Η αρπαγή της Ευρώπης

Οχι, δεν θα μιλήσουμε για τον ξακουστό πίνακα του Tiziano, αλλά για το επικείμενο τέλος της ηπείρου μας. Τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε ή, ακόμη χειρότερα, όπως τη νομίζουμε.

Κάποτε, ο Γέρος της Δημοκρατίας έδειχνε αποστροφή στους αριθμούς της ευημερίας. Ομως, τι γίνεται με τους αριθμούς της κατάπτωσης;

Σύμφωνα με τις πρόσφατες προγνώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οικονομία της Ενωσης προβλέπεται να αναπτυχθεί με επιβραδυνόμενο ρυθμό μόλις της τάξης του 0,9%. Ο μέσος πληθωρισμός εκτιμάται γύρω στο 3,1%, επηρεασμένος από τις πιέσεις στις αγορές ενέργειας ένεκα των έντεχνα διατηρούμενων ζωντανών εστιών πολέμου στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.

Οι αυξανόμενες δαπάνες στέγασης καθιστούν το δικαίωμα στην κατοικία, πόσο μάλλον στην ιδιοκτησία, ολοένα και πιο απρόσιτο για πολλούς Ευρωπαίους και ιδίως τους νέους, ενώ η αστεγία αυξάνει σύμφωνα με τη νέα έκθεση του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (FRA). Η ΕΕ εξακολουθεί να εξαρτάται σε υπερθετικό βαθμό από πανάκριβες εισαγωγές ορυκτών πόρων για την κάλυψη του 57% των ενεργειακών της αναγκών. Περαιτέρω, η Ευρώπη οδεύει προς σημαντική δημογραφική συρρίκνωση, με τον πληθυσμό της να αναμένεται να μειωθεί κατά 11,7% έως το 2100, δηλαδή κατά περίπου 53 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με νέα πρόβλεψη της Eurostat. Η δημογραφική αυτή μεταβολή συνεπάγεται ήδη βαθμιαία μείωση του εργατικού δυναμικού και αύξηση του συντάξιμου πληθυσμού, εντείνοντας τις πιέσεις στα ασφαλιστικά συστήματα και τις υπηρεσίες υγείας.

Σε ευρύτερο επίπεδο η πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική αυτοτέλεια της ΕΕ συνιστά ακόμη μια ουτοπική επιδίωξη, η οποία συνθλίβεται στις Συμπληγάδες αφενός του διαγκωνισμού της Αμερικής με τη φερέλπιδα υπερδύναμη Κίνα και τη δυσκατάβλητη Ρωσία, αφετέρου των ανυπέρβλητων εγγενών αντιθέσεων, που υφίστανται στον πυρήνα της ηπείρου μας. Η Ευρώπη θυμίζει άτομο της τρίτης ηλικίας, που αδυνατεί να παράγει και να δημιουργήσει, εξαρτάται ως προς τις ζωτικές του ανάγκες ολοένα και περισσότερο από την υποστήριξη τρίτων, εκχωρεί εξουσίες του σε πληρεξουσίους και έχει απολέσει κάθε όραμα για τη ζωή.

Οι επερχόμενες εκλογές του 2027 σε πληθώρα χωρών της ΕΕ θα σηματοδοτήσουν ακόμη μεγαλύτερη στροφή των ευρωπαϊκών κοινωνιών προς την περιχαράκωση, την επιφύλαξη, τον συντηρητισμό, τον τοπικισμό και όχι άδικα.

Στο ορόσημο αυτό ιδίως η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά οφείλει να υπηρετήσει εκ νέου τον αξιακό κώδικα της ηπείρου μας. Να προωθήσει μια επιθετική πολιτική προστασίας και εκμετάλλευσης των γηγενών πρώτων υλών και προϊόντων, τη στρατηγική ελέγχου και συρρίκνωσης των εισαγωγών, την ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης και την ελάφρυνση των μητροπολιτικών κέντρων και τη γενναία αναδιάρθρωση των χρηματοδοτικών εργαλείων υπέρ των νέων οικογενειών και επιχειρήσεων. Και, επιτέλους, να ανακτήσει την αδιαμφισβήτητη πολιτισμική της αυτοτέλεια και πνευματική της υπεροχή έναντι κάθε άλλου πλανητικού πόλου ισχύος.

Ομως, η κλεψύδρα για την Ευρώπη αδειάζει και ο Διόσταλτος από μηχανής ταύρος δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Ο κ. Δημήτριος Κ. Ρούσσης είναι επίκουρος καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ.