Μαρκ Γουόλτερ: Το «ράλι» για υψηλές αποδόσεις, οι «μάχες» εξουσίας και το…μπέιζμπολ

Με στροφή από τις ασφαλιστικές εταιρείες στις ιδιωτικές επενδύσεις ο Μαρκ Γουόλτερ έχτισε έναν επενδυτικό κολοσσό με μετοχικά μερίδια στην ομάδα μπάσκετ των Los Angeles Lakers, στον ποδοσφαιρικό σύλλογο της Chelsea και στην ομάδα μπέιζμπολ των Los Angeles Dodgers, ενώ η αξία του χαρτοφυλακίου της Guggenheim Partners έφτανε τα 367 δισεκατομμύρια δολάρια.

Όμως η αυτοκρατορία του 66χρονου επιχειρηματία… φυλλορροεί. Οι ομοσπονδιακές εισαγγελικές αρχές διερευνούν τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στο πλαίσιο έρευνας που έφερε στο φως ότι δύο ασφαλιστικές εταιρείες τις οποίες ήλεγχε είχαν χορηγήσει χρηματοδοτήσεις άνω των 20 δισ. δολαρίων (χωρίς να τις έχουν γνωστοποιήσει προηγουμένως) για τη διενέργεια συναλλαγών από άλλους βραχίονες του επιχειρηματικού του ομίλου.

Τώρα ο Γουόλτερ συμφώνησε να πουλήσει τους Lakers και έβγαλε προς πώληση το μερίδιό του στην Τσέλσι, καθώς σπεύδει να εξυγιάνει τους ισολογισμούς των ασφαλιστικών τμημάτων του κολοσσού που ο ίδιος δημιούργησε.

Αυτό που συμβαίνει στην Guggenheim και στην TWG, τη μητρική εταιρεία συμμετοχών του Γουόλτερ, αποτελεί, στα μάτια πολλών, σύμπτωμα μιας ευρύτερης τάσης: μια προσπάθεια, υποκινούμενη από τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια, για την αύξηση των κερδών των ασφαλιστικών εταιρειών μέσω της διενέργειας επενδύσεων υψηλότερης απόδοσης και μεγαλύτερου ρίσκου, σύμφωνα με τους Financial Times.

«Εκείνο που διαφοροποιεί τον Μαρκ Γουόλτερ είναι η παράλειψη γνωστοποίησης ενός εξαιρετικά μεγάλου όγκου ενδοομιλικών συναλλαγών, οι οποίες είναι σε θέση να απομυζήσουν τα κεφάλαια της ασφαλιστικής εταιρείας προς όφελος των λοιπών επιχειρήσεών του», επισημαίνει ο Andrew Granato, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. «Εντούτοις, και άλλες εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων ακολουθούν κατ’ ουσίαν το ίδιο επιχειρηματικό μοντέλο», πρόσθεσε.

Οι εταιρείες KKR, Apollo και Brookfield έχουν επίσης εξαγοράσει ασφαλιστικούς φορείς και τους χρησιμοποιούν για τη χορήγηση δανείων σε άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται στη σφαίρα επιρροής τους, εισάγοντας με αυτόν τον τρόπο την ιδιωτική πίστη σε έναν κλάδο πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο Γουόλτερ δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο πρόσωπο στον κλάδο που αναδείχθηκε σε δισεκατομμυριούχο εις βάρος των Αμερικανών συνταξιούχων.

Τα στελέχη των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων «εισέρχονται στον κλάδο και δεν αντιμετωπίζουν τα αποθεματικά που διακρατούν οι ασφαλιστικές εταιρείες ως δικλείδα προστασίας για τους καταναλωτές οι οποίοι αγοράζουν τα ασφαλιστήρια συμβόλαια — τα βλέπουν ως έναν σωρό μετρητών που μπορούν να αξιοποιήσουν για να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη», επισημαίνει στους FT ένας Αμερικανός ρυθμιστικός φορέας, ο οποίος έχει επιδιώξει τη θέσπιση αυστηρότερων κανόνων σχετικά με τη γνωστοποίηση των επενδύσεων.

Πότε ξεκίνησαν τα προβλήματα

Τα προβλήματα στην Guggenheim άρχισαν τουλάχιστον μια δεκαετία πριν. Μία εσωτερική μάχη εξουσίας πυροδότησε καταγγελίες από πληροφορητές δημοσίου συμφέροντος και ομοσπονδιακές έρευνες, οδηγώντας τελικά στις τρέχουσες προσπάθειες για τη συγκέντρωση δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων με σκοπό τη διάσωση των βασικών επιχειρηματικών της δραστηριοτήτων.

Συνεντεύξεις με περισσότερα από 20 άτομα που σχετίζονται με τον Γουόλτερ και την Guggenheim σκιαγραφούν μια εταιρεία η οποία προσπέρασε επιδεικτικά τις ανησυχίες που εξέφρασαν οι δικές της ομάδες κανονιστικής συμμόρφωσης, γεγονός που οδήγησε στις διαμάχες οι οποίες εμπόδισαν την εταιρεία να κατακτήσει τις οικονομικές κορυφές που επιδίωκε επί μακρόν.

«Η Guggenheim θα μπορούσε να είναι η επόμενη Oaktree», λέει ένα πρώην στέλεχος, παραπέμποντας στον διαχειριστή πιστωτικών κεφαλαίων από το Λος Άντζελες με χαρτοφυλάκιο ύψους 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, του οποίου ο ιδρυτής, Χάουαρντ Μαρκς, αποτελεί έναν από τους πιο σεβαστούς επενδυτές της γενιάς του.

Στον αντίποδα, το FBI κατέσχεσε το τηλέφωνο και τον φορητό υπολογιστή του Γουόλτερ στο πλαίσιο της ομοσπονδιακής έρευνας τον περασμένο Σεπτέμβριο. Την ίδια ημέρα, σύμφωνα με πρόσωπα που είναι σε θέση να γνωρίζουν την πορεία των ανακρίσεων, οι αρχές προχώρησαν στην κατάσχεση του τηλεφώνου της Ντίνα ΝτιΛορέντζο, προέδρου της Guggenheim Investments.

Οι απαρχές της αυτοκρατορίας του Μαρκ Γουόλτερ

Η αυτοκρατορία που έχει δημιουργήσει ο Γουόλτερ είναι τεράστια – τι και αν έχει ξεπεραστεί από τους ανταγωνιστές του. Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο ασφαλισμένοι εξαρτώνται από τις αποδόσεις που οι ασφαλιστικές του εταιρείες έχουν υποσχεθεί να παράσχουν.

Παλαιά στελέχη του ομίλου λένε ότι ο Γουόλτερ και οι συνιδρυτές του έχτισαν επιχειρήσεις που, στις δόξες τους, ήταν οι κορυφαίοι επενδυτές σταθερού εισοδήματος στην Αμερική

Ο Γουόλτερ συνίδρυσε την Guggenheim Partners το 1999, συγχωνεύοντας την εξειδικευμένη επενδυτική του εταιρεία με το οικογενειακό γραφείο διαχείρισης περιουσίας της οικογένειας Guggenheim, υιοθετώντας το όνομά τους για εταιρική χρήση.

Ο εκλιπών γενικός διευθυντής επενδύσεων της εταιρείας, Scott Minerd, ανέδειξε τον βραχίονα διαχείρισης ενεργητικού της σε έναν από τους μεγαλύτερους διαχειριστές πιστώσεων παγκοσμίως.

Η ευκαιρία για υψηλές αποδόσεις

Στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ο Γουόλτερ και ένα ακόμη κορυφαίο στέλεχος της Guggenheim ονόματι Todd Boehly εντόπισαν μια νέα οδό για την ανάπτυξη της εταιρείας.

Τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια πίεζαν έντονα τους παρόχους ασφαλειών ζωής και προσόδων, καθιστώντας δυσχερή την επίτευξη επαρκών αποδόσεων από τις επενδύσεις τους ώστε να ανταποκριθούν στις μελλοντικές τους υποχρεώσεις έναντι των ασφαλισμένων.

Η διαφορά ανάμεσα στις αποδόσεις που μπορούσαν να εξασφαλίσουν οι ασφαλιστικές εταιρείες διακρατώντας συντηρητικά, υψηλής ποιότητας εταιρικά και κρατικά ομόλογα και στις οφειλές τους προς τους ασφαλισμένους είχε εκμηδενιστεί, καθιστώντας το παραδοσιακό επιχειρηματικό τους μοντέλο σχεδόν παρωχημένο.

Ο Γουόλτερ διέκρινε έναν τεράστιο όγκο κεφαλαίων που θα μπορούσε να δώσει ισχυρή ώθηση στην Guggenheim και άρπαξε την ευκαιρία, μεταφέροντας αυτά τα χρήματα σε ιδιωτικές τοποθετήσεις υψηλότερης απόδοσης, οι οποίες δεν είχαν δοκιμαστεί στον ασφαλιστικό κλάδο. Η ταχεία ανάκαμψη των χρηματοπιστωτικών αγορών μετά την κρίση κατέστησε επίσης εύκολη την επίτευξη απροσδόκητων κερδών.

«Έπρεπε να είσαι ηλίθιος για να μη βγάλεις χρήματα», αναφέρει ένα πρώην στέλεχος της Guggenheim σχετικά με την ανάκαμψη των αρχών της δεκαετίας του 2010.

Ωστόσο, η σύναψη συμφωνιών από τον Γουόλτερ, τον Μάινερντ και άλλα κορυφαία στελέχη προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των υπευθύνων κανονιστικής συμμόρφωσης εντός της εταιρείας, οι οποίοι ανησυχούσαν ότι τα ανώτατα διευθυντικά στελέχη έθεταν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από εκείνο των πελατών.

Θέματα συμμόρφωσης και μάχη εξουσίας

Το ξεδιάλυμα των εταιρικών δομών για αυτές τις συναλλαγές αποτελούσε «ηράκλειο άθλο», δεδομένου του καταιγιστικού πολλαπλασιασμού των εταιρειών περιορισμένης ευθύνης.

Το 2016, ένας πληροφορητής δημοσίου συμφέροντος εντός της Guggenheim είχε έρθει σε επαφή με την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC), προειδοποιώντας για ενδεχόμενη κατάχρηση εξουσίας προς ίδιον όφελος σε μια σειρά συναλλαγών.

Στο εσωτερικό της εταιρείας άρχισε επίσης να αναδύεται μια μάχη εξουσίας μεταξύ του Γουόλτερ και του Minerd, αποκαλύπτοντας ρωγμές στον επιχειρηματικό ιστό.

Η προαγωγή της Alexandra Court από τον Γουόλτερ τον Απρίλιο του 2016, με την οποία είχε στενή προσωπική σχέση, οδήγησε αυτές τις εντάσεις στα άκρα, πυροδοτώντας μια αλυσίδα γεγονότων που κλόνισε συθέμελα την Guggenheim.

Μάλιστα, Court χρησιμοποίησε επίσης προσωρινά μια έπαυλη 85 εκατομμυρίων δολαρίων στο Μαλιμπού, η οποία είχε αγοραστεί από τον μεγιστάνα του κλάδου της ψυχαγωγίας, David Geffen, μέσω της ABS Capital, μιας επενδυτικής εταιρείας που συνδεόταν με τον Γουόλτερ και είχε ιδρυθεί από πρώην υπαλλήλους της Guggenheim.

Εκείνη την εποχή, η ίδια υπεραμύνθηκε του ρόλου της, ενώ η Guggenheim δήλωσε ότι «δεν υπήρχε εξωεπαγγελματική σχέση» μεταξύ της ίδιας και του Γουόλτερ, προσθέτοντας πως «ακόμη κι αν υπήρχε, είχε γνωστοποιηθεί πλήρως και εγκαίρως στα αρμόδια όργανα της Guggenheim».

Μια μεταγενέστερη έρευνα των FT διαπίστωσε ότι η Guggenheim είχε επενδύσει τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο δολάρια από κεφάλαια πελατών σε εταιρείες που συνδέονταν με ανώτερα στελέχη και τους μεγαλύτερους μετόχους της. Ορισμένες από αυτές τις συναλλαγές είχαν επισημανθεί από το τμήμα κανονιστικής συμμόρφωσης για ανεπαρκή δέουσα επιμέλεια.

«Αν το αφεντικό σου, το οποίο τυγχάνει να είναι και δισεκατομμυριούχος, σου λέει να κάνεις κάτι, απλά το κάνεις», δήλωσε ένας πρώην υπάλληλος στους FT εκείνη την εποχή. «Διαφορετικά, είσαι εκτός».

Οι αποκαλύψεις και ο επακόλουθος εξονυχιστικός έλεγχος από την SEC ενέτειναν την πίεση στον Γουόλτερ, με επενδυτές και ανώτερα στελέχη να τον καλούν να παραιτηθεί από την ηγεσία της εταιρείας.

Η είσοδος στην αγορά των σπορ…

Σημείο καμπής αποτέλεσε η στιγμή που ο Γουόλτερ, ο Boehly και οι συνεργάτες τους ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον αστέρα του μπάσκετ Magic Johnson για την εξαγορά της ομάδας μπέιζμπολ Los Angeles Dodgers έναντι τιμήματος άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, χρησιμοποιώντας κεφάλαια ασφαλιστικών εταιρειών παράλληλα με δικά τους μετρητά.

Ποτέ στο παρελθόν ένας ασφαλιστικός φορέας δεν είχε επενδύσει τόσο μεγάλα χρηματικά ποσά για την απόκτηση μιας αθλητικής ομάδας υψηλού προφίλ, ενώ αναλυτές και επενδυτές δήλωναν ότι δυσκολεύονται να ξεδιαλύνουν τον τρόπο με τον οποίο τα στελέχη της Guggenheim χρηματοδότησαν την εξαγορά.

Αργότερα, ο Γουόλτερ ενέταξε τα τηλεοπτικά δικαιώματα των Dodgers σε μια συμφωνία έκδοσης χρέους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία μεταβιβάστηκε σε επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων ασφαλιστικών εταιρειών υπό τη διαχείριση της Guggenheim – μια χρηματοδοτική δομή που υπερκάλυψε το αρχικό κόστος αγοράς της ομάδας, σύμφωνα με όσα αναφέρουν στους FT πρόσωπα που συμμετείχαν στη συμφωνία.

Τα αθλητικά περιουσιακά στοιχεία αποτελούν συχνά εξαιρετικά πολύτιμες επενδύσεις, με τους Dodgers να συνιστούν το πλέον απτό παράδειγμα. Εντούτοις, τα δικαιώματα δικαιόχρησης, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, καθώς και τα δάνεια έναντι αθλητικών περιουσιακών στοιχείων χαρακτηρίζονται επίσης από χαμηλή ρευστότητα, παρουσιάζουν δυσκολίες στην αποτίμησή τους και δεν αποτελούν τον κανόνα.

Ο Γουόλτερ πούλησε αργότερα μια πολύτιμη ασφαλιστική εταιρεία στον Johnson έναντι μη ανακοινωθέντος τιμήματος. Πλέον, η εν λόγω ασφαλιστική εταιρεία, γνωστή ως EquiTrust, έχει εξαγοραστεί από μια άλλη οντότητα που συνδέεται με πρώην και νυν επιχειρηματικούς συνεργάτες του Γουόλτερ. Οι οίκοι αξιολόγησης εκφράζουν αμφιβολίες για το αν η ασφαλιστική εταιρεία, την οποία ήλεγχε κάποτε ο Johnson , θα χρησιμοποιηθεί για τη διαχείριση χρέους δισεκατομμυρίων δολαρίων που απορρέει από τη συγκεκριμένη συναλλαγή.

Παραμένει «ασαφές» το ποιος κατέχει πλέον τη νέα μητρική εταιρεία της EquiTrust, επισημαίνει ο Zachary Shutts, αναλυτής του οίκου Fitch Ratings.

Πέρυσι, ένας πληροφορητής δημοσίου συμφέροντος εξέφρασε επίσης ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Guggenheim είχε λογιστικοποιήσει τα έσοδα από μια θυγατρική που παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες σε πελάτες για συμφωνίες ιδιωτικής πίστης.

Η θυγατρική, γνωστή ως Guggenheim Private Investments, κατέγραψε πωλήσεις για το έτος 2024, παρόλο που οι συμβάσεις που διείπαν τις εν λόγω συμφωνίες οριστικοποιήθηκαν το 2025. Από την πλευρά της, η Guggenheim δήλωσε ότι οι οικονομικές καταστάσεις για το 2024 και το 2025 είχαν εγκριθεί πλήρως από τον ορκωτό ελεγκτή της.

Η αναφορά του πληροφορητή συνέβαλε στην έναρξη της έρευνας γύρω από την επιχειρηματική αυτοκρατορία του Γουόλτερ, σύμφωνα με πρόσωπα που γνωρίζουν την υπόθεση.

…και η ομοσπονδιακή έρευνα

Αυτό που ξεκίνησε ως έρευνα στη μονάδα της Guggenheim Private Investments έχει έκτοτε επεκταθεί και σε άλλες πτυχές των δραστηριοτήτων του Γουόλτερ, συμπεριλαμβανομένων των δύο ασφαλιστικών εταιρειών οι οποίες αποκάλυψαν τον Ιούνιο ότι είχαν χορηγήσει δάνεια ύψους άνω των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία συνδέονταν με άλλα τμήματα της δαιδαλώδους επενδυτικής του αυτοκρατορίας. Αυτά τα δάνεια είχαν προηγουμένως ταξινομηθεί εσφαλμένα ως «μη συνδεδεμένα».

Μία από τις δύο εταιρείες, η Delaware Life, δήλωνε επί σειρά ετών ότι επένδυε μόλις το 3% του χαρτοφυλακίου της σε συνδεδεμένες επενδύσεις, ένα ποσοστό που ήταν κάτω από το όριο που απαιτείται για την έγκριση των ρυθμιστικών αρχών.

Ωστόσο, μετά τη διενέργεια της έρευνας, αποκαλύφθηκε ότι το 42% του χαρτοφυλακίου της χρησιμοποιούνταν για τη χορήγηση δανείων σε άλλους βραχίονες της αυτοκρατορίας του Γουόλτερ. Η ίδια, καθώς και η έτερη ασφαλιστική εταιρεία Clear Spring –την οποία ο Γουόλτερ ελέγχει μέσω της TWG Global– έχουν πλέον καταρτίσει σχέδια για την επαναταξινόμηση περιουσιακών στοιχείων αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Αυτή η εσφαλμένη ταξινόμηση θα μπορούσε να προκαλέσει κεφαλαιακά ελλείμματα στους ασφαλιστικούς φορείς και να επιφέρει την παρέμβαση των ρυθμιστικών αρχών.

Έπειτα από έναν αγώνα δρόμου εβδομάδων για την ανεύρεση εξωτερικών επενδυτών, η TWG ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα μια συμφωνία βάσει της οποίας θα καταβάλει η ίδια έως και 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε κεφάλαια.

Όταν οι Lakers βγήκαν στο σφυρί

Στο μεταξύ, ο Γουόλτερ δεν αποτελεί πλέον την ισχυρή προσωπικότητα στον χώρο του αθλητισμού που ήταν κάποτε. Αρχικά επεδίωξε να αντλήσει κεφάλαια από την Apollo για τη λήψη δανείου με εξασφάλιση το μερίδιό του στους Lakers.

Ωστόσο, αυτόν τον μήνα συμφώνησε να πουλήσει ολόκληρη την ομάδα με βάση μια αποτίμηση ύψους 12,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μόλις έναν χρόνο μετά την αγορά της. Πλέον, βρίσκεται σε συζητήσεις για την πώληση του μεριδίου του στην Τσέλσι.

Το ρίσκο των ακριβών assets

Πάντως, η κρίση εντός της αυτοκρατορίας του Γουόλτερ δεν είναι η πρώτη που πυροδοτείται από ασφαλιστικούς φορείς οι οποίοι κυνήγησαν περιουσιακά στοιχεία υψηλού προφίλ.

Πριν από δύο χρόνια, μια επενδυτική εταιρεία από το Μαϊάμι χρησιμοποίησε κεφάλαια των ασφαλισμένων για να διοχετεύσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε μια απόπειρα εξαγοράς του ποδοσφαιρικού συλλόγου της Everton , μόνο και μόνο για να καταρρεύσει αργότερα.

Κατά την τελευταία δεκαετία, πρώην στελέχη της Guggenheim, όπως ο Boehly, ο οποίος αποχώρησε το 2015, εξελίχθηκαν επίσης σε μερικούς από τους πιο επιθετικούς διαχειριστές ασφαλιστικών περιουσιακών στοιχείων του κλάδου.

Τα ιδιωτικά και μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία δεν ενέχουν εγγενώς κινδύνους για τον ασφαλιστικό κλάδο. Οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις και χρειάζονται αποδόσεις που θα τις στηρίξουν για τις επόμενες δεκαετίες.

Από την πλευρά τους, οι όμιλοι ιδιωτικών κεφαλαίων υποστηρίζουν ότι έχουν βοηθήσει στην παροχή πιο ελκυστικών συνταξιοδοτικών προϊόντων για τους ασφαλισμένους, διεισδύοντας σε κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων πέρα από τα δημόσια ομόλογα, αναφέρουν οι FT.

Το τεστ των ασφαλιστικών…δικλείδων

«Δεν μπορείς να διευθύνεις μια ασφαλιστική εταιρεία με επιτυχία και κερδοφορία εάν η πρόσβασή σου περιορίζεται αποκλειστικά σε ό,τι είναι διαθέσιμο στη δημόσια αγορά», δήλωσε πέρυσι ο Marc Rowan, διευθύνων σύμβουλος της Apollo, σε συνέδριο του κλάδου.

Η Athene, η ασφαλιστική εταιρεία της Apollo, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους χρήστες συνδεδεμένων περιουσιακών στοιχείων στις ΗΠΑ. Ο Rowan έχει υποστηρίξει ότι τέτοιου είδους επενδύσεις ταιριάζουν απόλυτα στον όμιλό του, ο οποίος διαχειρίζεται περιουσιακά στοιχεία ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων. «Στηρίζουμε ένθερμα τα περιουσιακά στοιχεία που προέρχονται από την Apollo, επειδή αυτό σημαίνει ότι ελέγχουμε εμείς τον κίνδυνο», ανέφερε.

Ωστόσο, άλλοι υποστηρίζουν ότι αυτή η δομή οδηγεί σε συγκρούσεις συμφερόντων, όταν το ίδιο εταιρικό οικοσύστημα διαχειρίζεται την ασφαλιστική εταιρεία, δημιουργεί τα περιουσιακά στοιχεία και ταυτόχρονα επωφελείται από τις συναλλαγές.

Τα προβλήματα στην TWG θα αποτελέσουν μια δοκιμασία για τις ασφαλιστικές δικλείδες που προστατεύουν το ασφαλιστικό σύστημα της Αμερικής.

Τι θα αποκαλύψει η περίπτωση Guggenheim

Τα προβλήματα της Guggenheim ενδέχεται να αποτελούν ιδιαιτερότητα μιας ασυνήθιστα περίπλοκης αυτοκρατορίας, η οποία σημαδεύτηκε από πολυετείς εσωτερικές διαμάχες και υποτιθέμενες παραλείψεις στη γνωστοποίηση στοιχείων. Ή, εναλλακτικά, μπορεί να αποκαλύψουν ευρύτερες ευπάθειες του συστήματος.

Η εταιρεία Eldridge του Boehly δηλώνει ότι συμμορφώνεται πλήρως «με το γράμμα και το πνεύμα των ασφαλιστικών κανονισμών».

Καθώς τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια εισχωρούν βαθύτερα στον ασφαλιστικό κλάδο, το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι ρυθμιστικές αρχές συμβαδίζουν με ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιβάλλον και και αν οι ασφαλισμένοι μπορούν να είναι σίγουροι ότι τα περιουσιακά στοιχεία που εγγυώνται τις προσδοκίες τους αξίζουν πράγματι όσο ισχυρίζονται οι εταιρείες.

«Εδώ δεν πρόκειται για την παραδοσιακή ιδιωτική πίστη ή για εναλλακτικές επενδύσεις από εύπορους ιδιώτες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να χάσουν αυτά τα χρήματα», επισημαίνει ο Jerry Schlichter, δικηγόρος που έχει ηγηθεί ομαδικών αγωγών για συνταξιοδοτικά προγράμματα που πέρασαν υπό τον έλεγχο ιδιωτικών κεφαλαίων. «Πρόκειται για απλούς ανθρώπους που εξαρτώνται από αυτά για τη συνταξιοδότησή τους για το υπόλοιπο της ζωής τους».