![Καύσιμα: Στο +27,2% οι ανατιμήσεις στην Ελλάδα τον Αύγουστο [γράφημα]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2026/09/Capture-112.png)
Η κούρσα για την κυριαρχία στην τεχνητή νοημοσύνη αποκτά πλέον μια νέα διάσταση: την ενέργεια. Καθώς τα data centers χρειάζονται ολοένα περισσότερη ηλεκτρική ισχύ για να εκπαιδεύουν και να λειτουργούν τα νέα μοντέλα AI, η Κίνα επιταχύνει τις επενδύσεις της στην πυρηνική ενέργεια, στα μικρού μεγέθους αρθρωτά πυρηνικά εργοστάσια και, πιο μακροπρόθεσμα, στην πυρηνική σύντηξη.
Η χώρα κατασκευάζει ήδη περισσότερους από τους μισούς από τους 58 νέους συμβατικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες που βρίσκονται υπό κατασκευή παγκοσμίως, σημειώνουν οι Financial Times. Παράλληλα, κινεζικές επιχειρήσεις και ερευνητικά κέντρα προσπαθούν να αναπτύξουν την επόμενη γενιά πυρηνικής τεχνολογίας, από τους μικρούς αρθρωτούς αντιδραστήρες (SMRs) έως τη σύντηξη, την τεχνολογία που συχνά χαρακτηρίζεται ως το «ιερό δισκοπότηρο» της ενέργειας.
Ο λόγος είναι πλέον και οικονομικός. Η ανάπτυξη της AI αυξάνει κατακόρυφα τις ανάγκες των data centres. Σύμφωνα με τη Wood Mackenzie, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας των κινεζικών data centres αναμένεται να τετραπλασιαστεί έως το 2030, φθάνοντας τις 774 TWh. Το ποσό αυτό θα αντιστοιχεί περίπου στο 6% της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας της Κίνας, ενώ έως το 2060 το ποσοστό θα μπορούσε να φτάσει το 17%.
Η εξέλιξη αυτή αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεται η ενεργειακή υποδομή. Τα data centres δεν είναι απλώς μεγάλοι καταναλωτές ηλεκτρισμού. Για την AI απαιτούν σταθερή και αξιόπιστη παροχή, καθώς ακόμη και μικρές διακοπές μπορούν να δημιουργήσουν σημαντικές απώλειες. Η Wood Mackenzie εκτιμά ότι η Κίνα μετακινείται σταδιακά προς ένα μοντέλο όπου το «compute ακολουθεί την ενέργεια»: δραστηριότητες που δεν απαιτούν άμεση απόκριση μπορούν να μεταφέρονται σε περιοχές με άφθονη και φθηνότερη ηλεκτρική ενέργεια, ιδιαίτερα στη δυτική Κίνα.
Η Κίνα μπαίνει δυναμικά στους μικρούς αντιδραστήρες
Σε αυτό το περιβάλλον, οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Μικρότεροι αντιδραστήρες θα μπορούσαν να εγκατασταθούν σε περιοχές όπου υπάρχουν ήδη ενεργειακές υποδομές, ακόμη και σε παλιές μονάδες άνθρακα. Κινεζικές νεοφυείς επιχειρήσεις επιχειρούν να εκμεταλλευθούν αυτή την ευκαιρία, με τη στήριξη τόσο ιδιωτικών επενδυτών όσο και κρατικών κεφαλαίων και ερευνητικών οργανισμών.
Μία από αυτές είναι η Junhe Atomic, που ιδρύθηκε το 2025 από τον Τιάν Τζιασού, πρώην αναπληρωτή επικεφαλής μηχανικό δύο μεγάλων κρατικών κινεζικών ομίλων πυρηνικής ενέργειας. Η εταιρεία έχει αντλήσει περίπου 300 εκατ. γουάν ($44,1 εκατ.) και σχεδιάζει τον πρώτο της πειραματικό SMR, με στόχο να τεθεί σε λειτουργία περίπου το 2031.
Ακόμη πιο φιλόδοξη είναι η προσπάθεια στον χώρο της πυρηνικής σύντηξης. Στα περίχωρα της Σαγκάης, η NovaFusionX αναπτύσσει μια τεχνολογία μαγνητικού περιορισμού πλάσματος, γνωστή ως field-reversed configuration. Επικεφαλής της είναι ο επιστήμονας Γκουό Χουογιάνγκ, ο οποίος έχει εργαστεί στο παρελθόν σε ερευνητικά προγράμματα σύντηξης στις ΗΠΑ.
Η εταιρεία επιδιώκει να πετύχει «πρώτο πλάσμα» έως το τέλος του 2026 και καθαρό ενεργειακό κέρδος έως το 2029, δηλαδή να παράγει περισσότερη ενέργεια από εκείνη που απαιτείται για τη διατήρηση της αντίδρασης. Στόχος της είναι στη συνέχεια η κατασκευή ενός πρώτου πειραματικού αντιδραστήρα στην Κίνα στις αρχές της δεκαετίας του 2030, με κόστος περίπου 3 δισ. γουάν ($440 εκατ.).
Στα σχέδια του Πεκίνου η σύντηξη
Η προσπάθεια δεν είναι μεμονωμένη. Η πυρηνική σύντηξη αποτελεί μία από τις τεχνολογικές προτεραιότητες του κινεζικού πενταετούς σχεδίου, ενώ αμερικανική έρευνα εκτιμά ότι η Κίνα έχει κινητοποιήσει περίπου τριπλάσιες επενδύσεις από τις ΗΠΑ σε έργα σύντηξης που βρίσκονται πιο κοντά στην εμπορική αξιοποίηση.
Η στρατηγική του Πεκίνου συνδέει έτσι τρεις στόχους: ενεργειακή ασφάλεια, τεχνολογική αυτάρκεια και κυριαρχία στην AI. Η Κίνα διαθέτει ήδη τεράστια βιομηχανική βάση, αλυσίδες εφοδιασμού και κρατική χρηματοδότηση που μπορούν να επιταχύνουν την ανάπτυξη νέων ενεργειακών τεχνολογιών.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ένας νέος ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας. Η Ουάσιγκτον διαθέτει σήμερα το ισχυρότερο οικοσύστημα AI και τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας, αλλά αντιμετωπίζει υψηλότερο κόστος, αργές αδειοδοτήσεις και περιορισμούς στην κατασκευή νέων ενεργειακών υποδομών. Η Κίνα, αντίθετα, επιχειρεί να συνδέσει από την αρχή τον σχεδιασμό της υπολογιστικής ισχύος με τον σχεδιασμό του ηλεκτρικού της συστήματος.
Έτσι, η επόμενη μεγάλη μάχη της AI μπορεί να μην κριθεί μόνο από το ποιος διαθέτει τα καλύτερα chips ή τα μεγαλύτερα μοντέλα. Μπορεί να κριθεί από το ποιος μπορεί να παράγει, να μεταφέρει και να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη ποσότητα αξιόπιστης ηλεκτρικής ενέργειας για να τα τροφοδοτήσει.
