Η ανάληψη της προεδρίας από τον Κυριάκο Πιερρακάκη έρχεται σε μια συγκυρία που μόνο τυπική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Το διεθνές περιβάλλον είναι ρευστό, οι γεωπολιτικές ισορροπίες μετακινούνται με ταχύτητα και η οικονομική πολιτική τόσο η εθνική όσο και η ευρωπαϊκή, καλείται να λειτουργήσει όχι σε συνθήκες κανονικότητας, αλλά μάλλον σε συνθήκες μόνιμης κρίσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι, την ίδια στιγμή που αλλάζουν πρόσωπα και ρόλοι στα ευρωπαϊκά τραπέζια, η παγκόσμια ατζέντα γεμίζει από θέματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «επιστημονική φαντασία». Η Γροιλανδία, για παράδειγμα, επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Όχι ως γεωγραφική ιδιαιτερότητα, αλλά ως στρατηγικός κόμβος: σπάνιες γαίες, ενεργειακές διαδρομές, αρκτικοί δρόμοι, στρατιωτική παρουσία. Ό,τι συμβαίνει εκεί δεν είναι περιφερειακό είναι σαν ένας προπομπός της νέας κανονικότητας που κρύβει πολλόυς κινδύνους
Σε αυτό το περιβάλλον, η προεδρία Πιερρακάκη δεν μπορεί να περιοριστεί σε τεχνοκρατικές ισορροπίες ή σε έναν «ήσυχο» θεσμικό ρόλο. Οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται το επόμενο διάστημα θα ακουμπούν άμεσα την οικονομία: από την ενεργειακή ασφάλεια και τις τιμές, μέχρι τις αλυσίδες εφοδιασμού, τις επενδύσεις και τελικά το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.
Η Ελλάδα, έχοντας αφήσει πίσω της μια δεκαετή κρίση, δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί παθητικά. Ο νέος πρόεδρος καλείται να κινηθεί σε τρία επίπεδα ταυτόχρονα:Πρώτον, να διασφαλίσει ότι η χώρα παραμένει αξιόπιστος συνομιλητής σε μια Ευρώπη που επανεξοπλίζεται οικονομικά και αμυντικά.
Δεύτερον, να προστατεύσει τη δημοσιονομική ισορροπία σε μια περίοδο που οι πιέσεις για δαπάνες αμυντικές, κοινωνικές, ενεργειακές–αυξάνονται.
Και τρίτον, να μην χαθεί το στοίχημα της ανάπτυξης, την ώρα που ο κόσμος μπαίνει σε μια φάση «γεωοικονομικού κατακερματισμού».
Η συγκυρία δεν ευνοεί εύκολες κινήσεις ούτε πολιτικό εντυπωσιασμό. Ευνοεί καθαρές θέσεις, συντονισμό και κυρίως επίγνωση ότι οι εξελίξεις δεν καθορίζονται πλέον μόνο από τις αγορές, αλλά από τη γεωπολιτική σκακιέρα. Από την Ουκρανία μέχρι την Αρκτική, και από τις πρώτες ύλες μέχρι τα data.
Το ντεμπούτο Πιερρακάκη, λοιπόν, δεν είναι απλώς θεσμικό. Είναι πολιτικό και στρατηγικό. Και θα κριθεί όχι από τις πρώτες δηλώσεις, αλλά από το αν μπορεί να διαβάσει σωστά έναν κόσμο που αλλάζει και μάλιστα επικίνδυνα γρήγορα…
