«Συχνά τα πρωτοσέλιδα του ΟΤ διέφεραν προς όσα υποστήριζαν το ΒΗΜΑ και ΤΑ ΝΕΑ», τόνισε στο μήνυμά του ο Γιάννης Μαρίνος, δίνοντας το στίγμα του ιστορικού έντυπου ΟΤ, στο άνοιγμα της αυλαίας του 7ου OT FORUM με θέμα «100 Χρόνια Οικονομικός Ταχυδρόμος – Από το 1926 στη Νέα Ψηφιακή Εποχή».
«Με τον καιρό», είπε μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Μαρίνος περιγράφοντας τη διαδρομή που καθιέρωσε τον ΟΤ, «προστέθηκαν ιδιαίτερα ένθετα και στήλες στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Ετσι “αγκαλιάστηκε” από ένα ευρύτερο κοινό με αποτέλεσμα η κυκλοφορία του να υπερβεί εβδομαδιαίως τα 20.000 τεύχη. Διαβαζόταν από 100.000 αναγνώστες σε όλη την Ελλάδα».
«Ο ΟΤ ύψωσε τη σημαία του εξευρωπαϊσμού από την πρώτη στιγμή συντασσόμενος με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Την προσπάθεια πολέμησαν όχι μόνοι αριστεροί, αλλά και ορισμένοι βιομήχανοι. Ο ΟΤ υποστήριξε τον υγιή ανταγωνισμό, αντετίθετο στις κρατικοποιήσεις και αντιτάχθηκε στα συνδικάτα που χαρακτήρισε “στρατό κατοχής”», εξήγησε ο Γιάννης Μαρίνος.
Ο ΟΤ δημοσίευε κάθε αντίθετη άποψη πριν της ασκήσει κριτική. Δεκάδες ήταν τα βραβεία που απονεμήθηκαν στο περιοδικό και στους διευθυντές του, τόνισε.
Διαβάστε ολόκληρο τον τιμητικό χαιρετισμό του Γιάννη Μαρίνου:
«Η κριτική τοποθέτηση του Οικονομικού Ταχυδρόμου έμενε ανεπηρέαστη από τον εκάστοτε πολιτικό προσανατολισμό των εφημερίδων του ΔΟΛ (Βήμα και ΝΕΑ) και συνεπώς συχνά ασκούσε κριτική για τα πεπραγμένα των εκάστοτε κυβερνώντων.
Συνέβαινε έτσι συχνά να διαφέρουν ή και να είναι πλήρως αντίθετες οι διαπιστώσεις μου, προς όσα υποστήριζαν το Βήμα και κυρίως τα ΝΕΑ. Αυτή η διαφορετικότητα σύντομα επιστημάνθηκε από τις άλλες εφημερίδες εκτός ΔΟΛ με τον αντίστοιχο σχολιασμό. Καθώς, δε, σύντομα έγινα περιζήτητος στις σχολιαστικές, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, όπου επεδιώκετο να προβληθεί αυτή η ιδεολογική μου διαφοροποίηση.
Κατά τη διαδικασία εμπλουτισμού της ύλης του Οικονομικού Ταχυδρόμου, προστέθηκαν εβδομαδιαία επισκόπηση των εγχώριων και διεθνών οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, συστηματική παρακολούθηση του κόσμου των επιχειρήσεων, που εγκαινίασε ο εκλεκτός συνάδελφος Αθανάσιος Παπανδρόπουλος, τα αφορώντα τις τράπεζες και το χρηματιστήριο από τον αρχισυντάκτη Δημήτριο Στεργίου, στήλη κριτικής των εκδιδόμενων βιβλίων οικονομικού και κοινωνικού περιεχομένου, δύο έως τρεις σελίδες για τις επιστολές των αναγνωστών μας, με συχνό σοχλιασμό τους από εμένα, σελίδα για τη ναυτιλία και την επαρχιακή οικονομία, και το Βήμα του σπουδαστού, όπου δημοσιεύονταν σημαντικά άρθα σπουδαστών των ανώτατων σχολών.
Ετσι, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος αγκαλιάστηκε από ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, με αποτέλεσμα η εβδομαδιαία κυκλοφορία του να υπερβεί βαθμιαία τις 20.000 τεύχη. Σύμφωνα με τη Nielsen, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος διαβαζόταν από 68.000 αναγνώστες στις αστικές περιοχές και από 100.000 σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Υπήρξε δε τόση η δημοτικότητά του ώστε ακόμα και σήμερα μνημονεύεται ευφήμως η περίοδος εκείνη του Οικονομικού Ταχυδρόμου, όταν πια είχε εξελιχθεί και σε περιοδικό με έγχρωμο εξώφυλλο.
Επίσης, από την αρχή της μεταπολεμική πέριόδου, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος ύψωσε τη σημαία του εξευρωπαϊσμού της Ελλάδας, συντασσόμενος στο θ’έμα αυτό με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος πέτυχε τελικά μαζί με τους διαδόχους του στην ηγεσία της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστικύ Ενωση) αρχικά τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ενωση και εν συνεχεία την ένταξη σε αυτήν ως πλήρες μέλος.
Ας σημειωθεί ότι την προσπάθεια αυτή την πολέμησαν όχι μόνον οι αριστεροί, αλλά και πολλοί βιομήχανοι οι οποίοι φοβούνταν ότι το άνοιγμα των οικονομικώ συνόρων δεν θα τους επέτρεπε να επιβιώσουν.
Υπέρμαχος της ελεύθερης οικονομίας ο Οικονομικός Ταχυδρόμος υποστήριξε τον υγιή ανταγωνισμό, αντετίθετο στις κρατικοποιήσεις και πολέμησε τα ισχυρά τότε συνδικάτα, ιδίως του δημοσίου τομέα, έχοντάς τα χαρακτηρίσει «στρατό κατοχής».
Πρώτος, επιπλέον, στην Ελλάδα στήριξε την εισαγωγή των σύγχρονων τεχνολογιών με ειδικές σελίδες και αφιερώματα στην πληροφορική, το διαδίκτυο, τη βιοτεχνολογία, με υπεύθυνο τον Στάθη Χαϊκάλη.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι πρώτος ο Οικονομικός Ταχυδρόμος ερμήνευσε τα οικονομικά μεγέθη και την εξελιξή τους με βάση τον αντίκτυπο που έχουν στον απλό πολίτη.
Θεράπευσε την τέχνη να αναδεικνύει τι σημαίνουν τα «αυτονόητα» με τη δύναμη του κοινού νου.
Αξίζει επίσης να υπογραμμισθεί ότι δημοσίευε κάθε αντίθετη άποψη εξ ολοκλήρου πριν της ασκήσει κριτική. Δεν δίστασε, μάλιστα, να δημοσιεύσει αλογόκριτες ακόμη και ύβρεις που του απηύθυναν με επιστολές οι διαφωνούντες με τις απόψεις του.
Ας σημειωθεί ότι δεκάδες ήταν τα βραβεία που απονεμήθηκαν στο περιοδικό και τον διευθυντή του με αποκορύφωμα το Ευρωπαϊκό Βραβείιο Δημοσιογραφίας στον διευθυντή του και στο περιοδικό από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ενωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων το 1990».
