ΗΠΑ: Φθηνότερη αφαλάτωση στον ορίζοντα

Ενώ περίπου το 70% της επιφάνειας της Γης καλύπτεται από νερό, λιγότερο από το 1% είναι πόσιμο. Αυτοί οι περιορισμένοι πόροι του γλυκού νερού είναι επίσης πολύ άνισα κατανεμημένοι. Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο δυσμενής λόγω της κλιματικής αλλαγής. Μέθοδοι όπως η τεχνητή βροχή ή η συγκομιδή νερού από παγόβουνα δεν έχουν αποδειχτεί βιώσιμες λύσεις μεγάλης κλίμακας. Η αφαλάτωση των ωκεανών, όμως ώστε να ανακτηθεί πόσιμο νερό από το θαλασσινό, έχει αποδειχθεί λύση για περιοχές που υποφέρουν από λειψυδρία.

Στις ΗΠΑ από νομικές διαμάχες στα νοτιοδυτικά για την πρόσβαση στο νερό του ποταμού Κολοράντο, προβληματική άρδευση λόγω κάτω του μέσου όρου χιονόπτωση στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα της Καλιφόρνια, μέχρι το Κόρπους Κρίστι του Τέξας, που αντιμετωπίζει μια επικείμενη έλλειψη, οι σταθερές προμήθειες γλυκού νερού αποτελούν αυξανόμενη ανησυχία για μεγάλα τμήματα της χώρας.

Η αφαλάτωση είναι μια επιλογή για την ενίσχυση της προσφοράς και πραγματοποιείται σε εργοστάσια στην Καλιφόρνια, το Τέξας και τη Φλόριντα. Αλλά είναι προβληματική λόγω του υψηλού κόστους και των μεγάλων ενεργειακών αναγκών. Μπορεί επίσης να βλάψει την υδρόβια ζωή εάν τα συστήματα εισαγωγής θαλασσινού νερού δεν έχουν σχεδιαστεί προσεκτικά.

Αλλά μια νεοσύστατη επιχείρηση και μια υπηρεσία ύδρευσης στην κομητεία του Λος Άντζελες δοκιμάζουν έναν νέο τύπο αφαλάτωσης που θα μπορούσε να παρέχει μεγάλες ποσότητες γλυκού νερού, χρησιμοποιώντας 40% λιγότερη ενέργεια από συμβατικές μεθόδους, αναφέρει το Forbes.

Οικονομικότερη και λιγότερο ενεργοβόρα αφαλάτωση

Αντί να αντλούν εκατομμύρια γαλόνια θαλασσινού νερού στην ακτή και να το διοχετεύουν υπό υψηλή πίεση μέσω μιας σειράς μεμβρανών που απομακρύνουν το αλάτι, οι κάψουλες αφαλάτωσης που αναπτύχθηκαν από την OceanWell με έδρα το Menlo Park της Καλιφόρνια εκτελούν τη διαδικασία βαθιά στον ωκεανό, αγκυροβολημένες 400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, εκμεταλλευόμενες τη φυσική υψηλή πίεση σε αυτό το βάθος για να τροφοδοτήσουν τη διαδικασία απομάκρυνσης αλατιού. Το θαλασσινό νερό ρέει μέσα από μια σειρά από κόσκινα, στρωματοποιημένα με μεμβράνες αντίστροφης όσμωσης σχεδιασμένες να εμποδίζουν την αναρρόφηση των πιο μικροσκοπικών μορφών θαλάσσιας ζωής, με το γλυκό νερό να αντλείται στη βάση και την άλμη να αντλείται πίσω στον ωκεανό από την κορυφή.

«Το βάθος είναι συνάρτηση της πίεσης που απαιτείται για μια μεμβράνη [αντίστροφης όσμωσης] να ξεπεράσει την οσμωτική πίεση. Είναι περίπου 800 PSI, και αυτό είναι συνήθως αυτό που έχετε σε μια χερσαία μονάδα – μεγάλες αντλίες που πιέζουν το νερό στα 800 PSI», δήλωσε στο Forbes ο Ντέβιντ Πέντερσον, γενικός διευθυντής της Δημοτικής Περιοχής Υδάτων Las Virgenes. «Έτσι, χρησιμοποιεί περίπου 40% λιγότερη ενέργεια εξαιτίας αυτού».

Δοκιμές της τεχνολογίας στη δεξαμενή Los Virgenes, βόρεια του Λος Άντζελες, υπό πολύ χαμηλότερη πίεση, επιβεβαίωσαν ότι η ιδέα λειτουργεί. Τώρα, ο στόχος είναι να κατασκευαστεί μια μεγάλη, εμπορικής κλίμακας έκδοση του συστήματος, ένα υδάτινο πάρκο με δεκάδες κόμβους, στα ανοικτά των ακτών του Μαλιμπού, που θα μπορούσε να αντλεί μεταξύ 50 εκατομμυρίων και 60 εκατομμυρίων γαλονιών γλυκού νερού πίσω στην ξηρά την ημέρα, ξεκινώντας περίπου από το 2030.

Ένας παράγοντας που πρέπει να εξεταστεί είναι η πηγή ενέργειας για την ηλεκτρική ενέργεια που απαιτούν οι κάψουλες, δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της OceanWell, Ρόμπερτ Μπέργκστρομ. Αυτό θα μπορούσε να προέλθει από τη σύνδεση με μια χερσαία πηγή ενέργειας, αν και η σύνδεση των μονάδων με μια υπεράκτια ανεμογεννήτρια θα ήταν μια φθηνότερη λύση. Αν και η κυβέρνηση Τραμπ εργάζεται για να μπλοκάρει τα υπεράκτια αιολικά έργα, η Καλιφόρνια εξακολουθεί να κάνει σχέδια για να τα προσθέσει κατά μήκος των ακτών της τα επόμενα χρόνια – πιθανότατα μετά την αποχώρηση του Τραμπ από το αξίωμα.