Με την πολυτελή ζωή ταυτίζονται συχνά οι θυρωροί, ως φύλακες μερικών από τα πιο πολυτελή κτίρια στην Νέα Υόρκη, παρέχοντας μια υπηρεσία που, για ορισμένους είναι αναντικατάστατη. Αλλά για άλλους, η ζωή σε ένα κτίριο με θυρωρό δεν είναι η απόλυτη πολυτέλεια που ήταν κάποτε.
«Ήταν ένα σύμβολο κύρους – παλιά ήταν κουλ, αλλά τώρα δεν είναι», δήλωσε στην Wall Street Journal η Φράνσες Κάτζεν, μεσίτρια με έδρα τη Νέα Υόρκη και ιδρύτρια της Katzen Team στο Douglas Elliman. «Οι μέρες του παιχνιδιού πλήρους εξυπηρέτησης έχουν αλλάξει. Κανείς δεν θέλει αυτό το τσίρκο, θέλει την ποιότητα και την ιδιωτικότητα που χρειάζονται σε μια τόσο έντονη πόλη».
Η Κάτζεν είπε ότι έχει δει μια αξιοσημείωτη αύξηση στους αγοραστές που αναζητούν μικρότερα, μπουτίκ διαμερίσματα και μεζονέτες μετά την πανδημία, η οποία επηρέασε την θέληση συναναστροφής. Και συνήθως, αυτοί οι τύποι κτιρίων δεν διαθέτουν θυρωρό, καθώς οι χρεώσεις για θυρωρό γίνονται πολύ υψηλές όταν το σχετικό κόστος μοιράζεται μεταξύ λιγότερων κατοίκων.
«Υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων τώρα που θέλουν να ξεφύγουν από την πληρωμή αυτού του είδους της χρέωσης», είπε η Κάτζεν, αναφερόμενη και στα φιλοδωρήματα που αναμένεται να δίνουν οι κάτοικοι στο προσωπικό του κτιρίου τους γύρω από τις γιορτές.
Θεσμοθετημένη πολυτέλεια ο θυρωρός στη Νέα Υόρκη
Ωστόσο, οι θυρωροί στέκονται στις εισόδους ή κάθονται στα γραφεία του λόμπι χιλιάδων κτιρίων. Αποτελούν βασικό στήριγμα έξω από τους πανύψηλους πολυώροφους ουρανοξύστες της Billionaires’ Row στο Midtown και στους πολλούς ιστορικούς συνεταιρισμούς στο κέντρο του Μανχάταν.
Κάποιοι που έχουν κάνει τη μετάβαση σε ένα κτίριο χωρίς θυρωρό συνειδητοποιούν ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτή την πολυτέλεια, χάρη στους υψηλής τεχνολογίας εικονικούς θυρωρούς και άλλα συστήματα ασφαλείας. Κάποιοι μάλιστα το προτιμούν.
Ένα ανώτερο στέλεχος, ζούσε σε κτίριο με θυρωρό, αλλά κατά την τελευταία της μετακόμιση, επέλεξε ένα διαμέρισμα σε μια μεζονέτα με μικρό αριθμό μονάδων. Της αρέσει που τώρα μπορεί να έρχεται και να φεύγει χωρίς να χρειάζεται να κάνει ψιλοκουβέντα με έναν θυρωρό.
Όταν ένας από τους πελάτες της Κάτζεν, ο Μπερνάρντ ντε λα Τουρ, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη από τη Νότια Αμερική το 2003, νοίκιασε σε κτίριο με θυρωρό επειδή πίστευε ότι αυτό ήταν «ο κανόνας».
Πέντε χρόνια αργότερα, ο ντε λα Τουρ μετακόμισε σε ένα άλλο ενοικιαζόμενο σπίτι με θυρωρό και μετά από μια δεκαετία ζωής στη Νέα Υόρκη, αποφάσισε ότι ήταν καιρός να αγοράσει το δικό του σπίτι. Ανέλυσε ποιοι τύποι υπηρεσιών και παροχών οδήγησαν στην αύξηση των τιμών των διαμερισμάτων και διαπίστωσε ότι το επιπλέον κόστος για έναν θυρωρό πλήρους απασχόλησης δεν ήταν κάτι που ήταν διατεθειμένος να πληρώσει. Επιπλέον, είχε και αυτός κουραστεί από τις ψιλοκουβέντες που ένιωθε απαραίτητες κάθε φορά που μπαινόβγαινε στο κτίριο και ήθελε μεγαλύτερη αίσθηση ιδιωτικότητας.
Είπε στην Journal ότι βρήκε την προσαρμογή στο boutique κτίριο διαμερισμάτων του στο Τσέλσι αρκετά απρόσκοπτη, με τη βοήθεια ενός επιστάτη, ο οποίος επιβλέπει πολλά κτίρια στο τετράγωνο και είναι παρών κατά τις εργάσιμες ώρες και μπορεί να βοηθήσει με τις παραδόσεις δεμάτων – συχνά ένας από τους κύριους λόγους που οι Νεοϋορκέζοι επιλέγουν έναν θυρωρό.
Αν και, ως ελεύθερος άνδρας, ο Ντε λα Τουρ αναγνώρισε ότι ένας θυρωρός μπορεί να φαίνεται περισσότερο σαν αναγκαιότητα σε άλλους τύπους αγοραστών, όπως μια οικογένεια ή μια γυναίκα που ζει μόνη.
Ο θυρωρός ως φύλακας, παραλήπτης και άμεση δράση
Η κύρια ανησυχία του Ντε λα Τουρ για τη ζωή χωρίς θυρωρό είναι ότι δεν θα υπάρχει κάποιος παρών για να χειριστεί αμέσως μια έκτακτη ανάγκη, όπως μια διαρροή, μέσα στο διαμέρισμά του, αν λείπει όταν ο επιστάτης δεν είναι εκεί. Και χωρίς κανέναν να παρακολουθεί την μπροστινή είσοδο, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πραγματικά αν υπάρχει κάποιος στο κτίριο που δεν θα έπρεπε να είναι, είπε.
Η ασφάλεια και ο κίνδυνος κλοπής δεμάτων είναι οι μεγαλύτερες ανησυχίες σχετικά με τη ζωή χωρίς θυρωρό.
Ως κατασκευαστής κτιρίων μπουτίκ στο Μανχάταν και το Μπρούκλιν, ο Ρούμπεν Πίνερ, συνιδρυτής της κατασκευαστικής εταιρείας Prime Builders με έδρα τη Νέα Υόρκη, γνωρίζει ότι συχνά είναι πολύ ακριβό για τους κατοίκους που αναζητούν αυτά τα μικρότερα διαμερίσματα να έχουν έναν θυρωρό πλήρους απασχόλησης, οπότε πιστεύει ότι έχει βρει μια λύση σε αυτά τα προβλήματα.
«Με έναν εικονικό θυρωρό και ένα δωμάτιο δεμάτων, παίρνετε πραγματικά αυτό που θέλετε», είπε στην WSJ. «Είναι ωραίο να έχετε τους θυρωρούς για λόγους ασφαλείας, αλλά εκτός από αυτό, είναι πραγματικά για τα δέματα και τις παραδόσεις σας».
Τα συστήματα εικονικού θυρωρού που χρησιμοποιούνται στα κτίρια του Πίνερ προχωρούν παραπέρα από το τυπικό σύστημα ενδοεπικοινωνίας, έχοντας άνθρωπο που παρακολουθεί την είσοδο από μια απομακρυσμένη τοποθεσία. Μπορούν να δουν, ακόμη και να μιλήσουν, με όποιον χτυπάει στην μπροστινή πόρτα, και στη συνέχεια ο εικονικός θυρωρός μπορεί να επικοινωνήσει με τον κάτοικο για να ρωτήσει αν πρέπει να του επιτραπεί η είσοδος.
