Σε μια περίοδο όπου η αγορά κατοικίας βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, η υποχρεωτική τραπεζική καταβολή των ενοικίων θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα αυτονόητο βήμα προς τη διαφάνεια. Ωστόσο, η αντίδραση της ΠΟΜΙΔΑ δείχνει ότι ακόμη και το αυτονόητο μπορεί να εξελιχθεί σε πεδίο αντιπαράθεσης. Η ομοσπονδία των ιδιοκτητών ζήτησε την αναβολή της εφαρμογής του μέτρου, το οποίο προβλέπει ότι τα μισθώματα θα πρέπει να καταβάλλονται υποχρεωτικά μέσω τραπεζικού συστήματος. Η βασική αιτιολογία αφορά τεχνικές δυσκολίες και την ανάγκη να δηλωθούν πρώτα οι τραπεζικοί λογαριασμοί στην πλατφόρμα μισθώσεων της ΑΑΔΕ που πρόκειται να δημιουργηθεί.
Σε πρώτη ανάγνωση, τα επιχειρήματα αυτά μπορεί να ακούγονται λογικά. Κάθε νέα διαδικασία χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Όμως η ευρύτερη εικόνα γεννά ερωτήματα. Σε μια οικονομία όπου οι περισσότερες συναλλαγές από μισθούς έως αγορές πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά, η καταβολή ενός ενοικίου μέσω τραπεζικού λογαριασμού δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί περίπλοκη διαδικασία.
Η αγορά κατοικίας στην Ελλάδα βρίσκεται ήδη υπό έντονη πίεση. Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ για πολλά νοικοκυριά η εύρεση προσιτής κατοικίας γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ανάγκη για καθαρούς κανόνες λειτουργίας της αγοράς είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Η ηλεκτρονική καταγραφή των μισθωμάτων δεν αποτελεί μόνο εργαλείο φορολογικού ελέγχου. Δημιουργεί επίσης ένα πιο σαφές πλαίσιο για τις συναλλαγές μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών, περιορίζοντας τις ασάφειες και ενισχύοντας την εμπιστοσύνη στην αγορά. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, άλλωστε, η πρακτική αυτή θεωρείται δεδομένη εδώ και χρόνια.Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν θα πρέπει να υπάρξει μεταβατικό στάδιο για την εφαρμογή του μέτρου. Είναι αν η συζήτηση θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε τεχνικές λεπτομέρειες ή αν θα στραφεί στη μεγαλύτερη εικόνα: τη δημιουργία μιας πιο διαφανούς και σύγχρονης αγοράς κατοικίας.
Σε μια οικονομία πάντως που φιλοδοξεί να λειτουργεί με σύγχρονους κανόνες, η διαφάνεια στις βασικές συναλλαγές δεν θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά σημείο εκκίνησης
