Η ΕΕ σε αχορτογράφητα νερά

Καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος ξετυλίγει το νέο δόγμα των ΗΠΑ η Ευρώπη παρακολουθεί τις εξελίξεις έχοντας μείνει πίσω σε πολλά επίπεδα.

Η οικονομία της κινείται με αργούς ρυθμούς, είναι βυθισμένη στη γραφειοκρατία χωρίς να μπορεί να έχει πάντα μια ενιαία φωνή, ενώ εμφανίζεται γεωπολιτικά αποδυναμωμένη έναντι άλλων σημαντικών δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία.

Καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος διαλύει την παγκόσμια τάξη, η οποία δομήθηκε μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αρπαγή του ηγέτη της χώρας Νικολάς Μαδούρο δίνει σάρκα και οστά στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) των ΗΠΑ.

«Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τον εαυτό τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το καλύτερο συμφέρον της χώρας μας» αναφέρει η ΣΕΑ αναγνωρίζοντας ότι  η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ είναι παρελθόν. Η νέα τους θέση αποσαφηνίζεται με γλαφυρό τρόπο λέγοντας ότι οι μέρες που οι ΗΠΑ στήριζαν την παγκόσμια τάξη σαν τον Άτλαντα έχουν τελειώσει. Φωτογράφισαν τη σφαίρα επιρροής τους σημειώνοντας ότι «ύστερα από χρόνια παραμέλησης οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε για να αποκαταστήσουν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στο Δυτικό Ημισφαίριο».

Η Ευρώπη, ενώ καλείται να διαχειριστεί τους κινδύνους του πολέμου στην Ουκρανία και έχοντας επιλέξει να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της για να εξοπλιστεί μειώνοντας την χρηματοδότηση σε άλλους τομείς, συνειδητοποιεί ότι η απειλή του Αμερικανού πρόεδρου, που ακούστηκε για πρώτη φορά πριν την ανάληψη των καθηκόντων και αφορά την απόκτηση (κατάκτηση;) της Γροιλανδίας, είναι σοβαρή.

Η Γηραία Ήπειρος θα πρέπει να προετοιμαστεί να σταματήσει τον Αμερικανό πρόεδρο και να καταστρώσει άμεσα κοινή στρατηγική που να προβλέπει όλα τα σενάρια ακόμα και το τι θα συμβεί αν αποτύχουν. Το σημαντικότερο είναι ότι στα σχέδια της θα πρέπει να βάλει τη μεταβλητή που μέχρι τώρα κανείς δε μπορούσε να φανταστεί, να μην υπολογίζει δηλαδή ως σύμμαχο της τις ΗΠΑ και ότι αυτό συνεπάγεται για το ΝΑΤΟ και το μέλλον του.

Και κυρίως να μην είναι μια εμπορική συμμαχία κρατών στο νέο πολυπολικό κόσμο που αναδύεται αλλά να αρθρώσει φωνή κοινής πολιτικής, με γρήγορο τρόπο και σχεδιασμό, να ξεπεράσει δηλαδή τον εαυτό της κάτι που για όλους όσοι παρακολουθούν τα των Βρυξελλών φαντάζει… σχεδόν ουτοπικό.