H ομορφιά είναι υποκειμενική, όπως περίφημα έγραψε η Μάργκαρετ Γουλφ Χάνγκερφορντ, αλλά το ίδιο είναι και η αμεροληψία και η ευθυδικία, κάτι που οι τραπεζικοί κολοσσοί της Wall Street, και οι ηγέτες τους, όπως ο Τζέιμι Ντίμον θα έπρεπε να λάβουν υπόψη.
Ως Διευθύνων Σύμβουλος της JPMorgan, αξίας 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Τζέιμι Ντίμον διευθύνει ήδη μια τράπεζα που είναι πολύ σημαντική για να αποτύχει. Ακόμα και αφού κέρδισε σε μεγάλο βαθμό μια τεράστια ρυθμιστική μάχη, επιμένει ότι οι εναπομείναντες κανόνες είναι «αντιαμερικανικοί», ισχυριζόμενος ότι τιμωρούν την επιτυχία. Υπάρχουν πραγματικά πλεονεκτήματα στην απεριόριστη κλιμάκωση, αλλά το όραμά του είναι να συνδυάσει τα πλεονεκτήματα για τη Wall Street, καθιστώντας τις μεγάλες τράπεζες απόρθητες, σύμφωνα με το Reuters .
Η βαρύγδουπη αυτή δήλωση ήρθε ως μέρος της ετήσιας επιστολής του Ντίμον προς τους μετόχους της JPMorgan. Η φετινή επιστολή – η 20ή έκδοση του Διευθύνοντος Συμβούλου – εξετάζει τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής. Λέει ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι ταυτόχρονα απαραίτητη και πληθωριστική, ότι οι πόλεμοι των ΗΠΑ αποτελούν τροχοπέδη για την παγκόσμια οικονομία και ότι οι κυβερνητικές επενδύσεις στην έρευνα είναι απαραίτητες.
Όπως συνήθως, ο Ντίμον αναφέρθηκε επίσης στη ρύθμιση. Η διαφορά, φέτος, είναι ότι μια πρόταση για την εφαρμογή του «Basel III Endgame», του τελικού συνόλου διεθνών τραπεζικών μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούν στην ενίσχυση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά την οικονομική κρίση του 2007-2009, έχει επιτέλους διαμορφωθεί. Μεγάλα ιδρύματα σαν το δικό του άσκησαν πιέσεις για να αποτρέψουν οι σαρωτικές αλλαγές να περιορίσουν περαιτέρω τις δραστηριότητές τους. Σε αυτό το μέτωπο, σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.
Προς τιμήν του, ο επικεφαλής της JPMorgan αναγνωρίζει ότι μια μεγάλη τραπεζική αποτυχία θα έβλαπτε τους Αμερικανούς. Αλλά ισχυρίζεται επίσης ότι οι μεγάλες τράπεζες εξακολουθούν να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση μόνο και μόνο λόγω του μεγέθους τους και ότι αυτό βλάπτει τις μικρές επιχειρήσεις και τους πελάτες με χαμηλότερο εισόδημα.
Τι προτείνει ο Ντίμον
Το επιχείρημα, ουσιαστικά, είναι ότι οι μεγαλύτερες τράπεζες μπορούν να αντέξουν καλύτερα τις αναταραχές, ενώ τα μικρότερα ιδρύματα θα χρειάζονται αρωγή. Για να επιλύσει αυτό το πρόβλημα, ο Ντίμον προσφέρει «νέες ιδέες». Για παράδειγμα: περιορισμός της δυνατότητας κατοχής τίτλων χωρίς αναγνώριση των απωλειών μόνο σε εκείνους τους δανειστές με επαρκές μακροπρόθεσμο χρέος. Αυτό ήταν μεγάλο ζήτημα στην τελικά καταδικασμένη Silicon Valley Bank. Μια άλλη ιδέα του είναι η υποχρέωση των καταθετών να δέχονται ζημία 5% των ανασφάλιστων καταθέσεών τους όταν ένα ίδρυμα αποτυγχάνει.
Οι προτάσεις του Ντίμον έχουν τα πλεονεκτήματά τους. Το κοινό τους χαρακτηριστικό, ωστόσο, είναι ότι γίγαντες όπως η JPMorgan επωφελούνται περισσότερο. Οι περισσότερες μικρές τράπεζες βασίζονται αποκλειστικά σε καταθέσεις για χρηματοδότηση και δεν έχουν παραδοσιακό χρέος. Ένας κανόνας ζημίας 5% θα μπορούσε να δελεάσει τους μεγάλους καταθέτες προς τους μεγαλύτερους δανειστές της χώρας, τους οποίους οι εποπτικές αρχές σχεδόν σίγουρα δεν θα επέτρεπαν ποτέ να αποτύχουν.
Οι οικονομίες κλίμακας έχουν σημασία και οι μεγαλύτερες τράπεζες μπορούν να μειώσουν το κόστος. Ο Ντίμον δεν είναι ο μόνος που υποστηρίζει ότι παρέχουν τις ασφαλέστερες, καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες. Αλλά οι μικροί δανειστές και οι νεοσύστατες επιχειρήσεις προσφέρουν επίσης καινοτομία και επιλογή, καθώς και ρίζες στις κοινότητες.
Παρά το σκάνδαλο «Φάλαινα του Λονδίνου» κατά το οποίο ο trader Μπρούνο Ίκσιλ, με έδρα το Λονδίνο προκάλεσε ζημίες άνω των 6,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την JPMorgan το 2012, συσσωρεύοντας τεράστιες θέσεις σε credit default swap που διαστρέβλωσαν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, οι γίγαντες της Wall Street, όπως το μεγαθήριο του Ντίμον αναλαμβάνουν επίσης μοναδικούς κινδύνους. Αλλά, το να δοθεί πλεονέκτημα ανταγωνισμού προς τις μεγάλες τράπεζες θα συνεπαγόταν κόστος, ακόμη και αν φαίνεται ασήμαντο στα μάτια του Τζέιμι Ντίμον.
