Μουντιάλ: Ποδόσφαιρο για λίγους και πλούσιους

Το νέο εισιτήριο της NJ Transit για το Μουντιάλ από το Μανχάταν… μέχρι το βάλτο των Meadowlands σίγουρα αξίζει να μπει στο μουσείο με τις μεγάλες απάτες της εποχής μας, μαζί με το πιτόγυρο των 15 ευρώ.

Αυτό τουλάχιστον διατείνεται ο αθλητικογράφος της Wall Street Journal Τζέιον Γκέι, αναφερόμενος σε μια διαδρομή με τρένο που πλέον στοιχίζει 150 δολάρια.

Αυτό είναι το τίμημα που έχει βάλει η NJ Transit σε ένα κλειστοφοβικό ταξίδι μετ’ επιστροφής προς τις ακτές του Νιου Τζέρσεϋ αυτό το καλοκαίρι για την επερχόμενη παγκόσμια ποδοσφαιρική υπερπαραγωγή.

Αυτή η συνηθισμένη μετακίνηση, η οποία περνάει κάτω από τον ποταμό Χάντσον και συνοδεύεται από μια δωρεάν μυρωδιά μπαγιάτικης μπύρας και ιδρώτα, κοστίζει συνήθως περίπου 13 δολάρια για να δει το κοινό τον Μπρους Σπρίνγκστιν ή τις ήττες των Giants ή των Jets.

Για να δουν ματς στο Μουντιάλ, θα κοστίσει 137 δολάρια περισσότερο.

Οι υπεύθυνοι των μέσων μαζικής μεταφοράς μας δεν σκέφτηκαν αυτή την άθλια ιδέα μόνοι τους, σημειώνει ο Γκέι. Απλώς ακολουθούν το παράδειγμα της διοργανώτριας του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA, η οποία μετατρέπει αυτή την επερχόμενη τριεθνή επίδειξη σε μια επική, παναμερικανική λεηλασία.

Το Μουντιάλ της κερδοσκοπίας

Για μήνες, βομβαρδίζουν τους Αμερικανούς με ιστορίες για τετραψήφιες οικονομικές αιμορραγίες για όχι και τόσο προνομιούχες θέσεις που κοστίζουν περισσότερο από τις διακοπές στη Μύκονο. Χάρη στην αποκαλούμενη δυναμική τιμολόγηση, μια νόμιμη δευτερογενή αγορά και τώρα σε αυτά τα αυξανόμενα έξοδα μεταφοράς την ημέρα του αγώνα, το κόστος μιας εμπειρίας Παγκοσμίου Κυπέλλου συνεχίζει να εκτοξεύεται από το «πρέπει να μου κάνετε πλάκα…» στο «Θα πάω την οικογένειά μου στα Γκαλαπάγκος, για πιο φτηνά».

Έχει προκαλέσει μια χιονοστιβάδα κακής δημοσιότητας, κι όμως η FIFA συνεχίζει ακάθεκτα. Ο επικεφαλής της ποδοσφαιρικής ομάδας, Τζιάνι Ινφαντίνο, υπερασπίζεται τη στρατηγική τιμολόγησης ως αντανακλαστική της αγοράς και κρίσιμη πηγή κεφαλαίων που διανέμονται στις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες.

«Όλα τα έσοδα που δημιουργούμε, τα επενδύουμε στην οργάνωση του παιχνιδιού, σε 211 χώρες σε όλο τον κόσμο», δήλωσε ο Ινφαντίνο την περασμένη εβδομάδα.

Η υπέρβαση των ορίων είναι το τυπικό εγχειρίδιο της FIFA. Κάθε νέο Μουντιάλ συνοδεύεται από οργή πριν από το τουρνουά. Η FIFA δέχεται την πίεση, στοιχηματίζοντας ότι μόλις ξεκινήσουν οι αγώνες και η διεθνής μανία κυριαρχήσει, η οργή θα διαλυθεί. Και απ’ ότι φαίνεται μάλλον έχουν δίκιο.

Τον Ιούνιο, θα περισσεύει η συγκίνηση από τα σουτ και τα γκολ του Κιλιάν Μπαπέ, τον Ουσμάν Ντεμπελέ, τον υποτιθέμενο τελικό της Αργεντινής του Λιονέλ Μέσι και της ανδρικής ομάδας των ΗΠΑ , με  τις πολύ αμφίβολες ελπίδες.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, η FIFA δεν θα ήταν τόσο ξεδιάντροπη. Αλλά η αιδώς δεν είναι πραγματικά στο μενού ενός οργανισμού που ήδη έδωσε στον Τραμπ ένα επινοημένο βραβείο ειρήνης για να κερδίσει την εύνοιά του.

Το εισιτήριο των 39.100 δολαρίων !

Ο Γκέι είναι σαφής ότι δεν πρέπει να περιμένουμε από έναν αθλητικό αρθρογράφο της Wall Street Journal να καταδικάσει τον καπιταλισμό, αλλά, όπως υπογραμμίζει, το Μουντιάλ παραμένει δημοφιλές επειδή το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι του λαού – παίζεται σε όλο τον κόσμο, με ελάχιστα εμπόδια εισόδου. Πολλά από τα μεγαλύτερα αστέρια του προέρχονται από ταπεινά υπόβαθρα. Αυτά τα Κύπελλα αποτελούν τεράστιες ευκαιρίες για την ανάπτυξη του αθλήματος, για την καλλιέργεια νέων ταλέντων και νεαρών οπαδών.

Αντίθετα, το παιχνίδι στο βορειοαμερικανικό σκηνικό του μετατρέπεται σε πικνίκ πλουτοκρατών, όπου η FIFA ζητά 6.050 δολάρια για είσοδο στο «lounge δίπλα στο γήπεδο» στον εναρκτήριο αγώνα των ΗΠΑ εναντίον της Παραγουάης στις 12 Ιουνίου. Αν θέλετε μεγαλύτερη «γκλαμουριά», υπάρχει ένα φανταχτερό πακέτο δύο αγώνων Visa/Costco αξίας 39.100 δολαρίων, το οποίο περιλαμβάνει θέσεις για τον τελικό της 19ης Ιουλίου.

Ο Πρόεδροςε της FIFA δίνει στον Τραμπ το Βραβείο Ειρήνης της FIFA

Τίποτα φτηνό, τίποτα προσιτό

Ο Γκέι κάνει μνεία στο πρόσθετο κόστος που αντιμετωπίζουν οι οπαδοί που ταξιδεύουν στους αγώνες στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό από άλλες χώρες – οι τετραψήφιες τιμές για πτήσεις, τα ακριβά ξενοδοχεία και το κόστος μεταφοράς την ημέρα του αγώνα. Η Βοστώνη προσφέρει μια απίστευτη επιλογή μεταξύ ενός τρένου αξίας 80 δολαρίων ή ενός λεωφορείου αξίας 95 δολαρίων.

Τίποτα από αυτά δεν είναι ιδιαίτερα καινοφανές. Η FIFA απλώς έχει πάρει μαθήματα από τους καλύτερους σε αυτό. Η αγορά αθλητικών εισιτηρίων των ΗΠΑ είναι από καιρό αλαζονική και παράλογη. Τα πρωταθλήματα και οι ομάδες συμμορφώνονται, συχνά σε πληρωμένες συνεργασίες με δευτερεύοντες πωλητές. Οι όμιλοι που απαιτούν δημόσιο χρήμα για γήπεδα δεν διστάζουν να αφαιμάξουν το ίδιο κοινό χρεώνοντας πανάκριβα μέτριες θέσεις, χοτ ντογκ και μπύρα.

Ο Γκέι προειδοποιεί ότι ένα ακριβό αθλητικό γεγονός είναι συνήθως πιο υποτονικό. Η απουσία των φανατικών οπαδών που δεν αντέχουν τα πορτοφόλια τους δημιουργεί ένα πιο ήσυχο δωμάτιο, είτε πρόκειται για το Super Bowl, ένα Final Four είτε για έναν τίτλο τένις. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει βιώσει και αυτή την πραγματικότητα, με τους πιο παθιασμένους οπαδούς του να έχουν παραγκωνιστεί από πιο βαρετούς, εύπορους αγοραστές.

Ο Ινφαντίνο έχει συγκρίνει αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο με τη διοργάνωση 104 Super Bowl σε έναν μήνα.

Ο Πίτερ Μουρ, ο πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Λίβερπουλ και ισόβιος ποδοσφαιράνθρωπος, διεξάγει μια θορυβώδη μάχη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενάντια στην έκρηξη τιμών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

«Αν ο μέσος οπαδός δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να βρίσκεται στο στάδιο, τότε νομίζω ότι το ερώτημα είναι: “Για ποιον είναι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο;”» ρωτάει ο Μουρ.

Ο Γκέι ήδη γνωρίζει την απάντηση.

Είναι για ανθρώπους που έχουν κολλήσει σε μια άθλια διαδρομή με τρένο για την οποία πλήρωσαν 150 δολάρια.