Επανήλθαν πάλι οι θιασώτες της θεωρίας ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένα κόμμα διακυβέρνησης, η σημερινή Νέα Δημοκρατία, και ένας μόνο πολιτικός με πραγματικά προσόντα ηγέτη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Αντιμέτωποι με το γεγονός ότι έχει γίνει απολύτως σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία ακόμη και εάν είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, δεν μπορεί να πάρει πάνω από 30%, με υπαρκτό ενδεχόμενο το ποσοστό της να είναι ακόμη χαμηλότερο – εξ ου και η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού ότι το κάτω όριο είναι το 25% –, σπεύδουν να υπογραμμίσουν ότι ακόμη και έτσι δεν έχουν αναδειχτεί εναλλακτικές απέναντι στη σημερινή διακυβέρνηση. Για να καταλήξουν προφανώς στο ίδιο συμπέρασμα ότι τελικά δεν υπάρχει άλλη λύση από τη συνέχιση της τωρινής κατάστασης.
Όμως, για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα κάνουν μια σημαντική λαθροχειρία. Ταυτίζουν τη σημερινή δημοσκοπική εικόνα του πολιτικού σκηνικού με την «απουσία εναλλακτικής». Στην πραγματικότητα, ακόμη και το δημοσκοπικό τοπίο, με την ισχυρότατη απαίτηση για πολιτική αλλαγή από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, στην απαίτηση ύπαρξης εναλλακτικής καταλήγει και όχι στην απουσία της. Αυτό αποτυπώνεται και στην πρόθεσή ψήφου, όπου το ίδιο το γεγονός των «χαμηλών πτήσεων» της Νέας Δημοκρατίας παραπέμπει ακριβώς στον τρόπο που οι πολίτες την αποδοκιμάζουν και αναζητούν μια άλλη διακυβέρνηση. Ναι, δεν έχει αναδειχτεί ακόμη με σαφήνεια μια εκλογική δυναμική που θα γκρεμίσει τη Νέα Δημοκρατία από την τωρινή πρωτιά της, αλλά αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το ότι είμαστε ακόμη στη φάση της διαμόρφωσης του νέου συσχετισμού δυνάμεων μετά την εμφάνιση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης υπό το Αλέξη Τσίπρα.
Όμως, υπάρχει και μια δεύτερη λαθροχειρία που διαπράττουν στην ανάγνωση των δημοσκοπήσεων. Γιατί το εάν υπάρχει εναλλακτική δεν είναι θέμα απλώς κάποιων καταγραφών σε μια δημοσκόπηση. Πρωτίστως έχει να κάνει με το εάν αυτή τη στιγμή έχουν αναδειχτεί βασικές κατευθυντήριες γραμμές μιας διαφορετικής πολιτικής, ενός διαφορετικού μοντέλου για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Ως προς αυτό τα δεδομένα είναι πολύ συγκεκριμένα. Καταρχάς έχει αποτύχει το μοντέλο διακυβέρνησης που εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία και το οποίο ουσιαστικά προτείνει να συνεχιστεί. Ένα μοντέλο που στηρίχτηκε στην υπονόμευση του κράτους να έχει πραγματικά ενεργητικό και επιτελικό ρόλο, στη διαρκή επιδίωξη της ενίσχυσης ιδιωτών (ενίοτε και με χαρακτηριστικά διαφθοράς και συναλλαγής), στην υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τη συστηματική απροθυμία για μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης κόστους ζωής, και βέβαια στην περιφρόνηση για το κράτος δικαίου και τους θεσμούς του.
Το να πιστέψουμε ότι σήμερα αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης είναι το μόνο που υπάρχει, θα ισοδυναμούσε με το να πιστέψουμε ότι η γη είναι επίπεδη και ο χρόνος έχει σταματήσει.
Είναι απολύτως σαφές ότι είναι εφικτή μια διακυβέρνηση που θα προσπαθήσει να ανασυγκροτήσει τη λειτουργία του κράτους αντί να το διαλύσει και να το εκποιήσει. Που θα στηρίξει το λαϊκό εισόδημα, θα βάλει φραγμό στην έκρηξη της ακρίβειας και θα στηρίξει τη δημόσια εκπαίδευση και δημόσιο σύστημα υγείας. Που δεν θα αντιμετωπίζει τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις ως προεκλογικό εργαλείο και δεν θα στηρίζεται σε κάθε λογής… «Φραπέδες». Που δεν θα διασπαθίσει το επόμενο ΕΣΠΑ με τον τρόπο που το Ταμείο Ανάκαμψης σε μεγάλο βαθμό πήγε σε διάφορες «εταιρείες συμβούλων» με βασικό γνώμονα την επίδειξη ευγνωμοσύνης προς την Νέα Δημοκρατία. Που δεν θα χειραγωγεί τη Δικαιοσύνη, θα σέβεται τις Ανεξάρτητες Αρχές και δεν θα επιδιώκει τις «συμμορφώσει».
Και δεν είναι μόνο ότι μπορούμε να κάνουμε τη λογική υπόθεση ότι μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια διαφορετική διακυβέρνηση της χώρας που να μην την σπρώχνει στο περιθώριο της Ευρώπης ως προς τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης και τις αναπτυξιακές προοπτικές. Είναι και το γεγονός ότι και επεξεργασίες έχουν γίνει και προτάσεις έχουν διατυπωθεί και κυβερνητικά προγράμματα ετοιμάζονται.
Όμως, όλα αυτά δεν αρέσουν σε όσους πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Σε όσους έχουν βολευτεί στο να είναι απολογητές μιας κυβέρνησης που σήμερα έχει απέναντί της τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, που αντιμετωπίζουν αφ’ υψηλού τις αγωνίες των εργαζομένων και των νέων και «αγωνιούν» μόνο για τα συμφέροντα όσων ταυτίζουν την επιχειρηματικότητα με την «αρπαχτή». Όλους αυτούς που η παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα και τη «διαμόρφωση της κοινής γνώμης» είναι δυσανάλογα αντίστροφη προς την πραγματική τους επιρροή και τον – ανύπαρκτο – σεβασμό που απολαμβάνουν μεταξύ των πολιτών. Και που σήμερα συνειδητά και κυνικά επαναλαμβάνουν το «δεν υπάρχει εναλλακτική» απλώς και μόνο για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα γιατί είναι παραπάνω από βολεμένοι στη σημερινή κατάσταση.
Όμως, είναι γελασμένοι εάν νομίζουν ότι θα ανακόψουν μια πολιτική αλλαγή που είναι στην πραγματικότητα μη αντιστρέψιμη. Γιατί, όπως δείχνει και η εμπειρία από τους λαϊκούς ξεσηκωμούς σε χώρες όπως η Γαλλία, οι κοινωνίες δεν συμφωνούν πια με τη λογική ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αντιθέτως, αρνούνται πολιτικές και μοντέλα διακυβέρνησης που ευθύνονται για τη σημερινή κοινωνική κρίση, αγωνίζονται και διεκδικούν, και όταν έρθει η ώρα θα επιβάλουν και την κυβερνητική εναλλακτική που έχουν ανάγκη. Και στη διαδρομή θα σαρώσουν και κάμποση από την αρκετή σκουριά που έχει συσσωρευτεί στη δημόσια σφαίρα.
Πηγή: in.gr

















![Ελαιόλαδο: Η μεγάλη παραγωγή φέρνει πιέσεις στις τιμές – Η δύσκολη εξίσωση [γραφήματα]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2025/04/oil-elaiolado-1.jpg)















