Πολύ σωστά η εφημερίδα «Τα Νέα, Σαββατοκύριακο» της 15ης Αυγούστου, πρωτοσέλιδο θέμα της είχε την πρόσφατη «Συμφωνία της Μέκκας», η οποία είναι σοβαρό γεωπολιτικό γεγονός.
Τόνιζε έτσι σε σχόλιο της η εφημερίδα, ότι το αποκαλούμενο «σουνιτικό NATO» που προκύπτει από το Σύμφωνο, κατά την Τουρκία, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα, δηλαδή την αποτροπή πολέμου.
Στο πλαίσιο αυτό, η εφημερίδα έγραφε ότι «…..η Ελλάδα δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Είναι ένα ισχυρό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στη Μεσόγειο. Πρέπει να καταλάβει όμως ότι οι προσπάθειες διεθνούς απομόνωσης της Τουρκίας με επιχειρήματα όπως το casus belli στο Αιγαίο ή η κατοχή μέρους της Κύπρου δεν φέρνουν αποτελέσματα. Πρέπει να καταλάβει επίσης ότι στην εκρηκτική πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής, η «διαρκής και στρατηγική» σχέση της με τα αραβικά κράτη δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Απέναντι στον πολλαπλασιασμό των κινήσεων της Τουρκίας, απαιτείται η χάραξη μιας νέας στρατηγικής που δεν θα εξαντλείται στη δημιουργία «τριγώνων» και «μετώπων», αλλά θα σταθμίζει τα νέα δεδομένο για να θέτει μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους……».
Δεν πέρασαν παρά δέκα με δεκαπέντε ημέρες και η Άγκυρα άρχισε να ανοίγει τα χαρτιά της. Πώς; Μα με προκλήσεις έναντι Ελλάδας και Ισραήλ.
Η Τουρκία σε πρώτη φάση «θα προσπαθήσει να πλοηγηθεί στην αληθινά εύθραυστη σχέση της με τον αραβικό κόσμο». Παράλληλα δε θα εγκαταλείψει τα περίφημα σχέδια της «περί νέο-οθωμανισμού και νέου αυτοκρατορικού μοντέλου» και θα διεκδικήσει γεωγραφικά δικαιώματα στην ευρύτερη περιοχή της, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του Αιγαίου.
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, από ιστορικής πλευράς, ότι οι Άραβες είναι εναντίον των γνωστών νέο-οθωμανικών ονειρώξεων του Ταγίπ Ερντογάν και θεωρούν τους τέσσερεις αιώνες πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μια σκοτεινή για εκείνους εποχή.
Στο επίπεδο αυτό όμως, η Τουρκία στο εξής φιλοδοξεί για ιστορικούς λόγους να παίξει κυρίαρχο ρόλο στο σουνιτικό ισλάμ και να δημιουργήσει μια γεωπολιτική οντότητα που θα έχει γεωπολιτικό ειδικό βάρος και στη Βόρεια Αφρική. Αν δε στο Σύμφωνο της Μέκκας προσχωρήσει και η Αίγυπτος, τότε η οντότητα αυτή θα αποκτήσει ζωτικό γεωπολιτικό βάρος και όχι μόνον.
Θα είναι δε και ο κύριος αντίπαλος του Ιράν, το οποίο παρά τα νταηλίκια του και τις «απειλές» του, είναι υπό κατάρρευση. Και δεν θεωρούν πολλοί παρατηρητές ότι Ρωσία και Κίνα θα σπεύσουν να το «σώσουν».
Στην παρούσα γεωπολιτική φάση έτσι, είναι κατάδηλο ότι η Τουρκία θα ενεργεί πολύ προσεκτικά και οι όποιες προκλήσεις της θα είναι μελετημένες. Έχοντας ένα πολύ σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης και επέκτασής της, δεν θα ρισκάρει κινήσεις ικανές να προκαλέσουν ζημιές σε αυτό που «κτίζει».
Όμως, μεταξύ νέων και παλαιών σύμμαχων της, θα ξεκινήσει μια περισσότερο έντονη «ενημέρωσή» τους, ότι δεν είναι δυνατόν ως στρατηγική χώρα να είναι αποκλεισμένη από μια θάλασσα όπως το Αιγαίο. Θα εντείνει έτσι όπου μπορεί ενέργειες και συμφωνίες, φανερές και κρυφές, για να έχει συναινέσεις σε διεκδικητικές πρωτοβουλίες της.
Την ίδια στιγμή θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την σιωπηρή κρίση στις σχέσεις Τραμπ-Νετανιάχου, δείχνοντας προς το κοινό που την ενδιαφέρει ότι το Ισραήλ είναι αποσταθεροποιητικός παράγοντας για την ευρύτερη περιοχή. Συνεπώς αν η Δύση θέλει να έχει το κεφάλι της πιο ήσυχο στην παρούσα φάση ισχυρών μετασχηματισμών και οικονομικο-τεχνολογικών ανατροπών, καλό θα είναι να έχει καλύτερες σχέσεις με την Τουρκία παρά με το Ισραήλ.
Αυτό σημαίνει ότι η προπολεμική τακτική του Επιτήδειου Ουδέτερου μπαίνει σε μια νέα φάση, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι οι ανατροπές στους γεωπολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων και άσκησης εξουσίας.
Και το επίπεδο αυτό θεωρούμε ότι για την Ελλάδα, στην παρούσα φάση μια γόνιμη πολιτική θα ήταν να αποδείξει στους συμμάχους της, γιατί η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι ένας επιτήδειος ουδέτερος. Πρόκειται για μια αυταρχική ισλαμικού τύπου εξουσία, η οποία μοναδικό της στόχο έχει την δύναμη και όχι την προστασία θεσμών που συνθέτουν την προσωπικότητα του δυτικού κόσμου και των δημοκρατικών του αξιών. Στις ημέρες μας οι αξίες ενός πολιτισμού , είναι και αυτές όπλο. Δυστυχώς αλλά…
