Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση στη ΔΕΘ ενισχύουν το κεφάλαιο. την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και παραμένουν μακριά από τις ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας, πατάνε πάνω και τσακίζουν τις ζωές των εργαζομένων, τόνισε ο Θανάσης Κουτσουράς, μέλος του ΔΣ της ΓΣΕΕ και της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, μιλώντας στο OT FORUM και στους δημοσιογράφους, Αλεξάνδρα Φωτάκη και Γιάννη Αγουρίδη.
Σήμερα η εργατική λαϊκή οικογένεια στενάζει και δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα είπε ο συνδικαλιστής και πρόσθεσε, ότι η ακρίβεια στην αγορά τσακίζει, το κόστος της ενέργειας και των καυσίμων για τα νοικοκυριά είναι ασήκωτο.
Την ίδια ώρα, σημείωσε, οι όποιες αυξήσεις ή ελαφρύνσεις που ανακοινώνει η κυβέρνηση, έχουν «ταβάνι» και δεν μπορούν να υπερβούν το μείζον, για την ίδια, που είναι μη θιχτεί η κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων.
Σε ό,τι αφορά στην αύξηση του κατώτατου μισθού τόνισε ότι αυτός θα εξακολουθεί να μην φτάνει, όπως δεν φτάνει και τώρα.
Σχολιάζοντας το πλαίσιο της κυβέρνησης για τις επενδύσεις, ο Θανάσης Κουτσουράς είπε ότι όντως υπάρχει, αλλά περιλαμβάνει 13ωρη δουλειά, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και του πενθήμερου, διευθέτηση εργάσιμου χρόνου, δηλαδή δουλειά όταν, όσο και όποτε θέλει ο εργοδότης και με την εντατικοποίηση να «τσακίζει κόκκαλα».
Είναι χαρακτηριστικό, σημείωσε ο συνδικαλιστής, ότι τα μέτρα ασφαλείας καταστρατηγούνται ή είναι εντελώς ανύπαρκτα στους χώρους δουλειάς, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα. Όπως είπε, κάθε τρεις μέρες ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του.
Σημείωσε επίσης, ότι παρατηρείται αύξηση εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων σε μεγάλες ηλικίες, σε εργάτες άνω των 60 ετών, οι οποίοι αναγκάζονται να δουλέψουν επειδή δεν είχαν τις προϋποθέσεις να βγουν στη σύνταξη.
Για τις συλλογικές συμβάσεις είπε ότι αυτό το μοντέλο που παρουσίασε η κυβέρνηση προϋποθέτει για την ισχύ της τη συμφωνία κυβέρνησης, εργοδοτών και ΓΣΕΕ, αφήνει εκτός τη διαπραγμάτευση του μισθού, ο οποίος ορίζεται από τον εκάστοτε υπουργό, ενώ καταργούνται ευνοϊκοί όροι που υπήρχαν πριν, όπως η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης. Δηλαδή, αν σε έναν κλάδο ή επιχείρηση, η κλαδική ή η επιχειρησιακή σύμβαση ήταν καλύτερη από τη συλλογική, ίσχυε η πρώτη και το αντίθετο.
Τόνισε, τέλος, ότι, αυτή τη στιγμή, ικανοποιητικές συμβάσεις υπογράφηκαν μόνο στους κλάδους που πραγματοποιήθηκαν απεργιακές κινητοποιήσεις.
