Μια σημαντική πρωτοβουλία του Μάριου Ντράγκι

Η Ευρώπη και η προσπάθεια της να μπει για καλά σε μια φάση ολοκλήρωσης της υπό σχετικά ανοικτή οικονομία, δημοκρατία και κοινωνική προστασία, βρίσκεται σε μια κρίσιμη ιστορική στροφή.

Μια στροφή η οποία ελάχιστα διαφέρει από εποχές όπου άλλαζαν παραγωγικά μοντέλα και συνθήκες δημιουργίας πλούτου, με οδυνηρές αρχικά κοινωνικές και πολιτιστικές επιπτώσεις. Αυτές τις τελευταίες επιδιώκουν να καταπολεμήσουν ο Μάριο Ντράγκι και οι συν αυτώ συνεργάτες του.

Η επιχείρηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης που ξεκίνησε από έξι χώρες στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και το 1957 κατέληξε στην περίφημη Συνθήκη της Ρώμης, ναι μεν υπήρξε μετά από 69 χρόνια συνολικά πετυχημένη, σήμερα όμως βρίσκεται σε μια φάση που απέχει πολύ από τις συνθήκες που ίσχυαν τότε. Το γεγονός και μόνο ότι τα ιδρυτικά έξη μέλη εκείνης της εποχής είναι 27 στην παρούσα φάση, από μόνον του λέει πολλά για την ιστορική μεταπολιτική ευρωπαϊκή πορεία.

Και από την πορεία αυτή, στην οποίαν ευτυχώς πήρε μέρος και η Ελλάδα, θα πρέπει να συγκρατήσουμε το πρότυπο παγκοσμίως ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, την ύπαρξη της ευρωζώνης με τα 21 μέλη, με το δεύτερο πιο ισχυρό νόμισμα στον κόσμο, το ευρώ, και την υψηλή πολιτιστική αξία μιας γεωγραφικής περιοχής, που στην ουσία είναι και η πηγή του σύγχρονου δημοκρατικού πολιτισμού.

Όλες αυτές οι καταστάσεις, αλλά και άλλες που τις συμπληρώνουν,, στη σημερινή εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, της ψηφιακής τεχνολογίας και της οικονομικο-πολιτικής ανάδυσης μεγάλων χωρών, όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία κ.α. βρίσκονται υπό συνθήκες έντονου ανταγωνισμού, ο οποίος πριν από όλα επιβάλλει πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές.

Είναι κατάδηλο πλέον ότι η μεταπολεμική σύνδεση της Ευρώπης με την Αμερική παραπαίει και η εξέλιξη αυτή φέρνει στην επιφάνεια γεωπολιτικές ανεπάρκειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυστυχώς δε, η τελευταία είναι πολιτικός νάνος.

Μια πρώτη και κρίσιμη επιλογή έτσι για την Ευρώπη στο υπόλοιπο του 21ου αιώνα, θα είναι η πολιτική και αμυντική της ολοκλήρωση, η οποία επιβάλλεται πλέον και για οικονομικούς και νομισματικούς λόγους. Η ιστορία μας δείχνει ότι μια οικονομική και νομισματική οντότητα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ισχυρά πολιτικο-αμυντικά θεμέλια.

Είναι καιρός, έτσι, πέρα από ιδεολογίες και κοντόθωρες πολιτικές φιλοδοξίες, η σημερινή Ευρώπη, πρώτον να ξεκαθαρίσει στον εαυτό της, ως γεωπολιτική οντότητα ποιόν ρόλο θέλει να παίζει στη διεθνή σκακιέρα. Ρόλο βέβαια συμβατό με τις αρχές της και τη μακρά παράδοσή της στη διεθνή σκηνή. Δεν πρέπει να διαφεύγει ότι η κυριαρχία του δυτικού πολιτισμού και της ελληνορωμαϊκής φύσης του, έχει αρχίσει να περιορίζεται με βάση την οικονομία από άλλους επίσης ιστορικούς πολιτισμούς, οι οποίοι αναζητούν και αυτοί μια καλή θέση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Και υπό αυτές τις συνθήκες, ο διεθνής ανταγωνισμός δεν είναι μόνον οικονομικός, αλλά και πολιτισμικός με θρησκευτικά επίσης κριτήρια να τον συμπληρώνουν.

Ατυχώς δε για τη δημοκρατία, στην κρίσιμη αυτή συγκυρία, μια δυτικής επιρροής υπερδύναμη όπως η Αμερική, υπό την ηγεσία ενός νάρκισσου προέδρου, σε σοβαρές περιπτώσεις «παίζει με τη φωτιά» χωρίς βαθύτερο λόγο. Επιβάλλεται έτσι η αφύπνιση της ΕΕ, αν θέλει βέβαια να έχει λόγο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.