Ιράκ: Πως τα έσοδα απο το πετρέλαιο ελέγχονται απο τις ΗΠΑ

Για περισσότερα απο 22 χρόνια οι ΗΠΑ ελέγχουν με απόλυτο τρόπο τη βασική πηγη εσόδων του Ιράκ. Από την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στη χώρα , που τότε (2003) κυβερνούσε ο Σαντάμ Χουσείν Ιράκ το 2003, η Ουάσιγκτον ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στα έσοδα από το πετρέλαιο της χώρας, παρέχοντας -με τον τρόπο αυτο- εξαιρετική επιρροή στις υποθέσεις της Βαγδάτης.

Ο έλεγχος των ΗΠΑ επί των εσόδων από το πετρέλαιο του Ιράκ προέρχεται κυρίως από τη διαχείριση των εσόδων από το πετρέλαιο του Ιράκ μέσω της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης.

Μετά την εισβολή του 2003, η Προσωρινή Αρχή της Συμμαχίας (CPA), με επικεφαλής τις ΗΠΑ, ίδρυσε το Ταμείο Ανάπτυξης για το Ιράκ (DFI), το οποίο τηρούνταν στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης. Το DFI σχεδιάστηκε για να συλλέγει τα έσοδα από το πετρέλαιο του Ιράκ και να τα χρησιμοποιεί για την ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της χώρας.

Ιδρύθηκε επίσης για να προστατεύσει τα έσοδα από το πετρέλαιο του Ιράκ από αγωγές και αξιώσεις που σχετίζονται με το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.

Ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Μπους υπέγραψε ένα εκτελεστικό διάταγμα, το οποίο έχει ανανεωθεί από κάθε πρόεδρο έκτοτε, με το οποίο θεσπίστηκε η ρύθμιση. Το DFI τελικά έγινε λογαριασμός της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράκ στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης, κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα.

H επιρροή που ασκούν οι ΗΠΑ στο Ιράκ

Το πετρέλαιο είναι η σημαντικότερη πηγή εσόδων του Ιράκ, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90% του κρατικού προϋπολογισμού. Αυτό δίνει στην Ουάσιγκτον σημαντική επιρροή στην οικονομική και πολιτική σταθερότητα της χώρας.

Όταν η ιρακινή κυβέρνηση ζήτησε από τις αμερικανικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν τη χώρα το 2020, η Ουάσιγκτον φέρεται να απείλησε να διακόψει την πρόσβαση του Ιράκ στα κεφάλαια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, με αποτέλεσμα η Βαγδάτη να υποχωρήσει τελικά. Αν και η ιρακινή κυβέρνηση έχει αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο των οικονομικών της υποθέσεων από τα πρώτα χρόνια της αμερικανικής κατοχής, η συνεχιζόμενη σχέση υπογραμμίζει τη διαρκή επιρροή των ΗΠΑ στο οικονομικό τοπίο του Ιράκ, ακόμη και τώρα που η χώρα επιδιώκει να διεκδικήσει την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της.