Ε, νισάφι πιά. Μετά την αποκάλυψη από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες έξι φυσικών προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, ως «διαχειριστές» εθνικών και κοινοτικών πακέτων (μεγάλε, ΟΠΕΚΕΠΕ!), δεν θα λέμε πια στην Ελλάδα «ενός κακού», αλλά «μυρίων κακών ατέλειωτα μύρια έπονται». Δηλαδή, στον εναγή κατάλογο των υποκλοπών (με το κουκούλωμά τους), της τραγωδίας στα Τέμπη (με το μπάζωμά της), των εμπιμπραμένων οικιών και δασών από τις θερινές πυρκαγιές (με τα «κουφώματά» τους), τους χειμερινούς κατακλυσμούς με θανάτους και καταστροφές στη Θεσσαλία και σε όλη την πεδινή επικράτεια (ακόμα και στη Βάρκιζα), της αναστολής δρομολογίων τραίνων και αυτοκινήτων λόγω πτώσης δέντρων και … βράχων από τα μόνιμα προβλήματα στις δημόσιες υποδομές, της λεηλασίας των αγροτικών επιδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της ανίκητης ακρίβειας, της μόνιμης φτώχειας και ανισότητας, των επιδημιών σε ανθρώπους και ζώα, της χλεύης του κράτους δικαίου από διεθνείς οργανισμούς και της παντελούς σχεδόν απουσίας λογοδοσίας και ενημέρωσης των πολιτών για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας και τη χρηστή διαχείριση των εθνικών, κοινοτικών και δανεικών πόρων κι άλλων «οικείων κακών», προστέθηκε αυτές τις ημέρες και η παραπάνω υπόγεια (η μόνη σωστή και … αποδοτική … υποδομή!) διαδρομή εθνικών και κοινοτικών πόρων πάνω από δύο εκατ. ευρώ, αυτή τη φορά από τα ταμεία της ΓΣΕΕ, δηλαδή της ανώτατης συνδικαλιστικής οργάνωσης για τα συμφέροντα και το δίκιο του εργάτη, σε ιδιωτικούς λογαριασμούς.
Και διερωτάται ο νομοταγής, ο φιλόπονος εργαζόμενος, ο συνεπής φορολογούμενος και ασφαλισμένος Έλλην πολίτης ακούγοντας, την ίδια στιγμή, και τις διαπιστώσεις των διεθνών εκθέσεων για τα προβλήματα στην καταπολέμηση της διαφθοράς, για τη συνεχιζόμενη πίεση στους θεσμούς του κράτους δικαίου και για την ανάγκη, επιτέλους, προώθησης πανταχού πραγματικών μεταρρυθμίσεων και εξασφάλισης ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης (η Ελλάδα παραμένει στις τελευταίες θέσεις στην ΕΕ σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα για το 2025) τί άλλα, ύστερα από όλα αυτά θα δούμε;
Κωστής Παλαμάς: «Η Πολιτεία λωλάθηκε και τα κάνει όλα απόπαιδα στη λάσπη»!
Την απάντηση έχει δώσει το 1897 ο Κωστής Παλαμάς με το προφητικό ποίημά του «Η σκάλα», όταν έβλεπε, όπως και σήμερα, «να μην έχει πιο κάτω άλλο σκαλί να κατρακυλήσει πιο βαθειά στου κακού τη σκάλα…». Παραθέτω το ποίημα αυτό του Κωστή Παλαμά με την επισήμανση ότι είναι αμφίβολο αν θα ήταν σήμερα τόσο αισιόδοξος μετά από αυτά που συμβαίνουν στη χώρα:
“Και θα φύγης κι από το σάπιο το κορμί,
ω ψυχή, παραδαρμένη από το κρίμα,
και δε θα ρθη το κορμί μια σπιθαμή
μέσ` στη γη να την κάμη μνήμα,
κι άθαφτο θα μείνη το ψοφήμι,
να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,
κι ο καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη
κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.
Όσο να σε λυπηθεί της Αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μια αυγή
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
ω ψυχή παραδομένη από το κρίμα!
Και θ` ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
θα γδυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή
θα σαλέψεις σαν την χλόη, σαν το πουλί,
σαν το κόρφο, το γυναικείο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσει, πιο βαθειά
στου κακού τη σκάλα,
για τ` ανέβασμα ξανά, που σε καλεί,
θα αισθανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!,
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!”.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 1907 με το κορυφαίο συνθετικό ποίημα του νεοελληνικού συμβολισμού «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου» εξηγεί γιατί κατρακυλάει η χώρα συνεχώς στου κακού της σκάλας το σκαλί. Στο ποίημα υπό τον τίτλο «Η αποκριτική γραφή» ή «Γύριζε» είναι σαν να θρηνεί για το σήμερα:
«Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.
Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.
Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται…
Γύρω μου αδιάφοροι κι οχτροί, και ουρλιάζουνε μπροστά μου,
κι εμέ μ’ αδράχνει ένας θυμός κι ένας σκοπός με πάει·
κι ένα παλιό τραγούδι μου μέσ’ απ’ τη θάλασσά μου
ξανάρχεται στα χείλη μου, κύμα κι αφρός, και σπάει:
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάνα Γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι Λεβαντίνοι·
λύκοι, ω κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
….
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Σε βλέπω· αναγελαστικά τα μάτια σου σπαράζουν
στο αγέλαστό σου πρόσωπο, συγνεφιασμένη μέρα,
το πρόσωπό σου απελπισιά, τα μάτια σου ταράζουν.
Μα κράτησε το δρόμο σου και κοίτα παραπέρα…»
Η απογοήτευση κορυφώνεται, όταν θυμηθεί κανείς ότι στις αρχές του 20ού αιώνα αλλά και νυν και αεί και εις τους αιώνας (φευ!) ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Άλλωστε, αυτό είχε προφητεύσει ήδη από τον 5ον αιώνα π.Χ. ο Ηρόδοτος με τη διαπίστωση «Τη Ελλάδι πενίη μεν αεί ξύντροφος εστίν». Ύστερα όμως από θυσίες των κατοίκων της με τη λιτότητα και με τα δάνεια των ξένων, τα οποία χορηγούνταν με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και την υπαγωγή της χώρας στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο από το 1898 έως το 1978 και σε Μνημόνια έως το … 2071 (ετήσιες δόσεις 10 δις. ευρώ περίπου!), επιτηρήσεις από την Ευρωπαϊκή, αυτός ο ταλαιπωρημένος ελληνικό λαός, «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», όπως διαπίστωνε και ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός, δημιουργούσε θαυμαστά έπη.
Υπενθυμίζω τις νίκες και τις επιτυχίες στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τον βαθύτατο Εθνικό Διχασμό (1915-1922), τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, τη Μεγάλη Ύφεση, τους πρόσφυγες, τις δικτατορίες, τον εμφύλιο πόλεμο.
Αλλά, φευ! Σήμερα η Ελλάδα παρουσιάζει την εικόνα που πάλι είχε προφητεύσει ο Διονύσιος Σολωμός στον περίφημο διάλογο της Γυναίκας της Ζάκυθος (διαβάστε τον, κάνει καλό!) απαντώντας στο ερώτημα «πώς πάει το έθνος»: «Είδες να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το Έθνος»!
Εμμανουήλ Ροίδης: Κρατικός προϋπολογισμός: Όπως του … 1870!
Όταν έγραφε όλα αυτά τα μελαγχολικά ο Κωστής Παλαμάς είχε πεθάνει (το 1904) ο μεγαλύτερος σε ηλικία από εκείνον δημοσιογράφος, επιστήμων, οξυδερκής συγγραφέας Εμμανουήλ Ροίδης (1836 – 1904), ο οποίος με τα ιοβόλα δοκίμια και σχόλια κυρίως στο σατιρικό περιοδικό «Ασμοδαίος», προσπαθούσε πριν από 150 χρόνια, αλλά ματαίως, να αφυπνίσει τους Έλληνας και να σπεύσουν, όχι να «βυθίζωσι το κοχλιάριον εις την χύτραν του προϋπολογισμού, αλλά να διασώσωσι τους εθνικούς πόρους από τους κηφήνας και να διατεθώσι προς ανάπτυξιν και ευημερίαν σύμπαντος του ελληνικού λαού»! Αλλά, φευ! Διαβάστε τί έλεγεν ο Ροίδης:
«Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσι τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των».
Αλλά, ο Ροίδης δεν περιοριζόταν στην επισήμανση των αιτιατών, αλλά και των αιτίων, τα οποία προκαλούσαν την αύξηση κηφήνων πέριξ της «χύτρας». Διαβάστε και τούτο, το οποίον αφορά τον αιώνιον ορισμόν του κόμματος εν Ελλάδι:
«Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» ήθελεν είναι ο ακόλουθος: «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν΄ αναγινώσκουσι και να ν΄ ανορθογραφώσι, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν΄αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι».
Επιτελικό κράτος Μητσοτάκη: Όπως του … 1870!
Επίσης, ο οξυδερκής δημοσιογράφος με άλλα ιοβόλα σχόλια παρουσίαζε και το «επιτελικό κράτος» του 1870, μπροστά στο οποίο ωχριά το σημερινό του Κυριάκου Μητσοτάκη. Διαβάστε το:
«Εξ όλων των κατοικούντων επί του πλανήτου μας διπόδων, ο Έλλην στρατιώτης είναι το ολιγαρκέστερον, και εν πολλοίς το δπανηρότερον. Αρκείται μεν εις άρτον και ελαίας, αλλά ίνα διοικηθή έχει, φαίνεται, ανάγκην στρατηγών, ταγματαρχών, λοχαγών, ανθυπασπιστών, λοχιών και δεκανέων δεκαπλάσιων των αλλαχού. Η δε απαραίτητος αύτη ανάγκη του καταδικάζει ημάς να μην έχωμεν στρατόν!
Ό,τι ακολουθεί εις τον στρατόν συμβαίνει, δυστυχώς, και εις τους άλλους κλάδους. Τα ημέτερα ζώα, μάλλον δυσαρίθμητα, φαίνεται, όντα των αλλαχού, έχουσιν ανάγκην πλειόνων απαριθμητών. Τα ημέτερα δένδρα, μάλλον δυσφύλακτα, πλειόνων δασοφυλάκων. Τα ημέτερα πλοία, μάλλον δύσπλοια, πλειόνων πλοιάρχων. Αι ημέτεραι αλυκαί πλειόνων αλατοαποθηκαρίων. Τα ημέτερα δικαστήρια απειράκις πλειόνων δικαστικών γραφέων. Οι ημέτεροι φόρων πλειόνων φοροφάγων».
Γεώργιος Σουρής: Κανένας άξιος αρχηγός, όπως το … 1900!
Ο Γεώργιος Σουρής (1853-1919), συνομήλικος σχεδόν του Κωστή Παλαμά, ήταν σατιρικός ποιητής, δημοσιογράφος και εκδότης, γνωστός και ως «νέος Αριστοφάνης, πολύ δημοφιλής στο κοινό της εποχής του, κυρίως χάρη στην εβδομαδιαία τετρασέλιδη εφημερίδα «Ο Ρωμηός», την οποία εξέδιδε από το 1883 έως το 1918. Αν ζούσε τα ίδια και χειρότερα θα σατίριζε και σήμερα. Παραθέτω το ποίημά του «Οι Αρχηγοί» που νομίζει κανείς ότι το έγραψε σήμερα διαβάζοντας την απάντηση «ΚΑΝΕΝΑΣ» στις δημοσκοπήσεις για τους αρχηγούς των κομμάτων!
Ἀρχηγοί
Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,
κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·
ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ
τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.
Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,
μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.
Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! … κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,
ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,
ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,
δὲν θὰ διστάσουν βέβαια καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.
Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,
ἕλληνος τράχηλος ποτὲ ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.
Ἰδοὺ νταῆς φουστανελλᾶς μὲ φέσι καὶ σελάχι!
ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;
ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,
καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;
Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα μὴ θεωρῆτε πτῶμα…
᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ νὰ κυβερνήσουν κόμμα.
Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;… πενῆντα ξεφυτρόνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;… θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.
Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,
ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·
ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος, ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,
ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.
Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς τὸ ἔθνος πέρα πέρα,
ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.
Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,
πενῆντα δυὸ τουλάχιστον ἂς ἦνε βασιλεῖς,
ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,
κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.
Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί, κανένας ἰδιώτης,
ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί, κανένας στρατιώτης.
Κράτος δικαίου: Όπως και το … 1900!
Το σατιρικό ποίημα “Ποιος είδε κράτος λιγοστό” γράφτηκε από τον Γεώργιο Σουρή πριν από 130 περίπου χρόνια, περιγράφοντας με καυστικό τρόπο τη διαχρονική ελληνική πραγματικότητα.
Οι στίχοι καυτηριάζουν την κακοδιοίκηση, τη σπατάλη, την αργοσχολία και την αναξιοκρατία, παραμένοντας προφητικοί και εξαιρετικά επίκαιροι για τα σημερινά δεδομένα. Διαβάστε το:
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Αλλά, πώς θα μπορούσαν να «εσθίωσι χωρίς να σκάπτωσιν» οι παραπάνω δύο ομάδες ανθρώπων, να είναι αργόσχολοι, να είναι σπάταλοι, να κακοδιοικούν, να απαξιώνουν θεσμούς και να «βυθίσωσι», ως «φοροφάγοι», την «κουτάλαν» στη χύτρα των εσόδων (από φόρους, δάνεια, κοινοτικά πακέτα κλπ) των κρατικών προϋπολογισμών, χωρίς να «ζητώσι ν΄αναβιβάσωσιν εις την εξουσίαν το κόμμα τους»;
Στο επόμενο άρθρο μου θα παρουσιάσω μερικά χαρακτηριστικά από όλους σχεδόν τους δημόσιους τομείς ευρήματα που φαίνονται απίστευτα κι όμως είναι αληθινά από ελέγχους…
