Η εικόνα του χρυσού σήμερα είναι αρκετά καθαρή: μακροπρόθεσμα η τάση παραμένει ανοδική, ενώ βραχυπρόθεσμα υπάρχουν σοβαρές πιέσεις από τα επιτόκια και τις αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων.
Οι δύο αυτές δυνάμεις μπορούν να συνυπάρχουν, καθώς η ισχυρή μακροπρόθεσμη επενδυτική υπόθεση δεν αποκλείει διορθώσεις, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η αγορά επαναφέρει στο τραπέζι ακόμη και το ενδεχόμενο νέας αύξησης επιτοκίων από τη Fed.
Η θετική μακροπρόθεσμη θέση στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες.
Ο πρώτος είναι οι συνεχιζόμενες αγορές από τις κεντρικές τράπεζες. Προς επίρρωση, στο β΄ τρίμηνο του 2026, οι καθαρές αγορές έφθασαν τους 289 τόνους, αυξημένες κατά 62% σε σχέση με πέρυσι και υπερπενταπλάσιες από το αναθεωρημένο α΄ τρίμηνο.
Ακόμη σημαντικότερη είναι η πρόθεση για συνέχεια: το 89% των διαχειριστών συναλλαγματικών αποθεμάτων που συμμετείχαν στην έρευνα του World Gold Council περιμένει περαιτέρω αύξηση των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού τους επόμενους 12 μήνες, ενώ το 45% σχεδιάζει να αυξήσει τα αποθέματα της δικής του κεντρικής τράπεζας.
Αυτό δημιουργεί έναν διαρθρωτικό αγοραστή στην αγορά. Οι κεντρικές τράπεζες επιδιώκουν μεγαλύτερη διαφοροποίηση των αποθεματικών τους, προστασία από γεωπολιτικές και χρηματοπιστωτικές αναταράξεις και μικρότερη εξάρτηση από κρατικούς τίτλους συγκεκριμένων χωρών. Και προφανώς, για τον χρυσό αυτή η τάση είναι σημαντικότερη από μια προσωρινή μεταβολή 25 μονάδων βάσης στα επιτόκια.
Ο δεύτερος θετικός παράγοντας είναι το διεθνές δημοσιονομικό και γεωπολιτικό περιβάλλον. Τα υψηλά κρατικά ελλείμματα, η αυξανόμενη προσφορά ομολόγων και οι γεωπολιτικές εντάσεις ενισχύουν τη ζήτηση για περιουσιακά στοιχεία χωρίς πιστωτικό κίνδυνο. Η ένταση στη Μέση Ανατολή προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο αβεβαιότητας, ενώ η άνοδος του πετρελαίου πάνω από τα 90 δολάρια επαναφέρει τον φόβο νέων πληθωριστικών πιέσεων.
Ο τρίτος παράγοντας είναι ότι ο πληθωρισμός παραμένει μακριά από τον στόχο της Fed. Ο Kevin Warsh έχει καταστήσει σαφές ότι το 2% παραμένει σταθερός στόχος και ότι σήμερα η κύρια ανησυχία της Fed βρίσκεται στις τιμές. Ο PCE τρέχει με 3,7% σε δωδεκάμηνη βάση και 4,1% σε εξαμηνιαία ετησιοποιημένη βάση.Και ως γνωστόν, μακροπρόθεσμα, ένα περιβάλλον όπου ο πληθωρισμός αποδεικνύεται πιο επίμονος από ό,τι αναμενόταν ενισχύει τον ρόλο του χρυσού ως μέσου διατήρησης αξίας.
Βραχυπρόθεσμα, όμως, η εικόνα είναι πιο δύσκολη.
Καταρχάς, η αμερικανική αγορά εργασίας παραμένει ισχυρή. Τον Αύγουστο δημιουργήθηκαν 162.000 θέσεις εργασίας, πολύ περισσότερες από τις εκτιμήσεις, ενώ η ανεργία παρέμεινε στο 4,1%. Τα στοιχεία αυτά αύξησαν την πιθανότητα νέας αύξησης επιτοκίων από τη Fed τον Σεπτέμβριο περίπου στο 60%-62%.
Για τον χρυσό αυτό αποτελεί αρνητικό παράγοντα, διότι ο χρυσός δεν πληρώνει τόκο, κάτι που συγκρίνεται απευθείας με άλλα “ασφαλή” επενδυτικά προϊόντα. Επί παραδείγματι, όταν το 10ετές Treasury κινείται κοντά στο 4,8% και οι αποδόσεις παραμένουν υψηλές σε ολόκληρη την καμπύλη, οι επενδυτές μπορούν να εξασφαλίσουν σημαντική απόδοση από κρατικά ομόλογα χωρίς να αναλαμβάνουν τον κίνδυνο τιμής του πολύτιμου μετάλλου.
Επιπλέον, η προοπτική υψηλότερων αμερικανικών επιτοκίων στηρίζει συνήθως το δολάριο, δημιουργώντας δεύτερη πηγή πίεσης στον χρυσό, μιας και στην ισοτιμία με το χρυσό, το δολάριο είναι ο παρονομαστής.
Η αγορά το έδειξε ήδη: όταν αυξήθηκαν οι προσδοκίες για σύσφιξη, ο χρυσός πιέστηκε, ενώ ανέκαμψε όταν υποχώρησαν οι αποδόσεις και το δολάριο.
Η βραχυπρόθεσμη κατεύθυνση θα κριθεί κυρίως από τον πληθωρισμό και τη Fed. Ισχυρός CPI ή PPI θα ενισχύσει το σενάριο αύξησης επιτοκίων και μπορεί να προκαλέσει νέα διόρθωση. Αντίθετα, σαφής αποκλιμάκωση του πληθωρισμού θα μειώσει τις προσδοκίες σύσφιξης και θα αποτελέσει ισχυρό καταλύτη για τον χρυσό.
Η θέση επομένως είναι συγκεκριμένη: ο χρυσός παραμένει ανοδικός σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα, χάρη στις κεντρικές τράπεζες, στη γεωπολιτική αβεβαιότητα και στη διαρθρωτική ανάγκη διαφοροποίησης των αποθεματικών. Βραχυπρόθεσμα χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή, επειδή ισχυρή οικονομία, επίμονος πληθωρισμός και υψηλές αποδόσεις μπορούν να οδηγήσουν σε περαιτέρω διορθώσεις.
Για αυτό, οι υποχωρήσεις έχουν περισσότερο ενδιαφέρον ως ευκαιρίες σταδιακής τοποθέτησης παρά ως λόγος εγκατάλειψης της μακροπρόθεσμης θετικής θέσης.
