Για δεκαετίες, η στέγη στην Ελλάδα αντιμετωπιζόταν ως καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Η αγορά θα ρύθμιζε τις τιμές, οι επενδύσεις θα αύξαναν την προσφορά και το κράτος θα παρακολουθούσε από απόσταση. Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής είναι πλέον ορατό: ενοίκια που απογειώθηκαν, νέοι που αδυνατούν να φύγουν από το πατρικό σπίτι και εργαζόμενοι που μετακινούνται διαρκώς αναζητώντας προσιτή κατοικία.
Σήμερα, το κράτος επιστρέφει δυναμικά στο στεγαστικό πεδίο. Προγράμματα στήριξης νέων, επιδοτήσεις, ανακαινίσεις κλειστών ακινήτων, παρεμβάσεις στη βραχυχρόνια μίσθωση, σχέδια κοινωνικής κατοικίας. Προφανώς όλα αυτά γιατί η στέγη δεν είναι πια απλώς οικονομικό αγαθό, είναι κοινωνικό ζήτημα πρώτης γραμμής. Το ερώτημα όμως είναι πως γίνεται αυτή η επιστροφή. Γίνεται άραγε με με τρόπο που λύνει το πρόβλημα ή απλώς το μεταθέτει;
Μέχρι τώρα η κρατική παρέμβαση επικεντρώνεται κυρίως στη ζήτηση, χωρίς παράλληλη αύξηση της προσφοράς, υπάρχουν βέβαια σχέδια για να τονωθεί η προσφορά απλά έχουν παραμείνει τα περισσότερα ακόμη ως σχέδια.Το αποτέλεσμα προφανώς έως τώρα είναι αντίστροφο από το επιδιωκόμενο. Περισσότερα χρήματα κυκλοφορούν σε μια αγορά με περιορισμένα διαθέσιμα ακίνητα, πιέζοντας περαιτέρω τις τιμές
Ταυτόχρονα, το κράτος επιχειρεί στο άμεσο μέλλον να αναλάβει ρόλους για τους οποίους δεν διαθέτει πάντα την απαραίτητη τεχνογνωσία: διαχειριστής ακινήτων, συντονιστής ανακαινίσεων, εγγυητής μισθώσεων, εταίρος με ιδιώτες. Πρόκειται για σύνθετες λειτουργίες που απαιτούν χρόνο, μηχανισμούς ελέγχου και σταθερούς κανόνες. Χωρίς αυτά, ο κίνδυνος είναι τα προγράμματα να καθυστερήσουν, να «κολλήσουν» στη γραφειοκρατία και φυσικά να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα.
Το στεγαστικό πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται με αποσπασματικές παρεμβάσεις ούτε με επικοινωνιακές εξαγγελίες. Λύνεται μόνο αν αυξηθεί ουσιαστικά η προσφορά κατοικίας εκεί όπου υπάρχει πραγματική ζήτηση. Δηλαδή στα μεγάλα αστικά κέντρα, για εργαζόμενους, νέες οικογένειες και ευάλωτα νοικοκυριά. Αν αυτό δεν συμβεί, καμία επιδότηση δεν θα είναι αρκετή.
Η επιστροφή του κράτους στη στέγη είναι αναγκαία. Το στοίχημα όμως είναι να λειτουργήσει ως ρυθμιστής και επιταχυντής λύσεων και σαφώς όχι ως παράγοντας νέων στρεβλώσεων. Γιατί σε μια χώρα με δημογραφική πίεση και φυγή νέων, η αποτυχία στη στέγη δεν είναι απλώς οικονομικό λάθος. Είναι στρατηγικό..
