Η ταπεινότητά μου γνώρισε και σχολίασε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», «Τα Νέα» και «Το Βήμα» και σε πάνω από δέκα οικονομικά βιβλία όλες τις ενδογενείς (από τον ακατάπαυστο μακροοικονομικό λαϊκισμό) και εξωγενείς (χρηματοπιστωτικές και ενεργειακές) κρίσεις, όμως αυτό το δις εξαμαρτείν σχετικά με την πρόληψη και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της νέας, υπό εξέλιξη, ενεργειακής διαταραχής με τη νέα απόφαση από την ίδια κυβέρνηση μέτρων, όπως και το 2022, «περιστολής φαινομένων αθέμιτης κερδοφορίας (ή πλαφόν στα … ελληνικά!) ουκ εστί ανδρός μόνο σοφού αλλά και ευθύνου.
Υπενθυμίζεται με την πρώτη υπ΄ αριθμόν υπουργική απόφαση 27585/14-03-2022 (ΦΕΚ Β’ 1145/14.03.2022) «Περιστολή φαινομένων αθέμιτης κερδοφορίας σε περίοδο κρίσης», η οποία τροποποιήθηκε και εξειδικεύθηκε στη συνέχεια με άλλες, καθόρισε τη διαδικασία ελέγχου και την επιβολή κυρώσεων για αισχροκέρδεια για ευρύ φάσμα προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων (63 βασικά είδη) και καυσίμων, με στόχο τον περιορισμό της αυθαίρετης αύξησης τιμών.
Δηλαδή, καλύπτονταν αγαθά και προϊόντα απαραίτητα για την αξιοπρεπή διαβίωση των καταναλωτών, με έμφαση στα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης, και συγκεκριμένα: Τρόφιμα: Νωπά και κατεψυγμένα (κρέατα, ψάρια, φρούτα, λαχανικά), γαλακτοκομικά προϊόντα, αρτοσκευάσματα, ζυμαρικά, όσπρια, λάδια, λίπη. Είδη Υγιεινής και Καθαριότητας: Απορρυπαντικά, χαρτικά, σαπούνια, προσωπική φροντίδα. Βασικά είδη πρώτης ανάγκης: Προϊόντα που περιλαμβάνονται στο «καλάθι του νοικοκυριού» ή είναι απαραίτητα για την καθημερινότητα.
Στις 13 Μαρτίου του 2026 δημοσιεύθηκε, ως συνέχεια του σχετικού προεδρικού διατάγματος της 11ης Μαρτίου 2026, η (πανομοιότυπη σχεδόν) υπ΄ αριθμόν 21330 υπουργική απόφαση με τον ίδιο τίτλο, δηλαδή «Περιστολή φαινομένων αθέμιτης κερδοφορίας» και με τον ίδιο σχεδόν αριθμό «κατηγοριών αγαθών που είναι απαραίτητα για τη διατροφή και τη διαβίωση των καταναλωτών».
Αυτό είναι το ένα «δις εξαμαρτείν» με διάφορες δικαιολογίες. Υπάρχει και το δεύτερον, κατά σχήμα πρωθύστερον, «δις εξαμαρτείν» με «άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε» τη φορά αυτή. Διότι, η νέα ενεργειακή, όπως και κάθε παγκόσµια χρηµατοπιστωτική και οικονοµική, κρίση ανέδειξε για πολλοστή φορά τις µακροοικονοµικές ανισορροπίες και τις διαρθρωτικές αδυναµίες της ελληνικής οικονοµίας, η οποία, παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και οικονομολόγων της Τράπεζας της Ελλάδος, της Εθνικής Τράπεζας, της AlphaBank, της Eurobank, εμφανίζεται πάντα ως «μωρά παρθένος εν τω μέσω της νυκτός» των κρίσεων, δηλαδή ευάλωτη.
Αναφέρω, προς επίρρωσιν , την τελευταία, νέα αξιόλογη, όπως όλες, μελέτη οικονομολόγων της Eurobank, στο πλαίσιο των ενημερωτικών εκδόσεων «7 Ημέρες Οικονομία», με μελαγχολικές διαπιστώσεις που θρυμματίζουν το γνωστό διαλαλούμενο από την κυβέρνηση των επτά ετών και επιδοκιμαζόμενο, σε κάθε ευκαιρία, και από τον κ. Στουρνάρα «οικονομικό θαύμα».
Παθήματα και θύματα χωρίς μαθήματα
Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανάλυση της Eurobank, η ελληνική οικονομία, ύστερα από 15 χρόνια, από τα οποία επτά ανήκουν στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και μάλιστα χωρίς μνημονιακή εποπτεία αλλά με Ταμείο Ανάκαμψης (τάχα) και Ανθεκτικότητας (τάχα), έχει ανακτήσει μόλις το 48,7% των απωλειών του ΑΕΠ που καταγράφηκαν την περίοδο 2009-2013, όταν η ύφεση είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της.
Επίσης, η νέα μελέτη της Eurobank, επισημαίνει τα ίδια που επεσήμαινε συνεχώς ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος», ότι δηλαδή η ελληνική οικονομία διατήρησε το 2025 έναν ρυθμό ανάπτυξης υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, στο 2,1%, έναντι 1,5%, ωστόσο η εικόνα πίσω από τους αριθμούς παραμένει λιγότερο θριαμβευτική απ’ όσο δείχνουν τα μακροοικονομικά μεγέθη.
Όπως επισημαίνει εκκωφαντικά, παρά την ανάκαμψη της οικονομίας, το πραγματικό ΑΕΠ εξακολουθεί να βρίσκεται 13,9% χαμηλότερα από την κορυφή του 2008, γεγονός που δείχνει ότι η κρίση δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί πλήρως.
Η υστέρηση αυτή συνδέεται κυρίως με τη χαμηλή παραγωγικότητα: περίπου 59,4% της απόκλισης του ΑΕΠ από τα προ κρίσης επίπεδα αποδίδεται στην παραγωγικότητα της εργασίας, ενώ μικρότερη συμβολή έχουν η μείωση του πληθυσμού (31,5%), η απασχόληση (8,1%) και η συμμετοχή στο εργατικό δυναμικό (1,0%).
Αλλά τα ίδια επισημαίναμε με αφορμή και την ενεργειακή κρίση του 2022, η οποία μολονότι παρουσίαζε εφιαλτικές σκηνές παρόμοιες του 2008, δημοσιεύονταν αποφάσεις για «περιστολή φαινομένων αθέμιτης κερδοσκοπίας»!!! Δηλαδή, και η κρίση αυτή κατάδειξε ότι δεν έγιναν μαθήματα τα παθήματα της χρονιάς αυτής, του 2008, και τα δεινά με τους φόβους και τους τρόμους, τα βάσανα και τους πόνους που ακολούθησαν και που συνεχίσθηκαν με τα τρία μνημόνια και που συνεχίζονται μετά το 2019.
Τα επαναλαμβανόμενα οικεία κακά της περιόδου 2001-2207
Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τα τότε οικεία κακά; Χρειάζεται! Στην επταετία 2001-2007 η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε με μέσο ετήσιο ρυθμό 4,2%,ο οποίος περιορίστηκε στο 3,6% κατά μέσο όρο την οκταετία 2001-2008 (λόγω της ύφεσης που καταγράφηκε το 2008). Όμως, η ανάπτυξη αυτή βασίστηκε (όπως και μετά το 2021) στην εγχώρια ζήτηση, που αυξανόταν με ρυθμό 4,5%, ωθούμενη κυρίως από την ιδιωτική κατανάλωση , τροφοδοτούμενη από την άνοδο των εισοδημάτων (όπως με αυτοθαυμασμό δηλώνει συνεχώς και η σημερινή κυβέρνηση!) για να βγαίνει στη συνέχεια ξινή από τον ανελέητο φορομπηχτισμό και τον πληθωρισμό!
Τότε, πάλι, οι επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου αυξάνονταν με υψηλό ρυθμό (6,5%), όπως και μετά το 2021, ο πληθωρισμός ήταν σταθερά υψηλότερος από το μέσο όρο της ζώνης του ευρώ (όπως συνεχώς και σήμερα), με συνέπεια τη συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας (όπως και σήμερα).
Δηλαδή, κατ΄εικόνα και ομοίωσιν γίνονταν όλα όσα συμβαίνουν και σήμερα: ανάπτυξη με βασικό μοχλό την ιδιωτική κατανάλωση με την εγχώρια παραγωγή να μη μπορεί να ανταποκρίνεται, ποιοτικά και ποσοτικά, στην εξέλιξη της εγχώριας υπερβάλλουσας ζήτησης με τις γνωστές δηλώσεις αυτοθαυμασμού για «ισχυρή οικονομία» την περίοδο 2001 – 2007 και «ισχυρή ανάπτυξη» μετά το 2021.
Έτσι, το κενό καλυπτόταν (όπως και σήμερα) από εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, οι οποίες την περίοδο 2001-2007 αυξάνονταν με ετήσιο ρυθμό 4,5%, με αποτέλεσμα το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών από 3% του ΑΕΠ ετησίως κατά μέσον όρο την περίοδο 1994 -1999 να φτάσει στο 8,5% την περίοδο 2000-2007, να υπερβεί το 10% το 2007 και να φτάσει στο 14,9% του ΑΕΠ το 2008!
Πώς η «ισχυρή οικονομία» σαρώθηκε από την κρίση του 2008
Όλα αυτά σαρώθηκαν το 2008, όταν εκδηλώθηκε η ενεργειακή κρίση, η οποία άρχισε τον Νοέμβριο του 2007 με μέγιστη τιμή πετρελαίου τα 99,29 δολάρια το βαρέλι και μέση τιμή τα 74,94 δολάρια και από τη δεινή χρηματοπιστωτική κρίση που από τις ΗΠΑ επεκτάθηκε και στην Ευρώπη και, φυσικά, στη χώρα μας με τις γνωστές εφιαλτικές συνέπειες επί 15 χρόνια.
Τον Ιούλιο του 2008 η μέγιστη τιμή του πετρελαίου διαμορφώθηκε στα επίπεδα ρεκόρ των 147,27 δολαρίων το βαρέλι, η ελάχιστη το Δεκέμβριο (32,40 δολάρια) και η μέση τα 98,58 δολάρια το βαρέλι. Η ίδια, αλλά ηπιότερη, ενεργειακή κρίση εκδηλώθηκε στις αρχές (όπως σήμερα) του 2022 από την επίθεση της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας με την ελάχιστη τιμή του πετρελαίου να σημειωθεί τον Ιανουάριο (86,51 δολάρια) και τη μέγιστη τιμή τον Μάρτιο (122,71 δολάρια).
Τότε, στις 3 Μαρτίου 2022, για «την περιστολή φαινομένων αθέμιτης κερδοφορίας σε περιόδους κρίσης», απαγορεύτηκε έως και το τέλος Ιουνίου 2022 «η αποκόμιση μικτού κέρδους από την πώληση οποιουδήποτε προϊόντος ή την παροχή οποιασδήποτε υπηρεσίας που είναι απαραίτητη για την υγεία, τη διατροφή, τη διαβίωση, τη μετακίνηση και την ασφάλεια του καταναλωτή, όταν το περιθώριο μικτού κέρδους ανά μονάδα υπερβαίνει το αντίστοιχο περιθώριο μικτού κέρδους ανά μονάδα προ της 1η.9.2021».
Η ιστορία επαναλήφθηκε και σήμερα με την ανακοίνωση, για τους ίδιους λόγους, του περιβόητου πλαφόν, προς πλήρη επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης του Μαρξ ότι «την πρώτη φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία και τη δεύτερη φορά ως φάρσα»!
Πλαφόν 2022: «Δεν μειώνουμε τους φόρους καυσίμων διότι τα φτωχά νοικοκυριά δεν έχουν αυτοκίνητο»!
Θυμάμαι, λοιπόν, ότι και τότε η αντιπολίτευση, όπως και σήμερα, είχε προτείνει τη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης καυσίμων και του ΦΠΑ καυσίμων (δηλαδή η τότε και σημερινή αντιπολίτευση πρότεινε κάτι που ουδέποτε εφάρμοσε ως …. κυβέρνηση, όπως προκύπτει από τους παρατιθέμενους πίνακες!).
Θυμάμαι ότι στις 2 Φεβρουαρίου 2022, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Θεόδωρος Σκυλακάκης μιλώντας στα «Παραπολιτικά 90,1» απάντησε στο ερώτημα «εάν θα ήταν δυνατή προσωρινή μείωση του φόρου στα καύσιμα» ως εξής: «Η μείωσή του θα ήταν ένας αντίστροφος φόρος, δηλαδή τα πιο φτωχά νοικοκυριά τα καύσιμα τα χρησιμοποιούν πολύ πιο λίγο γιατί δεν έχουν αυτοκίνητο, ο βαρύς φόρος στα καύσιμα είναι στη βενζίνη, και είναι τεράστιος φόρος, αλλά τα φτωχά νοικοκυριά δεν έχουν αυτοκίνητο. Το μεγαλύτερο κομμάτι των συνταξιούχων, πάρα πολλοί άνεργοι δεν έχουν επίσης. Αυτοί δε που έχουν δύο ή τρία αυτοκίνητα που δεν τους λες και τους φτωχούς της κοινωνίας θα ωφεληθούν περισσότερο, οπότε να κάνουμε μια μείωση φόρου που θα ωφελεί κατά κύριο λόγο τους πιο πλούσιους και θα αφήνει απροστάτευτους τους πιο φτωχότερους φαίνεται παράλογο ιδίως όταν έχουμε κάνει διπλασιασμό του επιδόματος θέρμανσης»
Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε για το νέο πλαφόν!
Ύστερα από τέσσερα χρόνια, στις 11 Μαρτίου 2026, ο σημερινός υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος αναφερόμενος στους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση επιμένει ρους παραπάνω φόρους στα καύσιμα και εφαρμόζει ξανά πλαφόν είπε, επαναλαμβάνοντας το γνωστό «αφήγημα» για «τολμηρή φορολογική μεταρρύθμιση, τα εξής: «Από τα έσοδα που έχει το κράτος από τη φοροδιαφυγή και την είσπραξη του ΦΠΑ, έχουμε δώσει αλλεπάλληλες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, έχουμε μειώσει κατά 2% τη φορολογία, ενώ οι νέοι έως 25 ετών δεν πληρώνουν καθόλου φόρο», σημειώνοντας ότι «η αντιπολίτευση δεν θέλει να αναγνωρίσει αυτά τα μέτρα, αλλά οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι μας ενδιαφέρει η κοινωνική συνοχή και το σύνολο του ελληνικού λαού»!
Δυστυχώς, η «ταμπακιέρα» για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών είναι διαφορετική, όπως προκύπτει από επίσημα στοιχεία που «κοσμούν» τους παρατιθέμενους πίνακες:
Πρώτον, «τις αλλεπάλληλες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό» δεν τις πληρώνει η κυβέρνηση, αλλά οι εργοδότες επιχειρηματίες, οι οποίοι επιβαρύνονται διπλά όταν δεν συνοδεύονται (που, κατά κανόνα, δεν συνοδεύονται!) από ανάλογη παραγωγικότητα (και δεν φταίνε οι εργαζόμενοι, αλλά οι εκάστοτε κυβερνήσεις και η σημερινή που δεν προωθούν, ως όφειλαν, τις αναγκαίες πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όπως επισημαίνουν οι οικονομολόγοι της Eurobank!)
Δεύτερον, ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα δεν κάνει χάρη σε κανένα φορολογούμενο και μάλιστα επιλεκτικά (για νησιά, για βουνά, για νέους κλπ με την «τολμηρότερη φορολογική μεταρρύθμιση της Μεταπολίτευσης», δηλαδή με επιλεκτική μείωση φορολογικών συντελεστών ή επιλεκτικές κλίμακες φορολογίας εισοδήματος ή με 1.116 φοροαπαλλαγές και διαφεύγοντα έσοδα 20 περίπου δις. ευρώ!. Όλοι οι Έλληνες πρέπει να συμμετέχουν, όπως επιτάσσει το σύνταγμα, στα κρατικά έσοδα ανάλογα με το εισόδημά του. Έτσι, πρώτα συγκεντρώνονται έσοδα με ορθολογικά δομημένη (και τιμαριθμοποιημένη) φορολογική κλίμακα και με αυστηρά προοδευτικούς και δίκαιους φορολογικούς συντελεστές και μετά το κράτος εφαρμόζει κοινωνική πολιτική για την αντιμετώπιση οριζόντιας και κάθετης ανισότητας, για την ενίσχυση των νέων, των ευαλώτων.
Τρίτον, οι νέοι έως 25 ετών δεν πληρώνουν ούτως ή άλλως καθόλου σχεδόν φόρο διότι είτε είναι άνεργοι (σε υψηλό ποσοστό) είτε παίρνουν απαγορευτικές για νέο νοικοκυριό αμοιβές!
Κυριαρχία φοροδιαφυγής, παραοικονομίας, έμμεσων φόρων και φορομπηχτισμού
Τέταρτον, τα φορολογικά έσοδα 60 περίπου δις. ευρώ από τα οποία έξι δις. ευρώ από την «αισχροφορολογία» στα καύσιμα (βλέπε πίνακα 1) δεν προέρχονται από τη φοροδιαφυγή, καθώς στην Ελλάδα είναι κυρίαρχη η παραοικονομία (εκτιμάται στο 21% του ΑΕΠ, έναντι 17,6% στην ΕΕ). Τα υπερέσοδα εξασφαλίζονται από τη φορομπηχτική φορολογική κλίμακα και από τον πληθωρισμό, που διαμορφώνουν, κατά κανόνα, αρνητική μεταβολή του πραγματικού εισοδήματος!
Πέμπτον, επίσης, όπως προκύπτει από τον παρατιθέμενο πίνακα 1, το εμφανιζόμενο σταθερά άνω ποσό των 6 δις. ευρώ από καύσιμα δεν προέρχεται από την «είσπραξη ΦΠΑ» (το «κενό» ΦΠΑ προφανώς εννοούσε ο κ. Θεοδωρικάκος), αλλά από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στη βενζίνη που είναι σχεδόν διπλάσιος (0,70 ευρώ) από το προβλεπόμενο ελάχιστο (0,36 ευρώ), στο ντίζελ και το πετρέλαιο θέρμανσης, και τον ΦΠΑ στα καύσιμα.
Όπως μάλιστα ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι των πρατηριούχων, σε μια τιμή 1,8070 ευρώ στην αντλία, 1,0635 ή 58,85% είναι φόροι, 0,5888 ή 35,58% είναι τιμές διυλιστηρίου και μόνο 0,1547 ή 8,56% των πρατηριούχων! Και στην περίπτωση αυτή η χώρα μας υστερεί έναντι του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Άλλωστε, και τα ποσά από τις επιτυχίες στη μείωση του «κενού ΦΠΑ» δεν είναι και τόσο εντυπωσιακά για θριαμβολογίες. Το 2014 η Ελλάς είχε «κενό ΦΠΑ» 4,9 δις. ευρώ και το 2023 το ποσό αυτό συρρικνώθηκε στα τρία δις. ευρώ. Δηλαδή, σε δέκα χρόνια μειώθηκε κατά 1,9 δις. ευρώ ή 190 εκατ. ευρώ κατά μέσον όρο ετησίως!
Έκτον, στην Ελλάδα κυριαρχούν τα έσοδα από φόρους κατανάλωσης και ιδιαίτερα ΦΠΑ που είναι αντικοινωνικός, αντιλαϊκός φόρος, όπως: Φόροι εργασίας: 39,7% των εσόδων (ΕΕ: 51,2%), φόροι κατανάλωσης: 38,9% των εσόδων (ΕΕ: 26,9%), φόροι κεφαλαίου: 1,4% των εσόδων (ΕΕ: 21,9%), έσοδα ΦΠΑ: 22,5% του συνόλου (ΕΕ: 18,3%) και 8,8% του ΑΕΠ (ΕΕ: 7,1%). Σημειώνεται ότι η σχέση αυτή μεταξύ εσόδων από ΦΠΑ και συνολικών φορολογικών εσόδων παραμένει σχεδόν στα ίδια επίπεδα επί … δεκαετίες!
Έβδομον, το φορολογικό και κοινωνικό σύστημα στην Ελλάδα μειώνει την εισοδηματική ανισότητα σε πολύ μικρότερο βαθμό από τον μέσο όρο της ΕΕ παρά την προοδευτική φορολογία της εργασίας, καθώς έχει τον δείκτη Gini για το ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα σημαντικά υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ (31,8% έναντι 29,3 %). Επίσης, η χώρα μας έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην ΕΕ-27 (26,9 %, 5,9 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ).
Όγδοον, σημαντικό, παρά την «τολμηρότερη φορολογική μεταρρύθμιση της μεταπολίτευσης», είναι στην Ελλάδα και το πρόβλημα υποδήλωσης εισοδήματος, σύμφωνα με το Κοινό Κέντρου Ερευνών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (JRC): Το 67% των αυτοαπασχολούμενων, για παράδειγμα, δηλώνει εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ ετησίως, το 37% όλων των φορολογουμένων δηλώνει εισόδημα έως 5.000 ευρώ, το 79% του συνολικού δηλωθέντος εισοδήματος προέρχεται από μισθωτούς καθώς είναι οι πιο βολικοί και χωρίς κανένα σχεδόν κόπο και κόστος στην ελληνική φορολογική διοίκηση!
Ένατον, ο πυρήνας του πληθωρισμού (δεν περιλαμβάνονται οι τιμές ενέργειας και μη επεξεργασμένων αγαθών διατροφής) είναι μετά το 2021 (μάλιστα το 2022, όταν η μέγιστη τιμή πετρελαίου ήταν 122,71 δολάρια και η ελάχιστη 86,51 δολάρια, διαμορφώθηκε σε επίπεδα ρεκόρ!) … υψηλότερος από τον δείκτη τιμών καταναλωτή, που σημαίνει ότι η ομάδα «Διατροφή» πυρπολεί συνεχώς το εισόδημα του ελληνικού νοικοκυριού!
Δέκατον, η ίδια διαπίστωση προκύπτει και από τα στοιχεία του παρατιθέμενου πίνακα 2 ως απάντηση στους λόγους που προβάλλει η κυβέρνηση για επιβολή του νέου πλαφόν, ότι δηλαδή « η απόφαση του πρωθυπουργού να επαναλάβουμε αυτό το μέτρο (σ.σ. το πλαφόν) δείχνει και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προφυλάξουμε τη μεσαία τάξη και τις πιο αδύναμες κοινωνικά ομάδες από φαινόμενα αισχροκέρδειας».
Από τον παρατιθέμενο πίνακα 2 προκύπτει ότι και με το προηγούμενο πλαφόν καταρρίφθηκαν το 2022 όλα τα ρεκόρ της κρίσης του 2008 (και μάλιστα χωρίς τότε πλαφόν!) με τις εφιαλτικές αυξήσεις των τιμών της βενζίνης (45,6%!), του πετρελαίου θέρμανσης (65,1%!) και της διατροφής (15,5%)!!!
Ενδέκατον (ως μία ακόμα υπενθύμιση της επισήμανσης του «Οικονομικού Ταχυδρόμο» προς τον υπουργό Ανάπτυξης, ο οποίος επανέλαβε ότι «πέρυσι» (σ.σ. το 2025) «η Ελλάδα για έξι μήνες είχε αρνητικό πληθωρισμό τροφίμων, που ήταν ο χαμηλότερος σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση»). Για μιαν ακόμα φορά επισημαίνω ότι, όπως προκύπτει από τον παρατιθέμενο πίνακα 3, δηλαδή από τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύει κάθε μήνα η ΕΛΣΤΑΤ, σε κανένα μήνα του 2025 δεν σημειώθηκε αρνητικός πληθωρισμός στην ομάδα «Διατροφή».
