Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της… ΓΣΕΕ

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της… ΓΣΕΕ, θα λέγαμε παραφράζοντας τον Σαίξπηρ, ακόμα και χωρίς κανείς να υπεισέλθει στο δικαστικό σκέλος της υπόθεσης διαχείρισης κονδυλίων χρηματοδότησης προγραμμάτων εκπαίδευσης, από το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) που ήδη ερευνάται από τον οικονομικό εισαγγελέα, κατόπιν σχετικού πορίσματος της αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος μιλά για «ενδοσυνδικαλιστική σκευωρία» σε βάρος του, ξεσπάθωσε κατά… συναγωνιστών του στο συνδικαλιστικό κίνημα κι ενώ φουντώνουν τα σενάρια ότι η ΠΑΣΚΕ, παράταξη από την οποία εκλέγεται επί δύο συναπτές δεκαετίες, ως πρόεδρος της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης, οδεύει προς διάσπαση.

«Δεν είμαι έτοιμος να πω ονόματα, αλλά είναι προφανές ότι κάποιοι θεώρησαν ότι μπορούν μα με πλήξουν», ισχυρίστηκε στη συνέντευξη Τύπου που ο ίδιος έδωσε την Πέμπτη. Αναφερόμενος δε σε πιθανή παραίτησή του, όπως πολλοί ζητούν στη ΓΣΕΕ, απάντησε πως είναι «κάτι που δεν πρόκειται να κάνω», διότι «ενδεχόμενη αποχώρησή μου θα είναι σα να σκύβω το κεφάλι»!

Το βαθύτερο πρόβλημα στο εγχώριο συνδικαλιστικό κίνημα και ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, είναι ότι οι εργαζόμενοι έχουν… σκύψει το κεφάλι και για αυτή την κατάσταση μεγάλες είναι οι ευθύνες της ΓΣΕΕ, του Παναγόπουλου, αλλά και όλων εκείνων των δυνάμεων, τάσεων και απόψεων που πρώτα το εκλέγουν και τώρα τον ψέγουν, και οι οποίες έχουν απεμπολήσει τα συμφέροντα αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πλέον έχουν στρέψει το βασικό ενδιαφέρον τους στα προγράμματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που γεμίζουν κάποιων τα ταμεία, αλλά δε βελτιώνουν ούτε τους μισθούς των εργαζομένων, ούτε τις συνθήκες εργασίας, ούτε τα δικαιώματά τους, αλλά ούτε και συνάδουν με τις βασικές αρχές ίδρυσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων…

Η αποτυχία της ΓΣΕΕ δεν είναι μόνο ότι συνεχίζει να «καθοδηγείται» από έναν… αιώνιο συνδικαλιστή, ο οποίος αντί να είναι σήμερα το πολύ πρόεδρος συνταξιουχικής συνδικαλιστικής οργάνωσης, όντας 71 ετών, παραμένει για 20ο έτος στο τιμόνι της Συνομοσπονδίας. Η αποτυχία της ΓΣΕΕ έγκειται στην ολοένα και μεγαλύτερη αποξένωση από τη βάση που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, τους απλούς εργαζόμενους, τις αγωνίες τους και τους αγώνες τους που συχνά δίνουν μόνοι τους χωρίς καμιά στήριξη από τη ΓΣΕΕ, όπως π.χ. οι πρόσφατες πολυήμερες απεργίες των ναυτεργατών που οδήγησαν σε νικηφόρα αποτελέσματα.

Και τα πιο πάνω λεγόμενα αποδεικνύεται από συγκεκριμένους αριθμούς.

Ο Γ. Παναγόπουλος δηλώνει με στόμφο ότι δεν παραιτείται επειδή είναι εκλεγμένος. Το θέμα όμως είναι από πόσους εργάτες είναι εκλεγμένος. Οι εκτιμήσεις για τη συνδικαλιστική πυκνότητα σήμερα, δηλαδή το ποσοστό των εργαζομένων που είναι εγγεγραμμένοι σε κάποια συνδικαλιστική οργάνωση του κλάδου τους, ανέρχεται περίπου στο 24% – 25. Με βάση δε τους υπολογισμούς του Δ. Κατσορίδα, επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί περίπου στο 20% του συνόλου της εργατικής τάξης (από την οποία αφαιρεί ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων και προσθέτει σημαντικό μέρος του άνεργου πληθυσμού). Δηλαδή μόλις 1 στους 5 συνδικαλίζεται.

Η συνδικαλιστική πυκνότητα είναι δε πολύ υψηλότερη στον δημόσιο τομέα από ό,τι στον ιδιωτικό. Στους δημοσίους υπαλλήλους αγγίζει ως και το 40% βάσει στοιχείων του 2016, τα οποία δεν έχουν αλλάξει σημαντικά έκτοτε. Στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, από την άλλη, η συμμετοχή σε συνδικάτα περιορίζεται χαμηλότερα από το 10%, που σε ορισμένους κλάδους είναι κάτω και από το 5. Τι έχει κάνει η ΓΣΕΕ όλα αυτά τα χρόνια για να ανατραπεί αυτή η εικόνα;

Καταθλιπτικά είναι τα στοιχεία και για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας στην Ελλάδα, ένας δείκτης που απηχεί την ισχύ ενός συνδικάτου. Σύμφωνα πάλι με το ΙΝΕ ΓΣΕΕ, κατά το 2024 υπογράφηκαν και κυρώθηκαν από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης 18 ΣΣΕ κλαδικού ή ομοιοεπαγγελματικού, εθνικού ή τοπικού χαρακτήρα καθώς και 238 επιχειρησιακές ΣΣΕ. Οι συνολικά 47 κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ που βρίσκονται σε ισχύ εκτιμάται ότι καλύπτουν δυνητικά περίπου 711.500 εργαζομένους, δηλαδη μόλις το 28% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα.

Από την άλλη, η Ελλάδα έχει καταγράψει τη μεγαλύτερη επιδείνωση στις συνθήκες εργασίας στην ΕΕ τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι πραγματικοί μισθοί είναι οι δεύτεροι χειρότεροι στην ΕΕ, μπροστά μόνο από τη Βουλγαρία.

Ενώ το διαδοχικό “εύκολο” πέρασμα βασικών νομοσχεδίων όπως π.χ. το 13ωρο από τη βουλή, χωρίς επί της ουσίας η ΓΣΕΕ να αντιπαραβάλει ουσιαστικές αντιστάσεις ή να επιτύχει κάποιες ανατροπές στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, είναι ένα ακόμα στοιχείο της αποτυχίας της.

Αυτή και μόνο η εικόνα δείχνει την κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας και τις ευθύνες του Γ. Παναγόπουλου και συνολικά της ΓΣΕΕ. Η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για το αν είναι δίκαιες ή άδικες οι κατηγορίες για τα προγράμματα σε βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ, για το αν ειναι αθώος ή ένοχος. Η πραγματικότητα όμως που βιώνουν οι εργαζόμενοι «καταδικάζουν» τον πρόεδρο και την πολιτική που ακολουθεί πιστά επί δεκαετίες ως «ηττημένη» και αδιέξοδη για τα συμφέροντά τους.