Οταν ξεκινούν οι καλοκαιρινές διακοπές, αυτές οι λιγοστές -για τους περισσότερους εργαζόμενους- συνεχόμενες μέρες ανάπαυλας, πολλοί από εμάς κατακλυζόμαστε από έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό, αυτόν που σχεδόν σε κάνει να νιώθεις ότι φεύγεις για πάντα… από τη δουλειά, από την πόλη, από το άγχος, από το κυνήγι του χρόνου, από την αβάσταχτη ακρίβεια, τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα υπό ρύθμιση χρέη.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη. Αφενός ό,τι και να αφήσεις πίσω και από ό,τι και να διακόψεις για ξεκούραση, η ακρίβεια ούτε διακόπτεται, ούτε αφήνεται πίσω. Είναι πάντα εκεί. Απ’ άκρη σ’ άκρη. Στα εισιτήρια, στη διαμονή, στην ταβέρνα, στην ξαπλώστρα της παραλίας… Παντού και πάντα εκεί.
Αφετέρου, όσο κι αν θα ήθελες να εξαφανίζονταν μαγικά -επειδή τους αγνόησες- οι λογαριασμοί που ήρθαν όλες αυτές τις μέρες στο κινητό σου, αυτοί αρχίζουν να αναβοσβήνουν μέσα στο κεφάλι σου σαν φωτεινές επιγραφές, πριν καλά-καλά καταλάβεις ότι επέστρεψες. Πότε έφυγες, πότε γύρισες και «για πότε, βρε παιδί μου, μαζεύτηκαν όλα αυτά…;»
Είμαστε πολλοί σε όλο αυτό. Οι περισσότεροι. Επιστρέψαμε. Και τα ξαναβάζουμε κάτω με μολύβι και χαρτί (εμείς… οι παλιοί). Προσθέτουμε, αφαιρούμε, σπάμε το κεφάλι μας να το ισοζυγιάσουμε, αλλά αδύνατον. Δεν βγαίνει με τίποτα.
Οσο κι αν τα κυβερνητικά στελέχη, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού, επιμένουν να μας πείσουν ότι… δεν πεινάμε, αλλά διψάμε, αδιάψευστος μάρτυρας της συστηματικής προσπάθειας εξαπάτησης που καταβάλλουν είναι η ίδια η πραγματικότητα. Είναι τα νούμερα, οι τιμές στο ράφι, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη του αυτοκινήτου, οι λογαριασμοί του σπιτιού, το σούπερ μάρκετ, η δόση της ρύθμισης στην τράπεζα, στην εφορία, στο ρεύμα, στο τηλέφωνο, σε…, σε…, σε… είναι ο μήνας που δεν βγαίνει, βρε αδερφέ.
Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται ούτε με πυροτεχνήματα, ούτε με ευχολόγια, ούτε φέρνοντας στα κυβερνητικά μέτρα τα επίσημα στοιχεία, ούτε με αποσπασματικά μέτρα και επιδόματα-χαρτζιλίκια.
Δεν είναι εξοικονόμηση τα 40-50 ευρώ τον μήνα από το σούπερ μάρκετ που υπόσχεται η πολυδιαφημισμένη κυβερνητική πρωτοβουλία για «μειώσεις τιμών», όταν μια τετραμελής οικογένεια χρειάζεται τουλάχιστον 600 ευρώ για σούπερ μάρκετ για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή κάλυψη των αναγκών της, χωρίς υπερβολές. Ε, λοιπόν, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εξοικονόμηση. Δεν είναι ούτε σταγόνα στον ωκεανό. Είναι απροκάλυπτη κοροϊδία. Πώς να το κάνουμε…;
