Βενεζουέλα: Το αμερικανικό σχέδιο επιστροφής των ενεργειακών κολοσσών

Για τη Βενεζουέλα, το πετρέλαιο υπήρξε κάποτε πηγή ισχύος και γεωπολιτικής επιρροής. Σήμερα όμως, μετά από δεκαετίες κακοδιαχείρισης, εθνικοποιήσεων και κυρώσεων, μετατρέπεται σε ένα σύνθετο παζλ υψηλού ρίσκου. Η σύλληψη και απομάκρυνση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές δυνάμεις άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο, με την κυβέρνηση των ΗΠΑ να στέλνει σαφές μήνυμα στους ενεργειακούς κολοσσούς: επιστροφή με επενδύσεις – όχι απλώς με απαιτήσεις.

Το μήνυμα των ΗΠΑ για την Βενεζουέλα προς τους ενεργειακούς κολοσούς

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλούνται διεθνή μέσα όπως το Reuters και το Bloomberg, αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν καταστήσει σαφές σε στελέχη μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών ότι η ανάκτηση αποζημιώσεων για περιουσιακά στοιχεία που απαλλοτριώθηκαν τη δεκαετία του 2000 προϋποθέτει ενεργή συμμετοχή στην ανασυγκρότηση του τομέα. Με απλά λόγια: όποιος θέλει να πάρει πίσω χρήματα, πρέπει πρώτα να βάλει κεφάλαια.

Οι πληγές των εθνικοποιήσεων

Όπως αναφέρει το Reuters, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Ούγκο Τσάβες, η Βενεζουέλα εθνικοποίησε ενεργειακά assets εταιρειών που αρνήθηκαν να παραχωρήσουν αυξημένο έλεγχο στην κρατική PDVSA.

Η Chevron παρέμεινε μέσω κοινοπραξιών, ενώ ανταγωνιστές όπως η Exxon Mobil και η ConocoPhillips αποχώρησαν και προσέφυγαν σε διεθνή διαιτησία, διεκδικώντας αποζημιώσεις ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Δισεκατομμύρια στο τραπέζι

Η επόμενη φάση, όπως περιγράφεται από την αμερικανική πλευρά, απαιτεί οι ίδιες οι εταιρείες να χρηματοδοτήσουν την αναβίωση των υποδομών: από γερασμένα κοιτάσματα και διυλιστήρια μέχρι δίκτυα μεταφοράς. Το κόστος εκτιμάται σε δισεκατομμύρια δολάρια, με τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίζει ότι η «αναγέννηση» του κλάδου δεν θα είναι ούτε φθηνή ούτε γρήγορη.

Η ConocoPhillips διεκδικεί περίπου 12 δισ. δολάρια από τις εθνικοποιήσεις της δεκαετίας του 2000, ενώ η Exxon Mobil έχει αξιώσεις άνω του 1,6 δισ. δολαρίων. Ωστόσο, σύμφωνα με τις νέες κατευθύνσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, η αποπληρωμή αυτών των απαιτήσεων περνά μέσα από τη χρηματοδότηση της επανεκκίνησης κοιτασμάτων, διυλιστηρίων και υποδομών που έχουν αφεθεί στην τύχη τους.

Ρίσκα και αβεβαιότητες

Ακόμη κι αν οι εταιρείες συμφωνήσουν να επιστρέψουν, η αύξηση της παραγωγής δεν θα είναι άμεση. Η Βενεζουέλα, αν και διαθέτει από τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως, παράγει σήμερα μόλις ένα κλάσμα των ιστορικών της επιπέδων. Από τα 3,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως της δεκαετίας του ’70, η παραγωγή έχει υποχωρήσει κοντά στο 1 εκατ.

Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες, οι επενδυτές καλούνται να σταθμίσουν ζητήματα ασφάλειας, νομικής σταθερότητας, υποδομών και –κυρίως– πολιτικής αβεβαιότητας.

Όπως τόνισε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο, οι εταιρείες θα χρειαστούν «συγκεκριμένες εγγυήσεις και όρους» για να προχωρήσουν, αναφέρει το Bloomberg.

Το επόμενο κρίσιμο τεστ

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στο Μαϊάμι, όπου ο υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ Κρις Ράιτ αναμένεται να συναντηθεί με στελέχη του κλάδου στο πλαίσιο διεθνούς ενεργειακού συνεδρίου.

Εκεί θα φανεί αν το αμερικανικό σχέδιο για την αναβίωση του πετρελαίου της Βενεζουέλας μπορεί να μετατραπεί σε επενδυτική πραγματικότητα ή αν το ρίσκο θα αποδειχθεί μεγαλύτερο από την υπόσχεση του «μαύρου χρυσού».