Η πολιτική της ευπρεπούς στρουθοκαμήλου δεν είναι άγνωστη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εγκειται στο να δίνεται η εντύπωση δράσης, άλλοτε με παραπομπή στο μέλλον ή/και με σύσταση Επιτροπών για μελέτη – και – προτάσεις (που εν συνεχεία μένουν στο ράφι επί της ουσίας: υποδειγματική η περιβόητη Εκθεση Ντράγκι), άλλοτε με επαναδιατύπωση προβλημάτων ώστε να φαίνεται «ότι προωθούνται λύσεις» ενώ στην ουσία τα προβλήματα παρακάμπτονται.
Γιατί; Επειδή το κόστος σε εθνικό επίπεδο θα ήταν πολιτικά απαγορευτικό, ή πάλι αντίθετο προς ιδεολογικές προκαταλήψεις. (Η Ελλάδα της πρόσκρουσης στα αβαθή τού παρ’ ολίγον Grexit και της ευρωπαϊκής «διάσωσης» του 2010-16 αποτελεί υπόδειγμα αυτής της προσέγγισης. Να δούμε τώρα με τη διαχείριση της γαλλικής κρίσης.)
Ηδη, με την πρόκληση του ενεργειακού «τρίτης φάσης» – το 2022 με την κρίση στην Ουκρανία, αρχές 2026 με τα Στενά του Ορμούζ – η ευρωπαϊκή αρχικά προσβλητική ανταπόκριση, θυμίζουμε την προτροπή του επιτρόπου Ενέργειας (Δανού) Νταν Γιόργκενσεν να μειώσουν την κατανάλωση ενέργειας επιχειρήσεις και καταναλωτές, ή πάλιν την επίκληση «αβγού του Κολόμβου» από την (Σουηδή) υπουργό Ενέργειας ότι «τη ζήτηση ενέργειας θα ρυθμίσουν από μόνες τους οι υψηλές τιμές», βρέθηκε αντιμέτωπη με την πολιτική πραγματικότητα.
Σιγά-σιγά, τον Οκτώβριο σε επίπεδο Κορυφής αλλά και υπουργών Ενέργειας και Οικονομικών της ΕΕ «27» ξεκίνησε αφενός μια μετακίνηση προς επιδοτήσεις – ακόμη και η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εκστόμισε την τρομερή λέξη («ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων») – και αφετέρου συζήτηση για πανευρωπαϊκό φόρο επί των windfall profits/υπερκερδών των πετρελαϊκών εταιρειών. Ομως οι επιδοτήσεις θα πρέπει να είναι στοχευμένες – δηλαδή στις πλέον ευάλωτες καταστάσεις – και προσωρινές. Ενώ ακόμη και η διερεύνηση φορολογικού χαρακτήρα προτάσεων βελτίωσης: άλλη, πέραν των windfall profits, αφορούσε τη φορολογική επανισορρόπηση της ηλεκτρικής ενέργειας, με το καύσιμο-γέφυρα που είναι το φυσικό αέριο δεν πήγε πολύ καλά, προσκρούοντας στην άρνηση πολλών κυβερνήσεων να δεχθούν παρέμβαση Βρυξελών στη φορολογική αυτονομία τους.
Εδώ, ας κρατηθεί η πρόταση-έκκληση του ημετέρου Σταύρου Παπασταύρου, να οργανωθεί κοινή σύνοδος υπουργών Ενέργειας και Οικονομικών της ΕΕ «27». Επίσης, ας σημειωθεί η πίεση να υπάρξει έκτακτη συνάντηση για την Ενέργεια πριν από την προγραμματισμένη για 10 Δεκεμβρίου. Πάντως στο Eurogroup της 9ης Νοεμβρίου, η Ιταλία «πήρε» τη δική της ρήτρα διαφυγής, ενώ κατά Πιερρακάκη η έμφαση παραμένει σε προσωρινά / στοχευμένα μέτρα.
Την ίδια στιγμή, «η Ευρώπη» συνειδητοποιεί ότι δίπλα – ίσως και πάνω… – από το ενεργειακό κόστος, υπάρχει η ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού. Που η ελευθέρωση των σχηματισμένων στρατηγικών αποθεμάτων, με νέα πίεση των ΗΠΑ, την ξαναφέρνει στο προσκήνιο. Εχοντας ζήσει επί δεκαετίες με την αυταπάτη της φθηνής ΚΑΙ σταθερής ενέργειας με βάση τις σχέσεις με Ρωσία, οι ευρωπαϊκές χώρες (=η Γερμανία) βλέπουν τώρα την ενεργειακή ασφάλεια να έχει ανατιναχτεί: πολιτικά, συμβολικά όσο και κυριολεκτικά π.χ. με τον δίδυμο Nordstream. Ο οποίος μεσοπρόθεσμα δεν αποκλείεται να ξαναφέρει ρωσικό μεν φυσικό αέριο, όμως με αμερικανική μεσολάβηση και με πρόσμειξη επαναεριοποιημένου LNG. Λιγάκι όπως το διαβόητο Turkish GasMix με ρωσικό, αζέρικο και ιρανικό αέριο – κι άντε να ξεχωρίζεις!
Λέτε το ενεργειακό να αλλάξει την ίδια την ΕΕ;



















![Η Δέουσα Επιμέλεια Πελάτη [Μέρος 4ο]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2025/11/30535270_ypologistis.jpg)

















