Ελευθερία κινήσεων προς οποιαδήποτε κατεύθυνση έχουν αυτήν τη στιγμή οι ελληνικές τράπεζες, στη βάση της κεφαλαιακής ισχύος που σταδιακά έχτισαν μετά από τέσσερις σερί χρήσεις υψηλής κερδοφορίας.
Οι δείκτες CET1 και συνολικής κεφαλαιακής επάρκειας βρίσκονταν στο τέλος του 2025 κοντά στο μέσο ευρωπαϊκό όρο, διαμορφούμενοι σε 15,5% και 20% περίπου αντίστοιχα.
Τα επιχειρησιακά σχέδια των συστημικών ομίλων προβλέπουν τη διατήρησή τους στα τρέχοντα επίπεδα τα επόμενα χρόνια, μιας και τα μαξιλάρια πάνω από τα ελάχιστα εποπτικά όρια θεωρούνται αρκετά.
Αυτό σημαίνει, με βάση τις μέχρι σήμερα γνωστούς σχεδιασμούς, ότι η κερδοφορία τους θα αξιοποιείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της για την επιβράβευση των μετόχων, αλλά και για περαιτέρω κινήσεις μη οργανικής μεγέθυνσης που δημιουργούν αξία.
Ελληνικές τράπεζες: Τα πλάνα
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα πολυετή πλάνα, οι διανομές κεφαλαίου και τα προγράμματα επαναγοράς μετοχών θα κινούνται ανάλογα με τον όμιλο μεταξύ 60% και 90% επί του ετήσιου καθαρού αποτελέσματος.
Όπως σημειώνει αναλυτής που παρακολουθεί τον κλάδο, η κερδοφορία στο βασικό σενάριο θα παραμείνει πάνω από τη ζώνη των 4,5 δισ. ευρώ τουλάχιστον έως και το 2028, με τη συνεισφορά τόσο των έντοκων, όσο και των λοιπών εργασιών.
Αυτά τα επίπεδα κερδών, τονίζουν οι ίδιοι κύκλοι, επιτρέπουν στις τραπεζικές διοικήσεις να αναπροσαρμόζουν, ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε περιόδου, τη στρατηγική τους.
Πολύ παραστατικά παρουσίασε αυτήν την ευχέρεια η διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς πριν λίγες εβδομάδες κατά την παρουσίαση του στρατηγικού της σχεδιασμού.
Όπως επισημάνθηκε, ακόμη και μία μικρή μείωση του ποσοστού διανομής των κερδών, απελευθερώνει αρκετό χώρο για την κάλυψη άλλων αναγκών.
Η ευελιξία
Η εν λόγω ευελιξία, σύμφωνα με τραπεζικούς κύκλους, είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιόδους αυξημένης αβεβαιότητας, όπως η τρέχουσα.
Κι αυτό διότι ανάλογα με το σενάριο που θα τρέχει κάθε φορά, η αναπροσαρμογή της πολιτικής αξιοποίησης των κεφαλαιακών αποθεμάτων και της ετήσιας εσωτερικής ενίσχυσης των σχετικών δεικτών, διευκολύνει την επίτευξη του στόχου μεγιστοποίησης, αλλά και προστασίας της αξίας των μετόχων.
Για παράδειγμα, τονίζουν οι ίδιες πηγές, θα μπορούσαν ανάλογα με την περίσταση, να καλυφθούν οι ακόλουθες ανάγκες:
1. Η αύξηση της ανταμοιβής των μετόχων για να καταστεί η πρόταση κάθε τράπεζας περισσότερο ελκυστική, ειδικά σε περιόδους κανονικότητας και αυξημένου ανταγωνισμού σε αυτό το πεδίο μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων της Γηραιάς Ηπείρου.
2. Η αξιοποίηση ευκαιριών εξαγοράς στο banking ή σε άλλο τομέα, που θα οδηγεί σε αύξηση της απόδοσης επί των ιδίων κεφαλαίων.
Οι διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών ομίλων επανηλλειμένα έχουν τονίσει ότι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση περιπτώσεων που ταιριάζουν στο πλάνο μεγέθυνσης του ενεργητικού τους.
Το asset management, το bancassurance και η επενδυτική τραπεζική αποτελούν τους τομείς που απασχολούν περισσότερο τους εγχώριους ομίλους, καθώς ενισχύουν τη συμμετοχή του εισοδήματος από μη τοκοφόρες εργασίες και περιορίζουν την ευαισθησία του οργανικού αποτελέσματος στις διακυμάνσεις του κόστους χρήματος.
3. Η μεγαλύτερη του αρχικώς αναμενόμενου επιτάχυνση των ρυθμών πιστωτικής επέκτασης, εφόσον εκδηλωθεί η ανάλογη ζήτηση στην πραγματική οικονομία.
4. Η δημιουργία ζωνών άμυνας μέσω προβλέψεων σε περιόδους κατά τις οποίες οι κίνδυνοι αυξάνονται και θέτουν σε κίνδυνο την ποιότητα του ενεργητικού τους.
