Μητσοτάκης: «Συννεφιασμένη» η επέτειος των 10 χρόνων αρχηγίας του στη ΝΔ, παρά τις θριαμβολογίες

Η συμπλήρωση των 10 χρόνων αρχηγίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΝΔ, βρίσκει πλέον τη «γαλάζια» παράταξη σε μία κρίσιμη καμπή. Γεγονός, που δεν μπορεί να σκεπαστεί από τις πανηγυρικές δηλώσεις του πρωθυπουργού το περασμένο Σάββατο στο Μοσχάτο, όπου μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε ότι αυτή τη 10ετία «πήγαμε τη χώρα μπροστά, ενώσαμε την πατρίδα μας, διευρύναμε τη Νέα Δημοκρατία, όπως είχα δεσμευτεί να κάνω. Δημιουργήσαμε μια πλατιά κοινωνική συμμαχία του υπεύθυνου πατριωτισμού και της οικονομικής και της κοινωνικής προόδου».

Πίσω από τους πρωθυπουργικούς πανηγυρισμούς, πρώτα απ’ όλα δεν μπορεί να κρυφτεί το σημερινό χάσμα του Κυρ. Μητσοτάκη με όλους τους προκατόχους του στην ηγεσία της ΝΔ.

Οι τρεις πρώην πρόεδροι

Πριν από 10 χρόνια ο Κυρ. Μητσοτάκης βασίστηκε στη στήριξη του Αντώνη Σαμαρά (καθώς και του Άδωνη Γεωργιάδη) προκειμένου να καταφέρει να εκλεγεί αρχηγός του κόμματος απέναντι στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη (ο οποίος διέθετε την εμπιστοσύνη του Κ. Καραμανλή, αλλά και της Ντ. Μπακογιάννη), αλλά σήμερα έχει επιλέξει να διαγράψει τον Μεσσήνιο πρώην πρωθυπουργό, τον οποίο άρχισε να «αδειάζει» με αλλεπάλληλους τρόπους όταν έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός.
ag.display(‘300x250_middle_1’)})

Με τον Κώστα Καραμανλή τον χωρίζει ένα εξαιρετικά βαθύ ρήγμα το οποίο έγινε ορατό δια γυμνού οφθαλμού μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών και την ηχηρή παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού στα Ανώγεια της Κρήτης, με την οποία είχε απορρίψει συνολικά το αφήγημα Μητσοτάκη στην υπόθεση αυτή. Ένα ρήγμα που σήμερα φαντάζει, όχι μόνο βαθύ, αλλά και αγεφύρωτο, όπως σηματοδοτήθηκε και από τους τελευταίους κεραυνούς του κ. Καραμανλή κατά του κ. Μητσοτάκη για το πολύ σοβαρό ζήτημα της κρίσης των θεσμών.

Αλλά τις σαφείς αποστάσεις του από τον νυν πρωθυπουργό διατηρεί και ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο οποίος παραμένει προσηλωμένος στα καθήκοντά του στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ την αποστασιοποίησή του έχει καταστήσει σαφή με διάφορους τρόπους, όπως με την ηχηρή απουσία του από κεντρικές πρωθυπουργικές εκδηλώσεις (βλ. το street party στη Ρηγίλλης για τα 50 χρόνια της ΝΔ ή την επίσημη παρουσίαση του «γαλάζιου» ευρωψηφοδελτίου), αλλά και έχοντας αρνηθεί να αναλάβει ρόλους, όπως αυτός (που πιο παλιά είχε) του προέδρου των οργανωτικών επιτροπών των «γαλάζιων» συνεδρίων.

Εσωκομματική δυσαρέσκεια

Την ίδια ώρα η «διεύρυνση», την οποία ο κ. Μητσοτάκης διαφημίζει (και στην τελευταία εμφάνισή του στο Μοσχάτο), δηλαδή η επιλογή του να αξιοποιήσει στο κυβερνητικό σχήμα και στο «επιτελικό κράτος» μεγάλο αριθμό στελεχών που δεν προέρχονται από τη ΝΔ, αλλά από άλλους χώρους και κυρίως από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, έχει προκαλέσει όλα αυτά τα χρόνια συσσωρευμένη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της ΝΔ, έχοντας παίξει σημαντικό ρόλο και στο έντονο χάσμα μεταξύ κυβερνητικού Κέντρου και «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας, το οποίο επιχειρείται κάθε φορά να καλυφθεί μέσω επιχειρήσεων «μασάζ» του μεγάρου Μαξίμου.

Επιπλέον «γαλάζιοι» βουλευτές δεν παύουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα να διατυπώνουν κριτική προς το Μαξίμου για παρέκκλιση από τις αρχές και τις αξίες της παράταξης, ενώ σημαντικό κομμάτι της «παραδοσιακής» ΝΔ, τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και σε επίπεδο βάσης, αισθάνεται εντελώς αποκομμένο από τη διακυβέρνηση του «επιτελικού κράτους», με αποτέλεσμα «γαλάζιοι» βουλευτές, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις να σημειώνουν ότι σήμερα το κόμμα της ΝΔ (του Κυρ. Μητσοτάκη) είναι μικρότερο σε έκταση από την έκταση της ίδιας της παράταξης που εκπροσωπεί.

Σύγκρουση αντιλήψεων

Και βέβαια στο εσωτερικό της ΝΔ εξακολουθεί να εξελίσσεται μία σύγκρουση αντιλήψεων, η οποία έρχεται κάθε φορά στην επιφάνεια με διαφορετικές αφορμές. Σε αυτή τη σύγκρουση αντιλήψεων κάποιοι εντάσσουν και την τελευταία αποστροφή του Νίκου Δένδια από την Πάτρα, όπου τόνισε ότι «ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε στον 21ο αιώνα είναι να πάμε σε μία κοινωνία δύο ή πολλαπλών ταχυτήτων και αυτό δεν είναι αποδεκτό. Δεν μπορούμε οι μισοί ή το 1/3 εξ ημών να ζουν σε καθεστώς ευμάρειας και η υπόλοιπη κοινωνία να είναι στο περιθώριο και να παρατηρεί. Αυτό δεν γίνεται».

Την επισήμανση αυτή, λοιπόν, του κ. Δένδια για την κοινωνία των δύο τρίτων, κάποιοι εντάσσουν στη συνολικότερη σταθερή στάση του υπουργού Άμυνας να εκφράζει την καραμανλογενή λογική εντός ΝΔ απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πρωθυπουργική αντίληψη και πρακτική.

Πόλος Δένδια

Αλλά το γεγονός ότι ο Ν. Δένδιας λειτουργεί ως διακριτός εσωκομματικός πόλος από τον Κυρ. Μητσοτάκη, με φόντο και την επόμενη μέρα στη ΝΔ, καθίσταται σαφές και πίσω από τις γραμμές της τελευταίας του συνέντευξης στην «Καθημερινή» (11.1.2026).

Εκεί ο υπουργός Άμυνας, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά, επισημαίνει ότι «ο διάλογος είναι αναγκαίος, αλλά δεν μπορεί να διεξάγεται υπό καθεστώς απειλών ή αναθεωρητισμού. Αυτό δεν συνιστά «σκληρή» στάση. Είναι η μόνη σοβαρή και ρεαλιστική βάση για ουσιαστικές και παραγωγικές επαφές. Οποιαδήποτε άλλη στάση μπορεί να επιτρέψει ενδεχομένως την ψευδαίσθηση στην Τουρκία πως μπορεί να επιβάλει στην Ελλάδα τις δικές της θέσεις δια του εκφοβισμού».

Μόλις την ίδια μέρα (Real News, 11.1.2026), σε διαφορετικό μήκος κύματος, το μέγαρο Μαξίμου, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, αναφέρει ότι «τα ήρεμα νερά είχαν αποτελέσματα και ο διάλογος είναι απαραίτητος. Αυτό δεν σημαίνει υποχωρητικότητα. Το αντίθετο. Σας θυμίζω τη στάση που τηρήσαμε στο πρόγραμμα SAFE, για το οποίο πολλά ακούστηκαν από την αντιπολίτευση-και τίποτα δεν επαληθεύτηκε-, τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό που ορίζει τα απώτατα δυνητικά όρια της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, τις συμφωνίες για τις έρευνες νοτίως της Κρήτης. Τώρα αναφορικά με το ΑΣΣ λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν στην ώρα τους».

Για την κριτική των πρώην

Μάλιστα σε άλλη γραμμή από το Μαξίμου ήταν και οι δηλώσεις του υπουργού Άμυνας («Καθημερινή») σε σχέση με την κριτική των Κ. Καραμανλή, Αντ. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλου, την οποία κατέστησε σαφές ότι αντιμετωπίζει θετικά, σημειώνοντας ότι «οι παρεμβάσεις αυτές αποτελούν μέρος του δημόσιου διαλόγου και αντιμετωπίζονται με τον δέοντα θεσμικό σεβασμό. Η ιστορική εμπειρία έχει τη σημασία της και πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, καθώς ενδυναμώνει την εθνική θέση».

Με την τοποθέτηση αυτή του υπουργού Άμυνας να κινείται στην κατεύθυνση της σχετικής θέσης που έχει διατυπώσει στο παρελθόν ο ίδιος ο Κ. Καραμανλής, τονίζοντας (4.11.2024) ότι «οι προβληματισμοί και ανησυχίες που εκφράζονται για τα εθνικά μας θέματα είναι εύλογες και υπαρκτές. Τους δημιουργεί άλλωστε η επιθετικότητα και ο αυξανόμενος αναθεωρητισμός της Τουρκίας. Η ανάδειξή τους στην ουσία ενισχύει τις πάγιες εθνικές μας θέσεις, ιδίως όταν εκφράζονται από υπεύθυνα χείλη. Είναι λάθος να αντιμετωπίζονται ως επικριτικές, εφ’ όσον μάλιστα η χώρα παραμένει προσηλωμένη στην εθνική γραμμή».

Στην ίδια απάντησή του ο κ. Δένδιας προσθέτει ότι «πάντα, βεβαίως, η ευθύνη των αποφάσεων αφορά την εκλεγμένη κυβέρνηση» και σημειώνει με νόημα: «Η παράταξή μας υπήρξε πάντοτε πολυσυλλεκτική, αλλά σαφώς διαρθρωμένη, κυρίως από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό και αξιακό πλαίσιο που καθορίζει και την κυβερνητική πρακτική μας».

Για την αμερικανική επέμβαση

Τέλος, στην ερώτηση αν η θέση της Ελλάδας στο ζήτημα της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα είναι η ενδεδειγμένη, ο Ν. Δένδιας, επιλέγοντας να μην αναφερθεί στην κυνική δήλωση Μητσοτάκη που άφηνε για… άλλη στιγμή το θέμα της νομιμότητας της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ, σημειώνει ότι «η Ελλάδα έχει εκφραστεί θεσμικά μέσω της ανακοίνωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία έχει συνυπογράψει, και κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας», για να προσθέσει με νόημα ότι «για τη χώρα μας σταθερή προτεραιότητα αποτελεί ο απόλυτος σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου, η αποτροπή περαιτέρω αποσταθεροποίησης και η προώθηση μιας ειρηνικής και δημοκρατικής μετάβασης, με πλήρη σεβασμό στη βούληση του λαού της Βενεζουέλας και στην προστασία των Ελλήνων πολιτών που διαμένουν εκεί».

Την ίδια μέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην κυριακάτικη ανάρτησή του, επιδιδόταν σε μια νέα αντιφατική δήλωση, κινούμενος από τη μία και πάλι στη λογική της επικρότησης της αμερικανικής επέμβασης, λέγοντας ότι «η εβδομάδα που πέρασε μας υπενθύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα» και από την άλλη ότι «η μόνη βιώσιμη προοπτική για τη Βενεζουέλα είναι μια ομαλή, δημοκρατική μετάβαση με σεβασμό στη λαϊκή βούληση και στους διεθνείς κανόνες. Την ίδια ώρα, όπως δηλώσαμε ξεκάθαρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Δικαίου πρέπει πάντοτε να γίνονται σεβαστές».

Πηγή: in.gr