Στη Βρετανία, οι παμπ είναι κάτι παραπάνω από απλώς ένα μαγαζί. Είναι σημείο αναφοράς, τόπος κοινωνικής συνοχής και μνήμης. Όταν όμως τα οικονομικά περιθώρια στενεύουν και η κατανάλωση αλκοόλ υποχωρεί, το ερώτημα γίνεται υπαρξιακό: ποιος μπορεί –και ποιος θέλει– να τη σώσει;
Η απάντηση έρχεται όλο και συχνότερα από τον κόσμο των υπερπλουσίων, που δεν αγοράζουν απλώς μια μπύρα στο μπαρ, αλλά ολόκληρη την επιχείρηση.
Οι Rothschild και οι παμπ της γειτονιάς
Όπως αναφέρει ρεπορτάζ των Financial Times, η πιο πρόσφατη προσθήκη στη λίστα αυτή είναι η Lady Loretta Rothschild, σύζυγος του χρηματοοικονομικού παράγοντα Lord Nathaniel Rothschild, η οποία απέκτησε την παμπ Seven Stars στο Bottlesford του Wiltshire. Η περιοχή απέχει περίπου δύο ώρες από το Λονδίνο, αλλά βρίσκεται κοντά σε εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων που καλλιεργεί η οικογένεια Rothschild εδώ και χρόνια.
Σύμφωνα με εκπρόσωπό τους, η κίνηση δεν ήταν επενδυτικό στοίχημα αλλά μια συνειδητή προσπάθεια διάσωσης ενός κρίσιμου κοινωνικού πυρήνα που κινδύνευε να κλείσει.
Μια αγορά σε μακρά παρακμή
Οι βρετανικές παμπ μετρούν δεκαετίες πίεσης. Η μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ, το αυξημένο κόστος ζωής και οι υψηλοί φόροι έχουν οδηγήσει σε σταθερή συρρίκνωση του αριθμού τους. Το 2024, η μέση εβδομαδιαία κατανάλωση αλκοόλ στους ενήλικες έπεσε στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1990.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση εξετάζει πακέτα ελάφρυνσης, όπως μειώσεις σε επαγγελματικούς φόρους, ώστε να περιορίσει τα «λουκέτα».
Από τη μόδα στη ζυθοποιία: ποιοι άλλοι αγοράζουν παμπ
Οι Rothschild δεν είναι μόνοι. Ο Stefan Persson, βασικός μέτοχος της H&M, έχει στην ιδιοκτησία του το ιστορικό Bell στο Ramsbury, ενώ ο Δανός Anders Holch Povlsen, με επενδύσεις από τη μόδα έως τα ακίνητα, ελέγχει παμπ στη Σκωτία, δίπλα στη λίμνη Λοχ Νες.
Στο Hampshire, η οικογένεια de Carvalho-Heineken διατηρεί το Woolpack Inn, με σαφή δέσμευση –όπως δηλώνουν– να παραμείνει χώρος για τους ντόπιους και όχι μια «αποστειρωμένη» γαστρονομική εμπειρία.
Επένδυση ή προσωπικό στοίχημα;
Κάποιοι παραδέχονται ότι υπάρχει και στοιχείο ματαιοδοξίας. Η ιδέα του «είμαι ο ιδιοκτήτης της παμπ» εξακολουθεί να γοητεύει.
Ωστόσο, σύμβουλοι ακινήτων επισημαίνουν ότι οι πιο επιτυχημένες κινήσεις είναι όσες αφορούν παραμελημένα ή κλειστά καταστήματα, που επανέρχονται στη ζωή με ήπια ανακαίνιση και ξεκάθαρο κοινωνικό ρόλο.
Τα οικονομικά της επιβίωσης
Σήμερα, μια παμπ χρειάζεται τζίρο άνω του 1 εκατ. λιρών για να θεωρείται βιώσιμη, με περιθώρια κέρδους αισθητά χαμηλότερα σε σχέση με το παρελθόν.
Γι’ αυτό και πολλοί νέοι ιδιοκτήτες προέρχονται από τον χώρο των χρηματοοικονομικών ή της τεχνολογίας και δεν εξαρτώνται από τα έσοδα της επιχείρησης για να ζήσουν.
Η παμπ ως κοινωνικό κεφάλαιο
Στο τέλος, το στοίχημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πολιτισμικό.
Αν οι παμπ επιβιώσουν χάρη σε εύπορους ιδιοκτήτες που τις βλέπουν ως κοινωνική επένδυση και όχι ως απλό asset, ίσως το βρετανικό χωριό διατηρήσει την καρδιά του.
Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι να μετατραπούν σε σύμβολα κύρους – όμορφα, αλλά αποκομμένα από τη ζωή που κάποτε φιλοξενούσαν…
