Η διαδρομή του Βαλεντίνο Γκαραβάνι από μια μικρή πόλη της Λομβαρδίας έως την κορυφή της παγκόσμιας υψηλής ραπτικής αποτελεί το απόλυτο αφήγημα επιμονής, ταλέντου και αδιαπραγμάτευτης αισθητικής. Ο αρχιτέκτονας του στιλ που κατάφερε να μετατρέψει το όνομά του σε συνώνυμο της θηλυκότητας και της απόλυτης πολυτέλειας πέθανε σε ηλικία 93 ετών.
Γεννημένος στη Βογκέρα της Ιταλίας το 1932, σε μια εποχή που η μόδα αναζητούσε ακόμα τη νέα της ταυτότητα, ο Βαλεντίνο Κλεμέντε Λουντοβίκο Γκαραβάνι έδειξε από μικρή ηλικία το ενδιαφέρον του για το σχέδιο, μαθητεύοντας δίπλα στη θεία του και σε έναν τοπικό σχεδιαστή. Η φιλοδοξία του όμως τον οδήγησε γρήγορα μακριά από την επαρχία, αρχικά στο Μιλάνο και τελικά στο Παρίσι, την τότε αδιαμφισβήτητη πρωτεύουσα της κομψότητας.
Στην Πόλη του Φωτός σπούδασε στην περίφημη Σχολή της Ένωσης Υψηλής Ραπτικής και εργάστηκε δίπλα σε ονόματα όπως ο Ζαν Ντεσέ και ο Γκι Λαρός. Εκεί απέκτησε την τεχνική αρτιότητα και την εμμονή στη λεπτομέρεια που θα χαρακτήριζαν ολόκληρη την καριέρα του.
Το 1959, γεμάτος εμπειρίες και γαλλική φινέτσα, ο Βαλεντίνο επέστρεψε στην Ιταλία για να ανοίξει το δικό του ατελιέ στη Via Condotti της Ρώμης.
Η αρχή δεν ήταν εύκολη, όμως η τύχη του άλλαξε όταν συνάντησε τον Τζιανκάρλο Τζαμέτι, έναν φοιτητή αρχιτεκτονικής που έμελλε να γίνει ο σύντροφος της ζωής του και ο εγκέφαλος πίσω από την επιχειρηματική αυτοκρατορία του οίκου.
Μαζί κατάφεραν να σώσουν την επιχείρηση από την οικονομική κατάρρευση και να προετοιμάσουν το έδαφος για τον θρίαμβο στη Φλωρεντία το 1962, όπου ο Βαλεντίνο αναγνωρίστηκε ως η νέα μεγάλη ελπίδα της ιταλικής μόδας.
Η Τζάκι και το «κόκκινο»
Η δεκαετία του εξήντα ήταν η περίοδος που ο Βαλεντίνο έγινε ο αγαπημένος σχεδιαστής της παγκόσμιας ελίτ. Η καθοριστική στιγμή ήρθε το 1964, όταν η Τζάκλιν Κένεντι, εντυπωσιασμένη από τις δημιουργίες του, παρήγγειλε έξι φορέματα σε μαύρο και λευκό για να τα φοράει κατά το έτος του πένθους για τον σύζυγό της.
Η συνεργασία τους κορυφώθηκε με το δαντελένιο νυφικό που σχεδίασε για τον γάμο της με τον Αριστοτέλη Ωνάση το 1968. Παράλληλα, ο σχεδιαστής καθιέρωσε το δικό του σήμα κατατεθέν: μια συγκεκριμένη, ζωντανή απόχρωση του κόκκινου, το περίφημο «Rosso Valentino», που έγινε σύμβολο πάθους και αριστοκρατικής υπεροχής.
Η παγκόσμια κυριαρχία και η μετάβαση
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο Βαλεντίνο επέκτεινε τις δραστηριότητές του στη Νέα Υόρκη και σε ολόκληρο τον κόσμο, δημιουργώντας σειρές έτοιμων ενδυμάτων, αξεσουάρ και αρωμάτων.
Αφοσιωμένος και πάντα πιστός στην αποστολή του να κάνει τις γυναίκες να φαίνονται όμορφες, αποφεύγοντας τους πειραματισμούς που αλλοίωναν τη θηλυκότητα ο Γκαραβάνι πούλησε την εταιρεία του στον όμιλο HDP το 1998, παραμένοντας ο δημιουργικός διευθυντής μέχρι το 2008.
Η αποχώρησή του εορτάστηκε με ένα μεγαλειώδες τριήμερο στη Ρώμη, παρουσία της διεθνούς αριστοκρατίας και των μεγαλύτερων ονομάτων του Χόλιγουντ, κλείνοντας έναν κύκλο μισού αιώνα απόλυτης δόξας.
Ο τελευταίος αυτοκράτορας
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Βαλεντίνο δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σημείο αναφοράς. Το ντοκιμαντέρ Valentino: The Last Emperor αποκάλυψε στο ευρύ κοινό την προσωπικότητα ενός ανθρώπου που ζούσε ανάμεσα στην τελειομανία και την απόλαυση της ζωής.
Μέχρι το τέλος, παρέμεινε ένας φύλακας της υψηλής αισθητικής, επιβλέποντας την εξέλιξη του οίκου του και στηρίζοντας τους διαδόχους του.
Η ζωή του Βαλεντίνο Γκαραβάνι ήταν μια διαρκής αναζήτηση της ομορφιάς σε κάθε της έκφανση, από το ύφασμα ενός φορέματος μέχρι τη διακόσμηση ενός δωματίου. Υπόκλιση και αντίο.
Πηγή: in.gr
