Reuters Brakingviews
Ο JB Pritzker κάνει μια νέα προσπάθεια στην οικονομία της προσοχής. Αφού επέβαλε φόρο διασκέδασης στις πλατφόρμες κοινωνικών μέσων, ο κυβερνήτης του Ιλινόις προτείνει τώρα ένα τέλος ανά χρήστη σε ολόκληρη την πολιτεία. Ελπίζει ότι το τέλος θα αποφέρει 200 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για την εκπαίδευση, καθώς η πολιτεία αντιμετωπίζει έλλειμμα 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων στον προϋπολογισμό. Αυτή είναι μόνο η τελευταία πρωτοβουλία σε ένα παγκόσμιο ρυθμιστικό κίνημα για τον περιορισμό των βλαβών στο διαδίκτυο, ειδικά μεταξύ των παιδιών. Η λογική είναι σωστή: οι εταιρείες που επωφελούνται από το κοινωνικό κόστος πρέπει να συμβάλλουν στην κάλυψή του. Ο σχεδιασμός είναι λιγότερο πειστικός.
Το κόστος της απόσπασης της προσοχής είναι συγκλονιστικό. Τα στοιχεία της έρευνας δείχνουν ότι το 73% των 160 εκατομμυρίων εργαζομένων της Αμερικής χρησιμοποιούν τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης κατά τη διάρκεια της εργασίας τους, κατά μέσο όρο 47 λεπτά την ημέρα, σύμφωνα με το πρόγραμμα παρακολούθησης παραγωγικότητας Timewatch. Αυτό σημαίνει περίπου 24 δισεκατομμύρια χαμένες ώρες ετησίως. Με 73 δολάρια σε παραγωγή ανά ώρα, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι μόνο ένα μικρό μέρος αυτού του χρόνου θα ήταν παραγωγικό, αυτό σημαίνει ετήσια απώλεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων.
Το Ιλινόις θέλει οι πλατφόρμες να πληρώνουν. Ωστόσο, το προτεινόμενο κλιμακωτό σύστημα τελών του Pritzker, έως 50 σεντς ανά χρήστη μηνιαίως, τιμωρεί την κλίμακα και όχι τη ζημιά. Το Ιλινόις προχωρά επίσης στην απαγόρευση των τηλεφώνων στα σχολεία φέτος. Αυτό είναι ένα απαραίτητο βήμα αν η απόσπαση της προσοχής είναι η ασθένεια – το Pew Research Center διαπίστωσε ότι σχεδόν οι μισοί έφηβοι λένε ότι είναι σχεδόν συνεχώς συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο και είναι έντονοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ωστόσο, η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης με έναν φόρο που αγνοεί τη χρήση δεν δίνει στις πλατφόρμες κανένα λόγο να κάνουν τα προϊόντα τους λιγότερο εθιστικά. Η καταναγκαστική χρήση συνδέεται με χειρότερη ψυχική υγεία για τους χρήστες. Η Ευρώπη, αντίθετα, επιβάλλει κανόνες με κυρώσεις που μπορούν να φτάσουν έως και το 6% των παγκόσμιων εσόδων, πράγμα που σημαίνει ότι οι πλατφόρμες πληρώνουν για την παραβίαση των υποχρεώσεών τους, όχι για το μέγεθός τους.
Μια πιο καθαρή προσέγγιση θα συνέδεε τους φόρους με την ένταση της αλληλεπίδρασης, δηλαδή τον χρόνο που αφιερώνεται ή την έκθεση σε διαφημίσεις ανά χρήστη, έτσι ώστε οι πλατφόρμες να μπορούν να μειώσουν την ευθύνη τους επανασχεδιάζοντας τα συστήματα προτάσεων. Οι συντομότερες συνεδρίες θα σήμαιναν λιγότερες εμφανίσεις.
Ωστόσο, η αναζήτηση προσεκτικού κοινού αντί για ζόμπι που κάνουν scroll μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία, καθώς οι διαφημιστές μετατοπίζουν τους προϋπολογισμούς τους προς πλατφόρμες που προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα. Μελέτες δείχνουν ότι ακόμη και σύντομες διαφημίσεις που κρατούν το βλέμμα των θεατών μπορούν να είναι αρκετές φορές πιο αποτελεσματικές από αυτές που απλώς προβάλλονται.
Το Ιλινόις δεν είναι μια αγορά που οι πλατφόρμες μπορούν εύκολα να εγκαταλείψουν. Με περίπου 13 εκατομμύρια κατοίκους, μια υποχώρηση θα είχε οικονομικό κόστος.
Η Meta Platforms εντείνει τις πολιτικές δαπάνες που συνδέονται με τις εκστρατείες των πολιτειών του Τέξας και του Ιλινόις, υποστηρίζοντας υποψηφίους που τάσσονται υπέρ μιας πιο ήπιας προσέγγισης.
Όπως και με τις απαγορεύσεις του καπνίσματος και τους φόρους στον καπνό, πολλές δικαιοδοσίες πειραματίζονται με τρόπους για να κάνουν λιγότερο ελκυστικό αυτό που θεωρείται κακό. Ο κίνδυνος για τις εταιρείες κοινωνικών μέσων είναι ότι οι επιτυχημένες μέθοδοι τείνουν να εξαπλώνονται.
