Ένα χρόνο μετά την επιστροφή του, φιλικού προς τα ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία, Τραμπ, στην ηγεσία των ΗΠΑ, οι προσδοκίες για μια ιστορική στιγμή για τα κρυπτονομίσματα δεν έχουν σε μεγάλο βαθμό υλοποιηθεί, γράφει ο διαπρεπής οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί σε άρθρο του στο Project Syndicate.
Η αρχική αισιοδοξία, τροφοδοτούμενη από έντονη πολιτική ρητορική, απορρύθμιση και ενθουσιώδεις προβλέψεις από τους υποστηρικτές της βιομηχανίας, υποδήλωνε ότι το Bitcoin θα εξελιχθεί σε μια μορφή «ψηφιακού χρυσού» και θα φτάσει σε πρωτοφανείς αποτιμήσεις έως το 2025.
Ενώ οι κανονιστικοί περιορισμοί στα κρυπτονομίσματα χαλάρωσαν σημαντικά και προχώρησε νέα νομοθεσία για τα σταθερά κρυπτονομίσματα και τη δομή της αγοράς, αυτές οι κινήσεις συνέπεσαν με τις αυξανόμενες ανησυχίες για συγκρούσεις συμφερόντων, κερδοσκοπικές υπερβολές και το θόλωμα των ορίων μεταξύ δημόσιας πολιτικής και ιδιωτικού κέρδους, σημειώνει ο Ρουμπινί, που έχει αποκτήσει το παρατσούκλι”Dr Doom” λόγω των συνήθως δυσοίωνν προβλέψεων που εκστομεί.
Ταυτόχρονα, οι γεωπολιτικές εντάσεις, οι δημοσιονομικές ανισορροπίες και οι ανησυχίες για τα νομίσματα – παράγοντες που παραδοσιακά ευνοούν τα περιουσιακά στοιχεία ασφαλούς καταφυγίου – εντάθηκαν. Ο χρυσός επωφελήθηκε σημαντικά από αυτό το περιβάλλον, αλλά τα κρυπτονομίσματα όχι.
Αντί να λειτουργήσει ως αντιστάθμισμα, το Bitcoin μειώθηκε τον τελευταίο χρόνο και επέδειξε ισχυρή συσχέτιση με άλλα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου, υπονομεύοντας τους ισχυρισμούς ότι λειτουργεί ως αποθήκη αξίας.
Προσθέτουν κίνδυνο τα crypto στις κρίσεις λέει ο Νουριέλ Ρουμπινί
Η απόδοσή του κατά τη διάρκεια επεισοδίων γεωπολιτικής ή εμπορικής πίεσης ενίσχυσε περαιτέρω την άποψη ότι ενισχύει τον κίνδυνο αντί να τον μετριάζει. Γενικότερα, Ο Ρουμπινί θεωρεί ότι η ιδέα των κρυπτονομισμάτων ως χρησιμοποιήσιμων νομισμάτων παραμένει αμφισβητήσιμη, δεδομένης της περιορισμένης υιοθέτησής τους στις καθημερινές συναλλαγές και της έλλειψης εγγενούς εισοδήματος, χρησιμότητας ή βιομηχανικής εφαρμογής.
Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την εισαγωγή του Bitcoin, η πιο πρακτική καινοτομία που προέκυψε από το οικοσύστημα κρυπτονομισμάτων ήταν το stablecoin – ουσιαστικά μια ψηφιακή έκδοση του συμβατικού χρήματος fiat.
Ωστόσο, ακόμη και εδώ, τα περισσότερα συστήματα που χαρακτηρίζονται ως «βασισμένα σε blockchain» βασίζονται σε κεντρικές, αδειοδοτημένες δομές που μοιάζουν πολύ με την παραδοσιακή χρηματοοικονομική υποδομή, εγείροντας αμφιβολίες για τους ισχυρισμούς περί αποκέντρωσης, τονίζει ο διαπρεπής οικονομολόγος.
Επιπλέον, η πλήρως ανώνυμη και κλιμακωτή αποκεντρωμένη χρηματοδότηση φαίνεται ασύμβατη με τις κανονιστικές πραγματικότητες. Οι κυβερνήσεις παραμένουν απρόθυμες να ανεχθούν συστήματα που διευκολύνουν την παράνομη δραστηριότητα ή αποφεύγουν τις τυπικές διασφαλίσεις, όπως η καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και οι απαιτήσεις «γνώσης του πελάτη».
Ως αποτέλεσμα, το κόστος συναλλαγών και η αποτελεσματικότητα στα ρυθμιζόμενα κρυπτοσυστήματα μπορεί να προσφέρουν μικρό πλεονέκτημα σε σχέση με τις εκσυγχρονισμένες παραδοσιακές γραμμές πληρωμών.
Τα crypto δεν δίνουν κάτι παραπάνω από άλλα συναλλακτικά μέσα
Έχουν επίσης προκύψει ανησυχίες σχετικά με τις επιπτώσεις της πρόσφατης νομοθεσίας για τα stablecoin στη χρηματοοικονομική σταθερότητα. Επιτρέποντας στους εκδότες να λειτουργούν εκτός των εγγυήσεων που εφαρμόζονται στις τράπεζες – όπως η ασφάλιση καταθέσεων και η πρόσβαση στη ρευστότητα της κεντρικής τράπεζας – οι επικριτές προειδοποιούν ότι το πλαίσιο κινδυνεύει να αναβιώσει τρωτά σημεία που θυμίζουν ιστορικές αποτυχίες ελεύθερης τραπεζικής.
Ακόμη και περιορισμένη κακοδιαχείριση από λίγους εκδότες θα μπορούσε να είναι αρκετή για να προκαλέσει πανικό και αποσταθεροποιητικές μαζικές καταθέσεις, θεωρεί ο Νουριέλ Ρουμπινί.
Οι εντάσεις μεταξύ των καθιερωμένων τραπεζών και της βιομηχανίας κρυπτονομισμάτων σχετικά με τους προτεινόμενους κανόνες της αγοράς αντανακλούν περαιτέρω βαθύτερες διαφωνίες σχετικά με τον ρόλο των πληρωμών, της δημιουργίας πιστώσεων και των τοκοφόρων μέσων.
Σε ένα σύστημα κλασματικών αποθεματικών, οι τράπεζες παρέχουν μια κρίσιμη δημόσια λειτουργία συνδέοντας τις πληρωμές με τη δημιουργία πιστώσεων. Το να επιτραπεί στα σταθερά κρυπτονομίσματα να πληρώνουν τόκους χωρίς συγκρίσιμη ρύθμιση θα μπορούσε να διαβρώσει αυτή τη δομή, εκτός εάν το σύστημα επανασχεδιαστεί ριζικά.
Συνολικά, το περασμένο έτος έχει αναδείξει το χάσμα μεταξύ των επαναστατικών υποσχέσεων των κρυπτονομισμάτων και της οικονομικής τους πραγματικότητας. Αντί για έναν οικονομικό μετασχηματισμό, η πορεία δείχνει προς σταδιακή αλλαγή, επίμονη μεταβλητότητα και ανεπίλυτους κινδύνους – εγείροντας δύσκολα ερωτήματα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής που είναι επιφορτισμένοι με την εξισορρόπηση της καινοτομίας, της σταθερότητας και του δημόσιου συμφέροντος.
