Η Ισπανία και η Κίνα διανύουν μια περίοδο αμοιβαίας εκτίμησης, αλλά αυτή η αίσθηση εγκαρδιότητας απέχει πολύ από το να είναι κοινή σε ολόκληρη την ΕΕ, γράφει το BBC.
Η Σαγκάη έγραψε ιστορία αυτή την εβδομάδα στην Ισπανία, καθώς έγινε η πρώτη ασιατική μητρόπολη που προσκλήθηκε ως τιμώμενη στο περίφημο ξέφρενο πολιτιστικό φεστιβάλ της Βαρκελώνης, τη La Merce.
Συμφωνα με την περιγραφή του BBC, στους δρόμους της Βαρκελώνης, φλογεροί κόκκινοι και χρυσοί κινεζικοί χόρευαν ανάμεσα σε ενθουσιασμένα πλήθη, ενώ Κινέζοι ακροβάτες προκαλούσαν επιφωνήματα θαυμασμού καθώς κυλούσαν, πετούσαν και εκσφενδόνιζαν σφαιρικά φαναράκια στον αέρα, κρατώντας – σαν από μαγεία – το κερί μέσα τους όρθιο ανά πάσα στιγμή.
Ήταν πραγματικά κάτι το ξεχωριστό να βλέπει κανείς Καταλανούς γκαϊτατζήδες ντυμένους με βελούδο, να λικνίζονται στις κεντρικές λεωφόρους της Βαρκελώνης, με τις μεσαιωνικές μελωδίες τους να μπλέκονται με τη μελωδική μουσική που συνόδευε σμήνη από ζωηρά ντυμένους Κινέζους καλλιτέχνες.
Ο αντιδήμαρχος της Σαγκάης Λου Σαν πέταξε στη Βαρκελώνη για να μιλήσει στην τελετή έναρξης της La Merce.
Οι κινεζικές και καταλανικές πολιτιστικές παραδόσεις διαφέρουν ως προς τη μορφή, παρατήρησε, αλλά μοιράζονται «ένα κοινό πνεύμα».
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει επισκεφθεί τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ τέσσερις φορές μέσα σε ισάριθμα χρόνια. Έχει παροτρύνει την ΕΕ στο σύνολό της να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Κίνα από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ επανεξελέγη πριν από δύο χρόνια.
Οι κινήσεις του Σάντσεθ έχουν προκαλέσει δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία μεταξύ αρκετών ευρωπαϊκών εταίρων της Ισπανίας, οι οποίοι θεωρούν το Πεκίνο στρατηγικό αντίπαλο και πιθανή γεωπολιτική απειλή για την ΕΕ.
Κατ’ ιδίαν, αναρωτιούνται αν η φιλόξενη στάση της Μαδρίτης – με το άνοιγμα της αγοράς της σε κινεζικές επιχειρήσεις – επιτρέπει στην Κίνα να γίνει και ο (οικονομικός) εχθρός εκ των έσω της ΕΕ.
Ο Πέδρο Σάντσεθ δεν είναι ο μόνος ηγέτης της ΕΕ που ακολουθεί διαφορετική πορεία.
Η παγκόσμια αστάθεια κάνει και άλλες χώρες της ΕΕ να αισθάνονται πιεσμένες και εκτεθειμένες, ενώ δεν είναι βέβαιες ότι μπορούν να βασιστούν στην Αμερική του Τραμπ, σχολιάζει το BBC.
Η πολιτική του στο εμπόριο και την άμυνα θεωρείται απρόβλεπτη και, κατά καιρούς, επιθετική. Και έτσι τα κράτη – μέλη της ΕΕ επιλέγουν στρατηγικούς εταίρους που πιστεύουν ότι εξυπηρετούν τις εθνικές τους ανάγκες, ακόμη κι αν αυτό αποξενώνει ή ενοχλεί άλλα κράτη – μέλη.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτές οι συμμαχίες απειλούν να προκαλέσουν μια μόνιμη διάσπαση της ενότητας στην ΕΕ ή ακόμη και στο ΝΑΤΟ.
Η Ισπανία κατηγορείται για ιδιοτέλεια
Η Γερμανία και η Γαλλία – οι μεγαλύτερες δυνάμεις της ΕΕ – ενώθηκαν γύρω από μια πιο επιθετική προσέγγιση απέναντι στην Κίνα.
Θέλουν να δώσουν στις Βρυξέλλες τη δυνατότητα να αποκλείουν από την αγορά της ΕΕ τους κρατικά επιδοτούμενους Κινέζους ανταγωνιστές, ώστε να αντιμετωπίσουν το διογκούμενο εμπορικό έλλειμμα έναντι του Πεκίνου, το οποίο, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει φτάσει το τεράστιο ποσό του ενός δισ. ευρώ την ημέρα.
Άλλες χώρες της ΕΕ ανησυχούν για τη στενή σχέση της Κίνας με τη Ρωσία.
Το Πεκίνο έχει αρνηθεί ότι βοηθά την Μόσχα στον πόλεμο με την Ουκρανία, αλλά ειδικοί σε θέματα άμυνας επισημαίνουν την τεχνολογική και οικονομική υποστήριξη από την Κίνα, η οποία, όπως λένε, έχει επιτρέψει στη Ρωσία να διατηρήσει την επιθετικότητά της στο μέτωπο.
Γι’ αυτό, καθώς η Ισπανία επιδιώκει με ενθουσιασμό την προσέγγιση με το Πεκίνο, κατηγορείται ότι φροντίζει τα δικά της συμφέροντα, αντί για τα ευρύτερα ευρωπαϊκά συμφέροντα.
«Είναι λίγο σαν το αυγό και την κότα. Απομακρύνθηκε η Ισπανία από τους Ευρωπαίους συμμάχους της ή εκείνοι απομακρύνθηκαν από εμάς;» ρωτά ο Βίκτορ Κορτίθο, δικηγόρος και ακαδημαϊκός που ειδικεύεται στις σινοϊσπανικές σχέσεις.
«Νομίζω ότι ισχύει περισσότερο το πρώτο. Είναι η Ισπανία. Αλλά δικαιολογημένα. Η Realpolitik είναι υπαρκτή. Αν έρθω πιο κοντά στην Κίνα επειδή αυτό προσελκύει κινεζικές επενδύσεις και ενισχύει την οικονομία μου, τότε αυτό είναι στρατηγικά πιο ελκυστικό από το να υποστηρίζω συμμάχους που επίσης κοιτάζουν μόνο το δικό τους συμφέρον.»
Χαρακτηριστική των σχέσεων των δύο χωρών είναι μια εντυπωσιακή υποδομή:
Η μεγαλύτερη σιδηροδρομική εμπορευματική σύνδεση στον κόσμο εκτείνεται σε περισσότερα από 13.000 χλμ. μεταξύ του Γιγού στην ανατολική Κίνα και της Μαδρίτης, μεταφέροντας κυρίως ανταλλακτικά αυτοκινήτων και ηλεκτρικά είδη στην Ισπανία και μεταφέροντας πίσω στην Κίνα λιχουδιές όπως ισπανικό ζαμπόν και κόκκινο κρασί.
Η σύνδεση αποτελεί σύμβολο των αναπτυσσόμενων σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
«Ο πρωθυπουργός μας πήρε την απόφαση να επιδιώξει το εθνικό όφελος έναντι των σχέσεων με την ΕΕ», λέει ο Κορτίθο. «Οι κινεζικές επενδύσεις στην Ισπανία έχουν διπλασιαστεί μέσα στον τελευταίο χρόνο.».
Αυξανόμενες κινεζικές επενδύσεις
Σύμφωνα με την ICEX Spain Trade and Investment, την ισπανική κυβερνητική υπηρεσία εμπορίου και επενδύσεων, οι κινεζικές επενδύσεις στην Ισπανία αυξάνονται ραγδαία, με κινητήρια δύναμη ιδίως τις επενδύσεις σε νέα γιγα-εργοστάσια μπαταριών και εργοστάσια αυτοκινήτων.
Ο Κορτίθο πιστεύει ότι η Ισπανία θα μπορούσε πλέον να γίνει η «αγαπημένη» ευρωπαϊκή χώρα του Πεκίνου για επενδύσεις, τώρα που η Ουγγαρία δεν κυβερνάται πλέον από τον φιλοκινέζο Βίκτορ Όρμπαν, επί των ημερών του οποίου η Ουγγαρία χαρακτηρίστηκε «πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη».
«Οι αμερικανικές επενδύσεις βυθίζονται και οι κινεζικές επενδύσεις [ανεβαίνουν] σε σημασία εδώ», λέει ο Κορτίθο.
Οι ΗΠΑ παραμένουν ο μεγαλύτερος μεμονωμένος ξένος επενδυτής στην Ισπανία, αλλά οι καθαρές επενδύσεις μειώθηκαν κατά περίπου €1 δισ., σύμφωνα με το ισπανικό υπουργείο Οικονομίας.
Η ισπανική κοινωνία έχει πλέον πολύ πιο ευνοϊκή στάση απέναντι στην Κίνα απ’ ό,τι απέναντι στις ΗΠΑ, τον παραδοσιακό της σύμμαχο.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Pew Research Center που δημοσιεύθηκε αυτό το καλοκαίρι, το 54% των Ισπανών δήλωσαν ότι είχαν ευνοϊκή άποψη για την Κίνα, σε σύγκριση με το 30% που έβλεπαν θετικά τις ΗΠΑ.
Η Κίνα κάνει το εμπόριο εύκολο, λέει ο Κορτίθο, ενώ οι ΗΠΑ (μέσω των δασμών του Τραμπ και των επιπτώσεων του πολέμου στο Ιράν) το έχουν κάνει πολύ πιο δύσκολο.
Εν τω μεταξύ, οι Ισπανοί έχουν δει τον πρόεδρο των ΗΠΑ να απειλεί τον πρωθυπουργό τους με οικονομικές κυρώσεις όταν δεν συμφωνεί με τις απαιτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ ή να επιτρέψει να χρησιμοποιηθούν οι αμερικανικές βάσεις στην Ισπανία για να επιτεθούν οι ΗΠΑ στο Ιράν.
Γι’ αυτό η Κίνα θεωρείται από πολλούς στην Ισπανία πιο αξιόπιστη από τις ΗΠΑ.
Και όταν η μεγάλη κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Chery Automobile επέλεξε την Ισπανία για τον πρώτο της ευρωπαϊκό κόμβο παραγωγής και δραστηριοτήτων πριν από δύο χρόνια, έδωσε νέα ζωή στην τότε ανενεργή ισπανική μάρκα Ebro.
«Οι κινεζικές εταιρείες επενδύουν στην κατασκευή αυτοκινήτων στην Ισπανία, καλύπτοντας τα κενά που είχαμε», λέει ο Κορτίθο.
Όμως οι επικριτές ανησυχούν ότι τα κινεζικά εργοστάσια σε ισπανικό έδαφος θα αποδυναμώσουν την ενιαία αγορά της ΕΕ.
Δεν υπάρχει μόνο η Chery στη Βαρκελώνη. Η κινεζική εταιρεία κατασκευής μπαταριών και συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας Hithium σχεδιάζει να επενδύσει στη Ναβάρα, στη βόρεια Ισπανία, και η κατασκευάστρια μπαταριών CATL συμμετέχει στην κατασκευή ενός γιγαντιαίου εργοστασίου μπαταριών φωσφορικού σιδήρου λιθίου στη Σαραγόσα, 200 μίλια δυτικά της Βαρκελώνης.
Οι επικριτές φοβούνται ότι αυτά τα έργα αποτελούν μέρος των προσπαθειών των κινεζικών εταιρειών να μεταφέρουν την παραγωγή τους στην ΕΕ για να αποφύγουν τους δασμούς στις εισαγωγές κινεζικών ηλεκτρικών οχημάτων.
Ωστόσο, ο Miguel Otero, ειδικός σε θέματα Κίνας στο Βασιλικό Ινστιτούτο ElCano της Μαδρίτης, κατηγορεί τους Ευρωπαίους συμμάχους της Ισπανίας ότι είναι συγκαταβατικοί και υποκριτές.
«Η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία, όλες έχουν τη δική τους στρατηγική σχέση με την Κίνα», λέει. «Η Ισπανία δεν προχωρά πολύ περισσότερο. Απλώς τις προλαβαίνει».
Στην πραγματικότητα, λέει, τώρα που η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται πλήρως στις ΗΠΑ, προτεραιότητα της Ισπανίας είναι η διαφοροποίηση. Θέλει να κάνει επιχειρηματικές συναλλαγές όχι μόνο με την Κίνα αλλά και με τον Καναδά, τη Βραζιλία, την Ινδία και την Αφρική. Η Ισπανία δεν έχει εμμονή με την Κίνα, λέει.
Ανησυχίες για την ασφάλεια
Αλλά υπάρχει επίσης το ζήτημα της ασφάλειας.
Στο τελευταίο του ταξίδι στο Πεκίνο τον Απρίλιο, ο Σάντσεθ συναντήθηκε με τον ιδρυτή της κινεζικής κατασκευάστριας ανεμογεννητριών Ming Yang, της οποίας τα σχέδια να ανοίξει το μεγαλύτερο εργοστάσιο κατασκευής ανεμογεννητριών του Ηνωμένου Βασιλείου στα Χάιλαντς είχαν μόλις μπλοκαριστεί για λόγους εθνικής ασφάλειας.
Αυτό ακολούθησε τον σάλο στην ΕΕ μετά την ανάθεση από το ισπανικό Υπουργείο Εσωτερικών στον κινεζικό τεχνολογικό κολοσσό Huawei μιας σύμβασης ύψους 12,3 εκ. ευρώ για την αποθήκευση και διαχείριση ευαίσθητων δεδομένων δικαστικών τηλεφωνικών παρακολουθήσεων πέρυσι.
Ευρωβουλευτές από διάφορες πολιτικές ομάδες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δήλωσαν ότι η σύμβαση της Ισπανίας θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ΕΕ στο σύνολό της.
«Όταν εισάγεις έναν προμηθευτή υψηλού κινδύνου… δεν διακινδυνεύουμε απλώς μια τοπική παραβίαση δεδομένων, διακινδυνεύουμε να δηλητηριάσουμε την πηγή της ευρωπαϊκής ανταλλαγής πληροφοριών», δήλωσε η Markéta Gregorová, Τσέχα ευρωβουλευτής του Κόμματος των Πειρατών, μέλος της ομάδας των Πρασίνων, τον Φεβρουάριο.
Ο Χουάν Ιγνάθιο Θόιδο Άλβαρεθ, μέλος του κεντροδεξιού κόμματος της αντιπολίτευσης στην Ισπανία, δήλωσε ότι η απόφαση θέτει «ολόκληρη την ΕΕ σε κίνδυνο».
Το ισπανικό υπουργείο Άμυνας συνεχίζει να αρνείται ότι υπάρχει οποιοσδήποτε κίνδυνος, αλλά η πρώην πρέσβειρα των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ Τζουλιάν Σμιθ, συνιδρύτρια της εταιρείας γεωστρατηγικών συμβουλών Clarion Strategies, προειδοποιεί ότι το επεισόδιο θα μπορούσε πράγματι να διαβρώσει την ευρωπαϊκή συνοχή.
«Καθώς οι χώρες της ΕΕ αναζητούν τρόπους να αντισταθμίσουν αυτό που ορισμένοι θεωρούν μια απρόβλεπτη και αναξιόπιστη Αμερική, πρέπει να προσέχουν να μην σπεύσουν προς εναλλακτικές που ενδέχεται να αποδυναμώσουν τη συλλογική θέση της ΕΕ», λέει.
«Ορισμένες από αυτές τις αναπτυσσόμενες σχέσεις, όπως η ταχέως διευρυνόμενη σχέση του Καναδά με την ΕΕ, θα μπορούσαν να αποφέρουν πραγματικά οφέλη», πρόσθεσε.
«Άλλες όμως, όπως η απόφαση της Ισπανίας να εμβαθύνει τη σχέση της με την Κίνα, θα μπορούσαν να υπονομεύσουν περαιτέρω την ικανότητα της ΕΕ να μιλά με μία φωνή και να δημιουργήσουν πρόσθετες ευπάθειες ασφαλείας τόσο για την Ισπανία όσο και για την ευρύτερη Ευρώπη.».
Περισσότερες αναδυόμενες συμμαχίες
Η Ισπανία απέχει πολύ από το να είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που συνάπτει «αμφιλεγόμενες» συμμαχίες.
Η Φινλανδία έχει ένα τεράστιο χερσαίο σύνορο μήκους 1.300 χιλιομέτρων με τη Ρωσία. Αυτό την έχει κάνει να αισθάνεται εκτεθειμένη από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Η Φινλανδία έχει ήδη το υψηλότερο ποσοστό κατοχής πυροβόλων όπλων από πολίτες κατά κεφαλήν στην ΕΕ. Διαθέτει τη μεγαλύτερη εφεδρική στρατιωτική δύναμη τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ.
Έχει κατασκευάσει κοιλότητες κάτω από γέφυρες που μπορούν να γεμίσουν με εκρηκτικά, σε περίπτωση που ρωσικά τεθωρακισμένα οχήματα εισέλθουν στην επικράτειά της. Πρόκειται για μια χώρα που θεωρεί τη στρατιωτική ετοιμότητα υπαρξιακή αναγκαιότητα.
Το 2022, αποφάσισε ότι η ασφάλεια βρίσκεται στους αριθμούς. Η Φινλανδία εγκατέλειψε την παραδοσιακή στρατηγική της ουδετερότητα και έσπευσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.
Τώρα όμως, υπάρχουν φόβοι ότι η Ουάσινγκτον μπορεί να μην σεβαστεί τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της συμμαχίας σε περίπτωση επίθεσης εναντίον μιας χώρας – μέλους.
Μη έχοντας πλέον την πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ θα έσπευδαν να τη βοηθήσουν αν χρειαζόταν, η Φινλανδία στράφηκε στο Ισραήλ για να αγοράσει προηγμένο αμυντικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος αεράμυνας David’s Sling και αντιαρματικών πυραύλων Spike.
Η Φινλανδία ανανέωσε τη σύμβασή της με το Ισραήλ στο αποκορύφωμα του πρόσφατου πολέμου στη Γάζα, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνησή της είχε εκφράσει δημοσίως σημαντικές επιφυλάξεις για τη «δραστηριότητα» (sic) του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, σε μια περίοδο κατά την οποία πολλές άλλες χώρες της ΕΕ αισθάνονται επίσης βαθιά ανησυχία για τις πολιτικές του Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
«Υπάρχει η αίσθηση στη Φινλανδία ότι δεν μπορούμε πάντα να έχουμε την πολυτέλεια [να έχουμε] ηθική ανωτερότητα. Η επιβίωση έχει ένα τίμημα», λέει η Minna Alander, συνεργάτιδα στο Πρόγραμμα Διατλαντικής Άμυνας και Ασφάλειας του Center for European Policy Analysis (CEPA).
«Οι Φινλανδοί και τα κόμματα της αντιπολίτευσης αναρωτιούνται πράγματι αν το Ισραήλ είναι μια χώρα της οποίας την αμυντική βιομηχανία θέλουν να στηρίζουν (λόγω των ενεργειών του στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη), αλλά η φινλανδική κυβέρνηση έχει μείνει εκτός της συζήτησης, λέγοντας ότι η συμφωνία με το Ισραήλ καλύπτει τις ανάγκες της Φινλανδίας», λέει.
Τελικά, η Alander λέει ότι οι συμπατριώτες της Φινλανδοί έχουν «μια λιγότερο συναισθηματική νοοτροπία».
Η στροφή της Ελλάδας
Η Ελλάδα αισθάνεται επίσης ότι απειλείται από έναν πολύ μεγαλύτερο, άμεσο γείτονα. Αντιλαμβάνεται την Τουρκία ως «μια διαρκή και σημαντική απειλή για την εθνική της ασφάλεια και κυριαρχία», λέει ο Νικ Μαλκούτσης, συνιδρυτής του ιστότοπου πολιτικής ανάλυσης MacroPolis.
Στο παρελθόν, οι ΗΠΑ μεσολαβούσαν στις διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Και οι δύο είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Όμως επί Ντόναλντ Τραμπ, άνθρωποι μέσα στο ΝΑΤΟ λένε ότι οι ΗΠΑ θεωρούνται ολοένα και περισσότερο πολιτικά και διπλωματικά απούσες, με την Ουάσινγκτον να έχει στραμμένη την προσοχή της αλλού.
Στα τέλη Αυγούστου, η Ελλάδα και το Ισραήλ υπέγραψαν μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες αμυντικών εξαγωγών στην ιστορία και των δύο χωρών. Η συμφωνία «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρέχει στην Αθήνα ισραηλινή τεχνολογία με στόχο την προστασία της Ελλάδας από μια σειρά απειλών, συμπεριλαμβανομένων drones, αεροσκαφών και πυραύλων.
Υπάρχει ιστορικά δημόσια συμπάθεια για την παλαιστινιακή υπόθεση στην Ελλάδα και πολλοί άνθρωποι ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στις ολοένα στενότερες σχέσεις με το Ισραήλ. Όμως ο Μαλκούτσης λέει ότι η δημόσια και πολιτική αντίδραση στη «μεγα-συμφωνία» με το Ισραήλ ήταν «πιο συγκρατημένη απ’ ό,τι θα μπορούσε να αναμένεται».
Λέει ότι αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει μια κατώτατη γραμμή, μια κοινή κατανόηση της θεμελιώδους ανάγκης της Ελλάδας να ενισχύσει την ασφάλειά της σε σχέση με την Τουρκία, η οποία έχει προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων.
Με το Ισραήλ να είναι στενός σύμμαχος της Ουάσινγκτον, η Ελλάδα ελπίζει ότι το «να αγοράζει ισραηλινά» θα βοηθήσει επίσης στη διατήρηση αξιοπρεπών σχέσεων με τις ΗΠΑ, ακόμη και σε αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς.
Αλλά πρόκειται για έναν λεπτό χορό, επειδή η Ελλάδα και η Φινλανδία θέλουν και οι δύο πολύ να θεωρούνται «καλοί Ευρωπαίοι», συμβάλλοντας στο ευρωπαϊκό συλλογικό εγχείρημα, σύμφωνα με τον Μαλκούτση.
Λέει ότι οι χώρες της ΕΕ που «τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις» δυσκολεύουν τους πάντες να συμφωνήσουν και να μιλήσουν με μία φωνή για την άμυνα και την ασφάλεια, κάτι που είναι το αντίθετο από αυτό που λένε ότι θέλουν οι Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ.
Τούτου λεχθέντος, η συσπείρωση ευρωπαϊκών χωρών σε μικρότερες ομάδες για την προώθηση κοινών συμφερόντων δεν είναι κάτι καινούργιο.
Η «συμμορία» των E3, που αποτελείται από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και τη Γαλλία, σχηματίστηκε αρχικά το 2003 για να συντονίσει τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν, με την ελπίδα επίτευξης μιας πυρηνικής συμφωνίας. Τώρα αποτελεί ένα πιο ad hoc κανάλι επικοινωνίας για τις τρεις μεγαλύτερες στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης.
Οι σκανδιναβικές και αρκτικές χώρες έχουν τους δικούς τους τρόπους συνεργασίας για την προώθηση της περιφερειακής άμυνας, ενώ οι «Τέσσερις του Βίσεγκραντ», που αποτελούνται από την Τσεχία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία, ήταν για πολλά χρόνια μια γνωστή ομάδα πίεσης στους κύκλους της ΕΕ.
Ωστόσο, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι πεπεισμένα ότι η ήπειρος βρίσκεται υπό έντονη πίεση, πρωτοφανή από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ηγέτες τους λένε ότι είναι καιρός να σχηματιστεί ένα ενιαίο μέτωπο, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρώην καλύτερος φίλος της Ευρώπης, φαίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, να αποσπάται από άλλες προτεραιότητες.
Ο κατακερματισμός, η διάσπαση και ο ανεξέλεγκτος «μινι-πολυμερισμός» θα τύχουν μόνο επιδοκιμασίας από τους αντιπάλους της Ευρώπης, πιστεύουν.
Η Κίνα και η Ρωσία, στο μεταξύ, παρακολουθούν στενά.
