Τη Διάσκεψη της Τεχεράνης, το 1943, με τη συμμετοχή των Ρούσβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν, αλλά και τον Γάλλο φιλόσοφο και μαθηματικό του 17ου αιώνα, Μπλεζ Πασκάλ, επιστράτευσε ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, για να δικαιολογήσει την οικονομική «D-Day» εναντίον του Ιράν, σε άρθρο του στους Financial Times.
Το 1943, οι Συμμαχικές δυνάμεις συγκάλεσαν τη Διάσκεψη της Τεχεράνης για να χαράξουν την πορεία μιας «αχαρτογράφητης πράξης» γράφει ο Μπέσεντ. «Καθώς ο Ρούζβελτ και ο Τσόρτσιλ εξέταζαν μια εκστρατεία που θα κορυφωνόταν με τις αποβάσεις στη Νορμανδία, αναρωτήθηκαν τι θα μπορούσε να γίνει “για να ασκηθεί η μεγαλύτερη δυνατή πίεση στον εχθρό”. Η Ιστορία επέστρεψε αυτό το ερώτημα στην Τεχεράνη. Και η στιγμή έφτασε για να απαντηθεί με όλο το βάρος της αμερικανικής αποφασιστικότητας».
Επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό ότι οι ΗΠΑ «έχουν διαλύσει σημαντικά τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν και έχουν αποδυναμώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα», ο Μπέσεντ προσθέτει, με έναν μάλλον δραματικό τόνο:
«Τώρα εισερχόμαστε στην τελική φάση. Με την αυγή αρχίζει μια οικονομική D-Day, η μεγαλύτερη χρηματοοικονομική επίθεση που έχει οργανωθεί ποτέ εναντίον ενός αντιπάλου».
Σύμφωνα με τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών, «εδώ και 47 χρόνια, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αποτελεί κακοήθη δύναμη στον κόσμο».
«Στο εσωτερικό του Ιράν, ένα διεφθαρμένο καθεστώς έχει οδηγήσει σε καταστροφή μια οικονομία που θα ήταν μία από τις ισχυρότερες στον κόσμο και έχει υποβάλει τον επιχειρηματικό λαό της σε καταστολή. Πέρα από τα σύνορά του, το ιρανικό καθεστώς διατηρεί ένα δίκτυο πληρεξουσίων που διαιωνίζουν την τρομοκρατία του. Οι ΗΠΑ έχουν πληρώσει ιδιαίτερα βαρύ τίμημα, αλλά κάθε άλλο παρά μόνοι είμαστε αντιμέτωποι με αυτή τη μάστιγα. Πολύ συχνά, όμως, διαπιστώνουμε ότι είμαστε μόνοι στην αποφασιστικότητά μας να την αναχαιτίσουμε», εξηγεί.
Απαριθμώντας τα «επιτεύγματα» του Αμερικανού προέδρου, ο Μπέσεντ γράφει ότι «ο Πρόεδρος Τραμπ έχει αποδεκατίσει την οικονομία του Ιράν σε σημείο που το ριάλ δεν ήταν ποτέ πιο αδύναμο και ο πληθωρισμός σπάνια ήταν υψηλότερος». «Το τελευταίο καταφύγιο του καθεστώτος βρίσκεται πλέον στην αυταπάτη φοβισμένων εθνών που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η κατευναστική στάση απέναντι στην επιθετικότητα μπορεί να εξασφαλίσει μια διαρκή ειρήνη» συμπεραίνει.
Έτσι: «Οι υποστηρικτές του Ιράν αγοράζουν και μεταφέρουν το πετρέλαιό του. Διευκολύνουν τη ροή των οικονομικών του μέσω ανταλλακτηρίων συναλλάγματος και ζωνών ελεύθερου εμπορίου. Υποδέχονται τις πτήσεις του Ιράν και διατηρούν νηολόγια για λογαριασμό του. Κάνουν τα στραβά μάτια στις μεταφορές καυσίμων διά θαλάσσης και στην παράνομη χρήση των τραπεζών τους, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτουν την έκταση της συνενοχής τους. Εν ολίγοις, αυτές οι χώρες υπολογίζουν ότι ο κατευνασμός του καθεστώτος είναι η ασφαλέστερη πορεία. Αλλά θα έκαναν καλά να εξετάσουν τις συνέπειες της διατήρησής του».
Κάπου εδώ ο Μπέσεντ χρησιμοποιεί τον Πασκάλ: «Τον 17ο αιώνα, ο Γάλλος φιλόσοφος Μπλεζ Πασκάλ έδωσε διαχρονική έκφραση στο δίλημμα που βρίσκεται κάτω από αυτόν τον πειρασμό. Κατανοούσε ότι η αβεβαιότητα δεν απαλλάσσει ανθρώπους ή έθνη από τη θεία κρίση.
»Στην πραγματικότητα, απαιτεί μια πιο ακριβή αξιολόγηση του κινδύνου και επιβάλλει υψηλότερο τίμημα για το λάθος. Το ομώνυμο στοίχημα του Πασκάλ εφαρμόζεται πλέον στις γραμμές ζωής του Ιράν. Έθνη που, επιδιώκοντας ανακούφιση από την Τεχεράνη, συνεχίζουν να ανατροφοδοτούν το ίδιο το καθεστώς από το οποίο ζητούν προστασία και πλέον υπερβαίνουν τα όρια της ανοχής της Αμερικής».
Ο Τραμπ, λέει ο υπουργός, «κάνει αυτό που οι προκάτοχοί του αρνήθηκαν να κάνουν, τερματίζοντας μια απειλή που είχαν παραιτηθεί από την προσπάθεια να διαχειριστούν». «Για δεκαετίες, η πολιτική τάξη αποδεχόταν έναν ατέρμονο κύκλο προκλήσεων αντί να προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν πρέπει άλλη μια γενιά να καταδικαστεί στην απειλή φανατικών που αφιερώνονται στο “θάνατος στην Αμερική” και στην εκπλήρωση των πυρηνικών φιλοδοξιών του καθεστώτος. Και η πλήρης οικονομική απομόνωση μπορεί να εξαλείψει την ανάγκη για χρήση αμερικανικής ισχύος, διευρύνοντας παράλληλα τη σφαίρα ελευθερίας για τους συμμάχους μας».
Ή μαζί μας ή εναντίον μας
Ο Μπέσεντ υπόσχεται σε όσους «διακόψουν τις εναπομείνασες οικονομικές και εμπορικές διασυνδέσεις του Ιράν» ότι «θα αναζωογονήσουν τις δικές τους».
«Θα διευρύνουν την πρόσβασή τους στο παγκόσμιο κεφάλαιο, θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη στις αγορές τους και θα αποκτήσουν τη θέση που επιδιώκουν στην παγκόσμια οικονομία».
Αλλιώς, «η εναλλακτική για όσους συνδέονται με την Τεχεράνη είναι το κλείσιμο κάθε δρόμου προς τη διαρκή ευημερία».
«Η παράνομη χρηματοδότηση θα ανθίσει, όπως συμβαίνει τόσο συχνά, εκεί όπου η εμπιστοσύνη έχει καταρρεύσει. Και κάθε έθνος που λειτουργεί ως οικονομική αρτηρία ενός καθεστώτος που μαραζώνει θα πρέπει να αναμένει ότι θα μοιραστεί την απομόνωσή του. Το να γίνει κανείς καταφύγιο για την τρομοκρατία σημαίνει ότι, στα μάτια των Ηνωμένων Πολιτειών, γίνεται παγκόσμιος παρίας».
Κατά τον Αμερικανό υπουργό, «η ισλαμική δημοκρατία έχει επιβιώσει παρουσιάζοντας τον εκβιασμό ως εγγυήσεις ασφαλείας».
«Έχει αντλήσει δύναμη από έναν υπολογισμό που θεωρεί βέβαια τα ιρανικά αντίποινα και διαπραγματεύσιμη την αμερικανική επιβολή.
»Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εκείνη η εποχή τελείωσε. Και όσοι φοβούνται τον κίνδυνο της αψηφισιάς απέναντι στην Τεχεράνη δεν θα πρέπει να υποτιμούν το κόστος της δοκιμής της Ουάσινγκτον.
»Ο πρόεδρος έχει δημιουργήσει τις συνθήκες για να αξιοποιήσει κάθε υπηρεσία, κάθε εξουσία και κάθε ενέργεια που πολλοί υπέθεταν ότι δεν θα επιστρατεύαμε ποτέ.
»Κάθε εναπομείνασα σχέση με την Τεχεράνη θα επιταχύνει τον οικονομικό εξοστρακισμό χωρών και οντοτήτων, είτε αυτή η σχέση έχει δημιουργηθεί σκόπιμα είτε αγνοείται εσκεμμένα. Και αν, καθώς η λαβή του καθεστώτος στην εξουσία καταρρέει μαζί με την οικονομία του, το Ιράν καταφύγει σε στρατιωτική δράση εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων ή των γειτόνων του στον Κόλπο, μην κάνετε λάθος: ο Πρόεδρος Τραμπ θα απαντήσει γρήγορα και αποφασιστικά.».
Και καταλήγει: «Ο κόσμος θα πρέπει να κατανοήσει ότι στόχος μας είναι να κόψουμε κάθε οικονομική γραμμή ζωής που συντηρεί το τυραννικό καθεστώς, έως ότου η Τεχεράνη μείνει μόνη. Ο Πασκάλ θεωρούσε τη σωτηρία επιλογή. Καθώς ένα μεγάλο κύμα αμερικανικής αποφασιστικότητας φτάνει στις ακτές, είναι οι υποστηρικτές του Ιράν πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν το μέλλον τους απέναντί του;».
