Ένα μαζικό κύμα αιτημάτων εξαγορών σε funds ιδιωτικής πίστωσης αλλά και πτωχεύσεις εταιρειών υψηλού προφίλ έχουν σπείρει την ανησυχία που ξεπερνά τα σύνορα της αγοράς των 1,8 τρισ. δολαρίων, καθώς ρυθμιστικές αρχές και επενδυτές προσπαθούν να μετρήσουν αν τα προβλήματα θα επεκταθούν και σε άλλους τομείς ανασύροντας μνήμες από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.
Ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Άντριου Μπέιλι σε αποκλειστική του συνέντευξη στο Reuters εξήγησε ότι ένα βασικό χαρακτηριστικό της ιδιωτικής πίστης είναι ότι είναι «αρκετά αδιαφανής». Αυτή η έλλειψη διαφάνειας θα μπορούσε να μετατρέψει φαινομενικά μεμονωμένες χρεοκοπίες σε ευρύτερη πίεση, εάν οι επενδυτές αρχίσουν να υποψιάζονται ότι τα προβλήματα είναι πιο διαδεδομένα από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.
«Αν ανακαλύψεις ότι υπάρχει ένα «λεμόνι» χάνεις την εμπιστοσύνη σου στο σύνολο του συστήματος, γιατί σκέφτεσαι: «Υπάρχουν περισσότερα «λεμόνια» από ό,τι νόμιζα, περισσότερες αδύναμες εταιρείες από ό,τι νόμιζα, και δεν ξέρω πού βρίσκονται»» εξηγεί ο Μπέιλι, υπενθυμίζοντας πώς η απώλεια εμπιστοσύνης είχε οξύνει την κρίση του 2008.
«Δεν λέω ότι θα συμβεί» πρόσθεσε. «Αλλά έχουμε ξαναζήσει αυτή την εμπειρία, οπότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί».
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο πρόεδρος της Federal Reserve, Τζερόμ Πάουελ είναι πιο καθησυχαστικός. Εξήγησε ότι η η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ παρακολουθεί τις εξελίξεις στον ιδιωτικό πιστωτικό τομέα για ενδείξεις προβλημάτων, αλλά προς το παρόν δεν διαβλέπει ότι τα ζητήματα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος στο σύνολό του. «Διστάζω να πω οτιδήποτε που να υποδηλώνει ότι υποτιμούμε τον κίνδυνο» εξήγησε ο κεντρικός τραπεζίτης κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. «Ψάχνουμε για συνδέσεις με το τραπεζικό σύστημα και για πράγματα που θα μπορούσαν, όπως γνωρίζετε, να οδηγήσουν σε μετάδοση της κρίσης. Δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή».
Ενώ οι κεντρικοί τραπεζίτες προσπαθούν να ιχνηλατήσουν τη μετάδοση μιας ενδεχόμενης κρίσης στα τραπεζικά ιδρύματα αναδύεται μια νέα πηγή ανησυχίας. Οι ασφαλιστικές εταιρείες που είναι εκτεθειμένες σε χρέη εξαγοράς μέσω σύνθετων τιτλοποιημένων προϊόντων.
Στο πλαίσιο αυτό το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι θα συναντηθεί με τις εγχώριες και διεθνείς ρυθμιστικές αρχές ασφάλισης σχετικά με τους κινδύνους στον τομέα της ιδιωτικής πίστωσης. Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί τις αυξανόμενες ανησυχίες στην Ουάσινγκτον σχετικά με την υγεία του ιδιωτικού πιστωτικού τομέα και την έκθεση των ασφαλιστικών εταιρειών σ΄αυτόν.
Ο ασφαλιστικός τομέας, ο οποίος στις ΗΠΑ ρυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό σε επίπεδο πολιτείας, αναζητώντας υψηλότερες αποδόσεις έχει επενδύσει σε ιδιωτικά δάνεια, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών ενυπόθηκων δανείων στον τομέα των ακινήτων και άλλων ιδιωτικών δομημένων τίτλων που εξασφαλίζονται από δάνεια συνδεδεμένα με περιουσιακά στοιχεία από ηλιακούς συλλέκτες έως μισθώσεις αεροσκαφών.
Παράλληλα μεγάλοι διαχειριστές ιδιωτικών κεφαλαίων, όπως η Apollo και η KKR, έχουν εξαγοράσει εταιρείες που παρέχουν ασφάλειες ζωής και συνταξιοδοτικές παροχές. Αρκετές άλλες εταιρείες, όπως η Blackstone, έχουν συνάψει συνεργασίες με ασφαλιστικές εταιρείες για τη διαχείριση των επενδυτικών χαρτοφυλακίων τους.
Η τάση αυτή έχει θέσει σε αυξημένο συναγερμός τις ρυθμιστικές αρχές, λόγω της αδιαφάνειας, της έλλειψης ρευστότητας και της πολυπλοκότητας των προϊόντων ιδιωτικών πιστώσεων, σε σύγκριση με τα πιο παραδοσιακά χαρτοφυλάκια των κρατικών και εταιρικών ομολόγων.
Οι ασφαλιστικές εταιρείες ζωής συνήθως επενδύουν σχεδόν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία σε τίτλους υψηλής αξιολόγησης, αντί για πιο επικίνδυνους τομείς ιδιωτικής πίστωσης. Ωστόσο, η ποιότητα αυτών των αξιολογήσεων έχει πρόσφατα αμφισβητηθεί.
Η Εθνική Ένωση Επιτρόπων Ασφαλίσεων στις ΗΠΑ ξεκίνησε μια μελέτη σχετικά με τους κινδύνους των σύνθετων «τιτλοποιημένων» προϊόντων.
Ωστόσο πολλές ασφαλιστικές εταιρείες των ΗΠΑ έχουν θυγατρικές αντασφαλίσεων στο εξωτερικό με έδρα είτε τις Βερμούδες είτε τα Νησιά Κέιμαν, γεγονός που προκαλεί ανησυχία σχετικά με τα διαφορετικά κανονιστικά πρότυπα μεταξύ των δικαιοδοσιών.
