Όπως είχαμε σημειώσει στο προηγούμενο σημείωμά μας θα πρέπει να εξετάσουμε ζητήματα διανομής του εισοδήματος για να αντιληφθούμε καλύτερα την σύγκριση στην αποτελεσματικότητα των δύο οικονομικών υποδειγμάτων στον τομέα της διανομής και του εισοδήματος: το «δανειακό» μέχρι το 2013 και το «ορθολογικότερο» που ακολουθείται στην συνέχεια. Στο επόμενο σημείωμά μας θα δούμε τα ζητήματα ικανοποίησης από την ζωή και την υποκειμενική ευημερία που σχετίζονται και με τα επίπεδα εισοδήματος και την διανομή τους.
Για την αξιολόγηση των ζητημάτων διανομής χρησιμοποιούμε δύο δείκτες που συνήθως χρησιμοποιούνται διεθνώς: το πραγματικό διάμεσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα, δηλαδή το εισόδημα του ατόμου που βρίσκεται στο μέσο της κατανομής αφού ληφθούν υπόψη η σύνθεση του νοικοκυριού και ο πληθωρισμός και ο δείκτης Gini.
Από τον πίνακα φαίνεται ότι από το 2013 έως το 2025:
- Το πραγματικό διάμεσο εισόδημα αυξάνεται κατά 21,2% στην Ελλάδα, έναντι 32,3% στην ΕΕ.
- Η Ελλάδα πέφτει κάτω από το επίπεδο του 2013 έως και το 2019 και το υπερβαίνει από το 2020. Η ΕΕ βρίσκεται πάνω από το 2013 σε όλη την περίοδο.
- Ο δείκτης Gini υποχωρεί από 100 σε 91,9 στην Ελλάδα και σε 95,7 στην ΕΕ. Συνεπώς, σε σχέση με τη σχετική πτώση του Gini (μεγαλύτερη ισοκατανομή) είναι μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Ο Gini της ΕΕ το 2025 είναι περίπου 29,2 στην αρχική του κλίμακα.
Συμπερασματικά διαπιστώνουμε ότι στην Ελλάδα η βελτίωση του εισοδήματος συνοδεύεται και από βελτίωση της κατανομής του. Βεβαίως οι παρατηρήσεις αφορούν τάσεις εξέλιξης και σύγκρισης και όχι επίπεδα ανισοκατανομής. Όμως συγκρίνοντας τον Gini της Ελλάδας με αυτόν της ΕΕ διαπιστώνεται ότι η ανισοκατανομή στην Ελλάδα εξελίσσεται καλύτερα από ότι στην Ε.Ε.
*Π.Ε. Πετράκης, Ομ. Καθηγητής ΕΚΠΑ/ Οι απόψεις που διατυπώνονται δεν αποτελούν απόψεις του ΚΕΠΕ
