Η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών να τροποποιήσει έναν κανόνα 75 ετών αποδεικνύεται καθοριστική για την οικονομική επιβίωση του οργανισμού.
Ο κανόνας, που προέβλεπε την επιστροφή αδιάθετων κονδυλίων στα κράτη-μέλη, είχε σχεδιαστεί αρχικά για να αποτρέπει τη σπατάλη και τη διόγκωση του προϋπολογισμού.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, μετατράπηκε σε πηγή σοβαρών στρεβλώσεων, καθώς ακόμα και χώρες που δεν είχαν καταβάλει τις υποχρεωτικές εισφορές τους λάμβαναν επιστροφές.
Η νέα ρύθμιση, που θα ισχύσει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, περιορίζει τις επιστροφές μόνο σε κράτη που έχουν εκπληρώσει τις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Η αλλαγή αυτή επηρεάζει κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες οφείλουν περίπου 4 δισ. δολάρια, καθώς και την Κίνα με καθυστερήσεις που ξεπερνούν τα 400 εκατ. δολάρια.
Η αλλαγή αυτή επηρεάζει κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες οφείλουν περίπου 4 δισ. δολάρια, καθώς και την Κίνα με καθυστερήσεις που ξεπερνούν τα 400 εκατ. δολάρια
Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η απόφαση αυτή επιτρέπει εξοικονόμηση περίπου 900 εκατ. δολαρίων για τις ειρηνευτικές αποστολές και 400 εκατ. για τον γενικό προϋπολογισμό, απομακρύνοντας τον άμεσο κίνδυνο χρεοκοπίας.
Υπενθυμίζεται ότι τα Ηνωμένα Έθνη είχαν ήδη προειδοποιήσει ότι βρίσκονται αντιμέτωπα με σοβαρό κίνδυνο οικονομικής κατάρρευσης, ακόμη και από τον Αύγουστο, εάν δεν λαμβάνονταν άμεσα μέτρα για τη ρευστότητά τους.
Ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες χαρακτήρισε την κατάσταση «αγώνα δρόμου προς την πτώχευση», υπογραμμίζοντας ότι, παρά την ανάσα που προσφέρει η μεταρρύθμιση, το δομικό πρόβλημα των καθυστερημένων πληρωμών παραμένει άλυτο. Η οικονομική ισορροπία του οργανισμού συνεχίζει να εξαρτάται από τις μεγάλες συνεισφορές των κρατών-μελών, με τις ΗΠΑ να καλύπτουν περίπου το 22% του προϋπολογισμού και την Κίνα σχεδόν το 20%.
Προσωρινή ανάσα χωρίς μόνιμες λύσεις για τα οικονομικά τα Ηνωμένα Έθνη
Παρά την πρόσφατη δημοσιονομική «ανάσα» που προσφέρει η αλλαγή του κανόνα, η εικόνα που διαμορφώνεται για τα Ηνωμένα Έθνη παραμένει εύθραυστη. Η προσωρινή σταθεροποίηση των οικονομικών τους δεν αναιρεί το γεγονός ότι η λειτουργία του οργανισμού εξακολουθεί να εξαρτάται από την έγκαιρη και πλήρη καταβολή των υποχρεώσεων των μεγάλων κρατών-μελών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η μεταρρύθμιση αντιμετωπίζεται περισσότερο ως ένα αναγκαίο μέτρο αποσυμπίεσης παρά ως οριστική λύση. Χωρίς μια πιο βαθιά και μόνιμη διευθέτηση του ζητήματος των καθυστερημένων πληρωμών, ο κίνδυνος δημοσιονομικής αστάθειας παραμένει στο επίκεντρο της λειτουργίας του ΟΗΕ, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και οι ισχυρότεροι διεθνείς θεσμοί δεν είναι ανεπηρέαστοι από τις πολιτικές
