Για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση Τσίπρα. Ωστόσο, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να πει κάτι αρνητικό για τη συμφωνία που πέτυχε η κυβέρνησή του το 2018 για το «κούρεμα» του ελληνικού δημοσίου χρέους. Κι αυτό διότι ακόμη και σήμερα, όπως και σε άλλες κρίσεις που προηγήθηκαν, είτε λόγω COVID, είτε λόγω Ρωσίας, είτε εξαιτίας της συνεπακόλουθης ενεργειακής κρίσης, υπάρχει μία σταθερά: Η πτωτική πορεία του δημοσίου χρέους και ένα τεράστιο δημοσιονομικό «μαξιλάρι» το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται λίγο κάτω από τα 42 δισ. ευρώ αποτελούν έναν άξονα σταθερότητας για την ελληνική οικονομία και κάτι το οποίο λειτουργεί ως εξασφάλιση για τις αγορές. Αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει για τα επόμενα χρόνια, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Μάλιστα υπάρχουν και άλλα στοιχεία τα οποία είναι ενθαρρυντικά για την πορεία του δημοσίου χρέους.
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αναμένεται να αγγίξει στο τέλος του 2026 το επίπεδο που βρισκόμασταν λίγο πριν μπούμε στα μνημόνια (2009). Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2026 το δημόσιο χρέος αναμένεται να μειωθεί ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά 7,7% του ΑΕΠ, στο 138,2%, από 145,9% το 2025.
Ως απόλυτο μέγεθος, το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης θα μειωθεί κατά 3,5 δισ. ευρώ, στα 359,3 δισ. ευρώ, από 362,8 δισ. ευρώ που εκτιμάται ότι έφτασε στο τέλος του 2025.
Παράλληλα, αν δεν αλλάξει κάτι στην πορεία, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ετοιμάζει ήδη την επόμενη αποπληρωμή διακρατικών δανείων, η οποία ενδέχεται να αγγίξει τα 7 δισ. ευρώ, δηλαδή να είναι μεγαλύτερη από τα σχεδόν 5,3 δισ. ευρώ που αποπληρώθηκαν πέρυσι, προκειμένου να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο το προφίλ του δημοσίου χρέους, το οποίο βαίνει μειούμενο ως ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ. Μάλιστα δεν αποκλείεται η συγκεκριμένη κίνηση να γίνει πολύ νωρίτερα από το αναμενόμενο.
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα στοχεύει στην πρόωρη αποπληρωμή, έως το 2031, των 31,6 δισ. ευρώ που υπολείπονται από το πρώτο μνημόνιο, ποσό που υπό κανονικές συνθήκες θα αποπληρωνόταν με τριμηνιαίες δόσεις από το 2029 έως το 2041.
