Γαλλία: «Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα τους οικονομικούς μετανάστες»

Η Γαλλία δεν είχε ποτέ τόσους πολλούς ξένους που ζουν μόμιμα και εργάζονται νόμιμα στο έδαφός της. Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2025, ο αριθμός των έγκυρων αδειών διαμονής ξεπέρασε τα 4,5 εκατομμύρια, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε την Τρίτη η Γενική Διεύθυνση Αλλοδαπών στη Γαλλία (DGEF), επιβεβαιώνοντας μια συνεχή ανοδική τάση. «Αυτός ο αριθμός έχει αναζωπυρώσει τη δημόσια συζήτηση για τη μετανάστευση, ενώ οι γαλλικές επιχειρήσεις προειδοποιούν εδώ και χρόνια για τις διαρκείς ελλείψεις εργατικού δυναμικού», γράφει στη «Les Echos» ο Ανγκεράν Αρμανέ.

Την Τετάρτη, την επομένη δηλαδή της ανακοίνωσης των στοιχείων της DGEF, ο διευθύνων σύμβουλος της Δημόσιας Τράπεζας Επενδύσεων (Bpifrance) Νικολά Ντιφούρκ μιλώντας στο ραδιόφωνο France Inter επιβεβαίωσε την ανάγκη που έχει ο γαλλικός επιχειρηματικός κόσμος από τα ξένα εργατικά χέρια.

«Εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε απεγνωσμένα την οικονομική μετανάστευση», τόνισε ο Γάλλος τραπεζίτης σημειώνοντας ότι, σύμφωνα με έρευνες που διεξήγαγε η Bpifrance, «το 90% των μάνατζερ επιχειρήσεων στον βιομηχανικό τομέα αναφέρουν ότι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην κάλυψη των θέσεων εργασίας στους ομίλους τους».

Δύο είναι οι λόγοι που αναφέρουν ως αιτίες της έλλειψης εργατικών χεριών οι Γάλλοι επιχειρηματίες: η φθίνουσα δημογραφική εικόνα της Γαλλίας και η «πολύ σφιχτή αγορά εργασίας σε πολλούς τομείς του δευτερογενούς τομέα κυρίως». Σημειωτέον ότι η Bpifrance είναι ένας δημόσιος χρηματοπιστωτικός οργανισμός που δημιουργήθηκε το 2005 από τη συγχώνευση του Στρατηγικού Ταμείου Επενδύσεων και του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.

Μόνο για χαμαλοδουλειές;

Η περιβόητη κινητικότητα των εργαζομένων, που τόσο εξύμνησε ως αρετή και προσδιόρισε ως ζητούμενο για την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, αφορά βέβαια μόνο τους Ευρωπαίους πολίτες. Η έκθεση της Bpifrance Le Lab επικεντρώνεται στον ρόλο των ξένων εργαζομένων σε βιομηχανικές μικρομεσαίες και μεσαίες επιχειρήσεις και αφορά οικονομικούς μετανάστες από τρίτες χώρες, εκτός Ευρώπης.

Βάσει της έρευνας λοιπόν, ενώ οι ξένοι εργαζόμενοι αντιπροσωπεύουν μόνο το 6% του εργατικού δυναμικού αυτών των εταιρειών – στον τομέα των κατασκευών το ποσοστό ανεβαίνει στο 13% – τα τρία τέταρτα των διευθυντών των επιχειρήσεων πιστεύουν ότι βοηθούν στην «κάλυψη θέσεων που δεν είναι δημοφιλείς στους ντόπιους εργαζομένους». Τρεις στους τέσσερις διευθυντές εξάλλου πιστεύουν ότι οι οικονομικοί μετανάστες «αντιμετωπίζουν κενά δεξιοτήτων».

Ταμπού που αντέχουν

Οι Γαλλοι επιχειρηματικοί ηγέτες που συμμετείχαν στην έρευνα συμφωνούν σε ό,τι αφορά τη σημαντική συνεισφορά των ξένων εργαζομένων στην ανάπτυξη και λειτουργία των επιχειρήσεών τους, αλλά εμφανίστηκαν διχασμένοι για το ποια πρέπει να είναι η μεταναστευτική πολιτική στο μέλλον. «Οι ερωτηθέντες χωρίζονται σχεδόν εξίσου μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να αυξηθεί η μετανάστευση εξειδικευμένων εργαζομένων (32%), εκείνων που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να συγκρατηθεί η σημερινή ροή μεταναστών (30%) και εκείνων που δηλώνουν ότι δεν γνωρίζουν ή δεν επιθυμούν να απαντήσουν (38%)», αναφέρει η μελέτη.

Μεταξύ εκείνων που αντιτίθενται σε ένα ευρύτερο άνοιγμα στην οικονομική μετανάστευση, ορισμένοι λένε ακόμη και ότι είναι «απογοητευμένοι με αυτό το εργατικό δυναμικό», όπως σημειώνεται στη μελέτη της Bpifrance. «Τα ταμπού εξακολουθούν να ισχύουν στη γαλλική αγορά εργασίας», συμπεραίνει ο Νικολά Ντιφούρκ. Δεν πρέπει βέβαια να εκπλήσσουν η ξενοφοβία και η ρατσιστική αντιμετώπιση των ξένων μεταναστών διότι διαφορετικά δεν θα είχε εκτιναχθεί η Ακροδεξιά τόσο στη Γαλλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Πυλώνας για την ανάπτυξη

Σε πείσμα των προκατειλημμένων, οι ειδικοί θεωρούν ότι όσο επιδεινώνεται το δημογραφικό πρόβλημα στις χώρες της Ευρώπης, ο ρόλος των οικονομικών μεταναστών θα γίνεται όλο και πιο νευραλγικός για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας και των επιχειρήσεων. Για τον διευθύνοντα σύμβουλο της δημόσιας επενδυτικής τράπεζας, «δεν υπάρχει ούτε ένα ευρωπαϊκό έθνος που να μπορεί να φανταστεί την ανάπτυξη της βιομηχανίας του δίχως την ενίσχυση του εργατικού του δυναμικού από ξένους εργαζομένους».

«Ο Νικολά Ντιφούρκ περιέγραψε μια πραγματικότητα που συμμερίζονται οι περισσότερες οικονομίες της ηπείρου, ορισμένες μάλιστα επέλεξαν να υιοθετήσουν πιο φανερά αυτήν την προσέγγιση», γράφει ο ρεπόρτερ της «Les Echos» και αναφέρει το παράδειγμα της κυβέρνησης Μελόνι στην Ιταλία, την οποία μόνο «αριστερή» ή «προοδευτική» ή «συμπεριληπτική» δεν θα χαρακτήριζε κανείς. Συνεκτιμώντας την στήριξη της Λέγκας του Ματέο Σαλβίνι στην κυβέρνηση Μελόνι, πολλοί αναλυτές  θεωρούν ότι πρόκειται για την πιο Δεξιά κυβέρνηση που είχε η χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ιταλία-Γερμανία

Ο Ανγκεράν Αρμανέ θυμίζει ότι, παρά ταύτα, τον περασμένο Ιούνιο η ιταλική κυβέρνηση είχε ανακοινώσει και δρομολογήσει την εισροή περίπου 500.000 μη Ευρωπαίων μεταναστών εργαζομένων, μεταξύ των οποίων συμπεριέλαβε περισσότερους από 260.000 εποχικούς για να απασχοληθούν στον αγροτικό και στον τουριστικό τομέα.

«Στόχος της κυβέρνησης είναι να εξασφαλίσει στην ιταλική οικονομία το εργατικό δυναμικό που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του εθνικού οικονομικού και παραγωγικού συστήματος», είχε εξηγήσει η ιταλίδα πρωθυπουργός. Η Τζόρτζια Μελόνε παραδέχθηκε ότι «δίχως την υποδοχή ξένων εργαζομένων κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εφικτό». Θα παρατηρούσε κανείς ότι η Γερμανία, χώρα βέβαια με σχεδόν διπλάσιο πληθυσμό από την Ιταλία, εισάγει μισό εκατομμύριο ξένους εργαζομένους συντεταγμένα και επιλεκτικά όχι εφάπαξ αλλά κάθε χρόνο εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Από τα χρόνια της Μέρκελ και του Σόιμπλε.