Μυτιληναίος: Χρειαζόμαστε ανακούφιση από το υψηλό κόστος ενέργειας- Υποφέρει η βιομηχανία

Την ανάγκη για μέταλλα που παράγονται στην Ευρώπη «γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή ασφάλεια, κυβερνοασφάλεια ή στρατηγική ασφάλεια χωρίς ευρωπαϊκά μέταλλα» υπογραμμίζει το μήνυμα του Ευαγγελίου Μυτιληναίου, Executive Chairman της METLEN στο NewsLetter της European Metals μια εβδομάδα μετά την μετονομασία της Eurometaux σε European Metals

Ο κ. Μυτιληναίος, που είναι πρόεδρος της Ένωσης επεσήμανε  ότι για πολύ καιρό ο τομέας των μετάλλων στην Ευρώπη βρισκόταν σε ύφεση «με υπερβολική ρύθμιση, υψηλό κόστος ενέργειας και ανελέητες άδικες πολιτικές εξωτερικού εμπορίου που μας ωθούν στο χείλος του γκρεμού.Αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα.»

Σημείωσε ότι υπάρχουν μια σειρά από ενθαρρυντικές ανακοινώσεις, από το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα, μέσω της Συμφωνίας για Καθαρή Βιομηχανία και του RESourceEU, όλες με στόχο την ενίσχυση του τομέα.

Αλλά «παρά τα ισχυρά πολιτικά λόγια που λέγονται, η βιομηχανία μας συνεχίζει να υποφέρει – το τελευταίο χυτήριο πυριτίου στην Ευρώπη έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2025. Τα ευρωπαϊκά χυτήρια παραμένουν αδρανή σε όλη την περιοχή, χαμένα μετά την ενεργειακή κρίση του 2022 και δεν έχουν ακόμη επιστρέψει» τόνισε.

«Χρειαζόμαστε κατάλληλη ανακούφιση από το υψηλό κόστος ενέργειας και το Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για Καθαρές Βιομηχανίες (CISAF) είναι μη λειτουργικό όταν παραλύει οποιαδήποτε υποστήριξη μέσω δογματικών περιορισμών και όρων.» είπε χαρακτηριστικά

Ακολουθεί ολόκληρο το μήνυμα του κ. Ευάγγελου Μυτιληναίου

Ώρα για Αλλαγή – στα Ευρωπαϊκά Μέταλλα!

Ως Πρόεδρος της κορυφαίας ένωσης βιομηχανίας μη σιδηρούχων μετάλλων στην Ευρώπη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μου δίνει μεγάλη χαρά να βλέπω ότι η ένωσή μας προχωρά σε μια νέα εποχή. Μετά από σχεδόν 40 χρόνια ως Eurometaux, είναι καιρός να αλλάξουμε και να αγκαλιάσουμε μια νέα, πιο σίγουρη και πιο διεθνή εποχή για την εκπροσώπηση των μη σιδηρούχων μετάλλων στις Βρυξέλλες. Έτσι, αγκαλιάζουμε μια νέα προοπτική και ένα νέο εμπορικό σήμα – τα Ευρωπαϊκά Μέταλλα!

Κάνουμε κάτι περισσότερο από απλώς ανανέωση της επωνυμίας, επαναπροσδιορίζουμε τον τόνο του τομέα και τη δέσμευσή του με όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Τα ευρωπαϊκά μη σιδηρούχα μέταλλα αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της ενεργειακής μας μετάβασης, της ψηφιοποίησής μας και, ολοένα και πιο σημαντικό, της ασφάλειας και της άμυνάς μας.

Δεν μπορεί να υπάρξει ενεργειακή ασφάλεια, κυβερνοασφάλεια ή στρατηγική ασφάλεια χωρίς ευρωπαϊκά μέταλλα – μια ανεμογεννήτρια κατασκευασμένη με κινεζικό αλουμίνιο δεν είναι ενεργειακή ασφάλεια. τα καλώδια διαδικτύου κατασκευασμένα με ινδικό χαλκό δεν είναι ψηφιακή ασφάλεια. και ένα ναυτικό καταδρομικό κατασκευασμένο με ινδονησιακό νικέλιο δεν είναι αμυντική ασφάλεια.

Χρειαζόμαστε μέταλλα ευρωπαϊκής κατασκευής!

Επομένως, δεν πρέπει να είναι απλώς μια νέα εποχή για την ένωσή μας, ολόκληρος ο τομέας στην Ευρώπη χρειάζεται μια νέα εποχή. Για πολύ καιρό ο τομέας των μετάλλων στην Ευρώπη βρισκόταν σε ύφεση με υπερβολική ρύθμιση, υψηλό κόστος ενέργειας και ανελέητες άδικες πολιτικές εξωτερικού εμπορίου που μας ωθούν στο χείλος του γκρεμού. Αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δώσει προτεραιότητα στη βιομηχανική πολιτική στην Ευρώπη τον τελευταίο χρόνο με νέα έμφαση στην ανταγωνιστικότητα. Προσκαλώντας τους καθηγητές Draghi και Letta να καταθέσουν συγκεκριμένες συστάσεις, η Πρόεδρος Von del Leyen έδειξε πολιτική βούληση να αναγνωρίσει τα λάθη και να προχωρήσει μπροστά. Έκτοτε, έχουμε δει μια σειρά από ενθαρρυντικές ανακοινώσεις, από το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα, μέσω της Συμφωνίας για Καθαρή Βιομηχανία και του RESourceEU, όλες με στόχο την ενίσχυση του τομέα μας. Μπορούμε μόνο να καλωσορίσουμε αυτή την πολιτική πρόοδο στην κατανόηση της κρίσιμης φύσης του τομέα μας.

Η έκκληση της Αντιπροέδρου Séjourné για «αγορά ευρωπαϊκού προϊόντος» είναι επίσης μια πολύ αναγκαία αλλαγή, όσον αφορά την αξιοποίηση των δημόσιων συμβάσεων της ΕΕ και την προστασία των στρατηγικών τομέων από ξένες εξαγορές.

Ωστόσο, παρά τα ισχυρά πολιτικά λόγια που λέγονται, η βιομηχανία μας συνεχίζει να υποφέρει – το τελευταίο χυτήριο πυριτίου στην Ευρώπη έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2025. Τα ευρωπαϊκά χυτήρια παραμένουν αδρανή σε όλη την περιοχή, χαμένα μετά την ενεργειακή κρίση του 2022 και δεν έχουν ακόμη επιστρέψει.

Εν τω μεταξύ, οι Κινέζοι άνοιξαν το μεγαλύτερο εργοστάσιο ανακύκλωσης μετάλλων στον κόσμο στα τέλη του 2024 και η Ινδία συνεχίζει να κατασκευάζει εργοστάσια αλουμινίου και χαλκού με τεράστια υπερβάλλουσα δυναμικότητα σε σύγκριση με τις δικές τους αγορές με μόνο έναν στόχο – να κυριαρχήσουν στις παγκόσμιες αγορές. Ένα νέο, τεράστιο χυτήριο πρωτογενούς αλουμινίου έχει ανακοινωθεί και στις ΗΠΑ. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η Ευρώπη εξακολουθεί να αγωνίζεται να επιβραδύνει τις περικοπές και τα κλεισίματα.

Τώρα χρειαζόμαστε δράση επί τόπου – χαιρετίζουμε τα επερχόμενα μέτρα για τις εξαγωγές θραυσμάτων αλουμινίου και ενθαρρύνουμε την Επιτροπή να εξετάσει το ίδιο πρόβλημα για τον χαλκό επειγόντως. Χρειαζόμαστε κατάλληλη ανακούφιση από το υψηλό κόστος ενέργειας και το Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για Καθαρές Βιομηχανίες (CISAF) είναι μη λειτουργικό όταν παραλύει οποιαδήποτε υποστήριξη μέσω δογματικών περιορισμών και όρων. Επίσης, όταν δηλώνει ότι μόνο η καθαρή ενέργεια που παράγεται επί τόπου μπορεί να συνυπολογιστεί στη χρηματοδότηση, είναι σαφές ότι η CISAF δεν καταλαβαίνει την επιχείρησή μας – θα χρειαζόμασταν έναν χώρο στο μέγεθος του Μπιλμπάο για να εγκαταστήσουμε την ηλιακή ενέργεια που χρειάζεται το χυτήριο αλουμινίου μας σε ένα χρόνο!

Νέες επιλογές όπως το Green Pool ή η ιταλική ιδέα πρέπει να αναπτυχθούν τώρα σε όλη την Ευρώπη. Και χρειαζόμαστε ένα τέλος στις άκαμπτες ερμηνείες αδειοδότησης που κυριολεκτικά εμποδίζουν κάθε στρατηγικό έργο βάσει του Νόμου για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες από την κατασκευή στην Ευρώπη. Είναι σημαντικό ότι χρειαζόμαστε ένα επείγον διάλειμμα σε οποιαδήποτε αύξηση κόστους που σχετίζεται με το ETS, ξεκινώντας με τα εφεδρικά σημεία αναφοράς από τον Ιανουάριο του 2026. Δεν μπορούμε να επιδιώξουμε να ανακτήσουμε την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας μας, επιβάλλοντας παράλληλα μη επιστημονικό και τιμωρητικό κόστος ETS σε αυτήν!

Τέλος, υπάρχει το ζήτημα της χρηματοδότησης – χρειαζόμαστε ειδική χρηματοδότηση για τα στρατηγικά μας έργα. Το RESourceEU έχει κάνει μια αρχή με τον Κόμβο Χρηματοδότησης, αλλά αυτό πρέπει να εφαρμοστεί γρήγορα και να παρέχει κεφαλαιακή υποστήριξη για τα έργα. Πρέπει επίσης να δούμε να εφαρμόζονται καινοτόμα εργαλεία, όπως μια κατώτατη τιμή για κρίσιμα μέταλλα όπως το γάλλιο. Πώς μπορούμε να επενδύσουμε στο δικό μας εργοστάσιο γαλλίου, αν γνωρίζουμε ότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι Κινέζοι να χειραγωγήσουν τις τιμές για να καταστήσουν την επένδυσή μας μη βιώσιμη;

Υπάρχουν πολλά να γίνουν! Και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να επιταχύνουν και να κάνουν πράγματα που θα κάνουν τη διαφορά τώρα. Σε πέντε χρόνια μπορεί να είναι πολύ αργά και όλοι μπορούμε να αποχαιρετήσουμε την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.

Ας ελπίσουμε ότι, όπως και η ένωσή μας, έτσι και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα αναγνωρίσουν ότι είναι καιρός για μια νέα αυγή για τον τομέα μας με περισσότερη φιλοδοξία, περισσότερη επιθυμία, περισσότερο δυναμισμό και τελικά περισσότερο ευρωπαϊκό μέταλλο;