Την ανάγκη αλλαγής του τρόπου καλλιέργειας των φυτών, αναδεικνύει ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Hνωμένων Εθνών (FAO), προτρέποντας τις χώρες να αυξήσουν την παραγωγικότητα και να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα, χρησιμοποιώντας παράλληλα λιγότερους πόρους και περιορίζοντας τις απώλειες καλλιεργειών και τη ρύπανση.
Ο οδηγός του FAO με τίτλο «Βελτιστοποίηση και ελαχιστοποίηση: Προς μια βιώσιμη φυτική παραγωγή» («Optimization and Minimization: Towards sustainable plant production») παρουσιάζει πώς η επιστήμη, η τεχνολογία, η καινοτομία και οι υποστηρικτικές πολιτικές μπορούν να συμβάλουν στην υλοποίηση αυτής της προσέγγισης. Ο FAO το αποκαλεί «παραγωγή περισσότερων με λιγότερα για τα καλύτερα» («producing more with less for the betters»).
Η φυτική παραγωγή παρέχει περισσότερο από το 80% των θερμίδων που καταναλώνονται από τους ανθρώπους
Έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίξει κυβερνητικούς αξιωματούχους και φορείς λήψης αποφάσεων, αγρότες και επαγγελματίες συστημάτων καλλιέργειας (βιομηχανία, ακαδημαϊκή κοινότητα, έρευνα, κοινωνία των πολιτών και οργανώσεις βάσης), εταίρους ανάπτυξης και όλους τους άλλους σχετικούς φορείς που εργάζονται για την προώθηση του μετασχηματισμού των αγροδιατροφικών συστημάτων.
Πέντε τομείς
«Μια μετάβαση προς τη βιώσιμη φυτική παραγωγή είναι ουσιαστική – μια μετάβαση που βελτιστοποιεί την παραγωγικότητα ενώ παράλληλα διατηρεί το περιβάλλον», γράφει ο Γενικός Διευθυντής του FAO, Qu Dongyu, στον πρόλογο.
Η φυτική παραγωγή παρέχει περισσότερο από το 80% των θερμίδων που καταναλώνονται από τους ανθρώπους και αναμένεται να προμηθεύσει περίπου το 80% των επιπλέον τροφίμων που θα χρειαστούν έως το 2050. Το εγχειρίδιο του FAO ορίζει μια προσέγγιση που βασίζεται στα συστήματα και συνδέει πέντε τομείς: συστήματα σπόρων, συστήματα καλλιέργειας, ολοκληρωμένη διαχείριση φυτικών παρασίτων, γεωργική μηχανοποίηση και υπηρεσίες γεωργικής επέκτασης και συμβουλών.
Μαζί, αυτοί οι τομείς καθορίζουν εάν οι αγρότες μπορούν να αποκτήσουν κατάλληλο, υψηλής ποιότητας σπόρο, να εφαρμόσουν πρακτικές βασισμένες στην επιστήμη που είναι προσαρμοσμένες στις τοπικές συνθήκες, να διαχειριστούν τα παράσιτα περιορίζοντας παράλληλα την περιττή χρήση φυτοφαρμάκων, να χρησιμοποιήσουν την εργασία και άλλους πόρους πιο αποδοτικά και να αποκτήσουν πρόσβαση στη γνώση, τις τεχνολογίες και τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη βελτίωση της παραγωγής και των μέσων διαβίωσης.
