Χιλιάδες νέοι που εξασφάλισαν μια θέση στα πανεπιστήμια έχουν έρθει αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα της αναζήτησης κατοικίας.
Μπορεί το πανεπιστήμιο να εξασφαλίστηκε, πλην όμως, το σπίτι στην πόλη των σπουδών παραμένει άγνωστο και είναι πολύ πιθανό να είναι ακριβό και μακριά από όσα αντέχει ο οικογενειακός προϋπολογισμός.
Στην αγορά ενοικίων στην Ελλάδα, οι τιμές εξακολουθούν να ασκούν έντονη πίεση στα νοικοκυριά, καθώς η στέγαση απορροφά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος.
Στοιχεία αγγελιών αποτυπώνουν μια πραγματικότητα. Οι μέσες ζητούμενες τιμές για φοιτητικά σπίτια καταγράφουν συνεχή άνοδο πανελλαδικά, με αυξήσεις που ξεπερνούν το 5% σε ετήσια βάση.
Η εκτόξευση των ενοικίων δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων.
Χιλιάδες ακίνητα σε κεντρικές περιοχές έχουν μετατραπεί σε καταλύματα τύπου Airbnb, αφαιρώντας πολύτιμο οικιστικό απόθεμα από τη μακροχρόνια ενοικίαση.
Απαιτούνται παρεμβάσεις ενώ χρειάζονται τολμηροί περιορισμοί στη βραχυχρόνια μίσθωση σε κορεσμένες αστικές περιοχές, ουσιαστικά φορολογικά κίνητρα για να ανοίξουν τα κλειστά σπίτια και άμεση αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας για κοινωνική στέγαση.
Ακόμα και το πρόγραμμα «Ανακαινίζω» για κλειστά ακίνητα δεν έχει αποφέρει τα αποτελέσματα που χρειαζόταν η αγορά.
Η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) βλέπει σε βάθος χρόνου ότι θα έχει ουσιαστικό αποτύπωμα η δέσμη μέτρων που έχει λάβει η πολιτεία για την ενίσχυση της προσφοράς ακινήτων προκειμένου να εξασφαλιστεί κατά το δυνατόν προσιτή στέγη.
Όπως αναφέρει αμεσότερα αποτελέσματα για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης θα μπορούσαν να προκύψουν από την απλοποίηση των διαδικασιών μεταβίβασης και ανάπτυξης ακινήτων, καθώς και από κίνητρα για την επανένταξη ανενεργών ακινήτων στην αγορά.
Μέχρι σήμερα, λοιπόν, οι περισσότερες παρεμβάσεις της κυβέρνησης επικεντρώνονταν στην ενίσχυση της ζήτησης μέσω επιδοτήσεων και χρηματοδοτικών εργαλείων. Ωστόσο, όσο η προσφορά κατοικιών δεν αυξάνεται, με αποτέλεσμα οι πιέσεις στις τιμές παραμένουν.
Και η κρίση στέγης… παραμένει!
