Το πραγματικό κόστος των μπλόκων 

Η συζήτηση για τα αγροτικά μπλόκα συχνά εγκλωβίζεται στο άμεσο: στο αν κλείνουν δρόμοι, στο πόσο κοστίζουν τα μέτρα στήριξης, στο τι αντέχει ο προϋπολογισμός. Όμως το πραγματικό κόστος δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στο τι θα συμβεί αν αυτοί οι άνθρωποι πάψουν να αντέχουν.

Οι αγρότες δεν είναι απλώς ένας ακόμη κλάδος που διεκδικεί. Είναι αυτοί που κρατούν ζωντανή την περιφέρεια, που δίνουν λόγο ύπαρξης σε χωριά τα οποία διαφορετικά θα άδειαζαν. Για δεκαετίες, η ελληνική πολιτεία αντιμετώπισε την αγροτιά άλλοτε ως «κόστος» κι άλλοτε ως «εκλογική δεξαμενή». Σπάνια όμως ως στρατηγική επιλογή. Κι όμως, χωρίς αγρότες δεν υπάρχει περιφέρεια. Δεν υπάρχει τοπική οικονομία, δεν υπάρχει δημογραφική ισορροπία, δεν υπάρχει επισιτιστική ασφάλεια. Υπάρχουν μόνο χωριά που σβήνουν.

Η στήριξη των αγροτών λοιπόν είναι κοινωνική επένδυση. Είναι επιλογή για να μείνουν άνθρωποι στον τόπο τους, να μεγαλώσουν παιδιά, να κρατήσουν σχολεία και υπηρεσίες ανοιχτές. Όταν ο αγρότης δεν «βγαίνει», δεν φεύγει μόνο ο ίδιος.Φεύγει μια ολόκληρη αλυσίδα ζωής γύρω του. Κι αυτή η απώλεια δεν αναπληρώνεται εύκολα.

Η μη στήριξη έχει κόστος για το Δημόσιο,απλώς δεν εμφανίζεται άμεσα στους πίνακες. Εμφανίζεται όμως σιγά σιγά σε επιδόματα ανεργίας, σε κοινωνικές παροχές, σε αυξημένες δαπάνες υγείας και πρόνοιας, σε επενδύσεις διάσωσης περιοχών που έχουν ήδη ερημώσει. Εμφανίζεται, επίσης, στην εξάρτηση από εισαγωγές τροφίμων, άρα σε μεγαλύτερη ευαλωτότητα σε διεθνείς κρίσεις και ανατιμήσεις.

Υπάρχει όμως και το κόστος για τους πολίτες. Γιατί όταν η παραγωγή μειώνεται, οι τιμές ανεβαίνουν. Όταν η περιφέρεια αδειάζει, τα αστικά κέντρα πιέζονται. Και όταν χάνεται η αυτάρκεια, ο λογαριασμός φτάνει στο σούπερ μάρκετ και στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Η στήριξη των αγροτών, λοιπόν, δεν αφορά μόνο όσους ζουν στην ύπαιθρο. Αφορά όλους.

Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει μια συλλογική απόφαση. Οι αγρότες δεν μπορούν να ζουν στο όριο. Αν θέλουμε να παραμείνουν στον τόπο τους, να παράγουν και να στηρίζουν την κοινωνική συνοχή, πρέπει να έχουν πραγματικό περιθώριο ασφάλειας. Αυτό σημαίνει σταθερούς κανόνες, έγκαιρες πληρωμές, ουσιαστική μείωση κόστους και πολιτικές που βλέπουν την ύπαιθρο ως επένδυση όχι ως βάρος.

Τα αγροτικά μπλόκα ενοχλούν γιατί μας υπενθυμίζουν κάτι που αποφεύγουμε να πούμε καθαρά. Η περιφέρεια δεν συντηρείται μόνη της. Τη συντηρούν άνθρωποι. Και αν αυτοί οι άνθρωποι χαθούν, το κόστος δεν θα το πληρώσουν μόνο οι ίδιοι. Θα το πληρώσουμε όλοι .Ως φορολογούμενοι, ως καταναλωτές, ως κοινωνία