Η τιμητική πρόσκληση να συμμετάσχει και η ταπεινότητά μου στο Συνέδριο με θέμα «100 Χρόνια Οικονομικός Ταχυδρόμος – Από το 1926 στη Νέα Ψηφιακή Εποχή» μού προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα, δηλαδή χαράς και συγκίνησης, τα οποία μού θυμίζουν και επιβεβαιώνουν τη σωκρατική και πλατωνική διαπίστωση, όπως προβάλλεται στο μνημειώδες έργο «Κρίτων» του Πλάτωνος, ότι η χαρά και η συγκίνηση, η λύπη κρέμονται από τον ίδιο μίσχο.
Κατ΄ αρχάς, αισθάνθηκα χαρά για την πρωτοβουλία της Alter Ego Media, η οποία από 2017 εξαγόρασε τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ) και ενέταξε στον όμιλό της και τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», για την οποία θέλω να εκφράσω δημοσίως τις ευχαριστίες μου και τα συγχαρητήριά στον πρόεδρό της κ. Βαγγέλη Μαρινάκη. Επίσης, θέλω να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου και στους άξιους συναδέλφους μου, τον σημερινό διευθυντή και διευθυντή Σύνταξης του ιστορικού εντύπου Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και Χρήστο Κολώνα αντίστοιχα για τη διατήρηση «της σταθερής αξίας» του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και με τη σημερινή ηλεκτρονική του έκδοση, καθώς και στους αξιόλογους σημερινούς συναδέλφους μου, που έχουν μεγαλύτερη ταλαιπωρία και ατυχία να «ακούνε» σήμερα ιδιαίτερα εντονότερα το θρυλικό λεχθέν από τον Κικέρωνα «ο tempora, o mores!» (ω καιροί, ω ήθη!) το 63 π.Χ. κατά τη διάρκεια της καταγγελίας του Λούκιου Σέργιου Κατιλίνα στη Σύγκλητο, στηλιτεύοντας τότε, αλλά και διαχρονικά, την ηθική κατάπτωση και τη διαφθορά.
1995, στο γραφείο στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» τεχνολογικά εξοπλισμένο με … υπολογιστή!
Ύστερα, αισθάνθηκα ασυγκράτητη συγκίνηση καθώς η ταπεινότητά μου κάλυψε συνεχώς, αποκλειστικώς και καθημερινώς, από το πρωί έως το βράδυ, περίπου το ένα τρίτο, δηλαδή 32 χρόνια, της εκατονταετούς διάρκειας εκδοτικής παρουσίας του «Οικονομικού Ταχυδρόμου». Από αυτά πέντε χρόνια ως συντάκτης, 21 χρόνια ως αρχισυντάκτης (δεν υπήρχε διευθυντής Σύνταξης) και έξι χρόνια, ως διευθυντής Σύνταξης, από το 1996 έως το 2001 (όταν αποχώρησα). Η συγκίνηση αυτή κορυφώνεται καθώς σκέφτομαι ότι η περίοδος αυτή, κατά την οποία συμμετείχα ως αρχισυντάκτης στην υπό την εμπνευσμένη διεύθυνση (από τον Απρίλιο του 1965 έως τον Σεπτέμβριο του 1996) του Γιάννη Μαρίνου) δεν είναι μόνο μακρά, αλλά η κρισιμότερη στην πολιτική και οικονομική ιστορία της χώρας.
Από τα 26 χρόνια αποκλειστικής και συνεχούς παρουσίας μου και συνεργασίας μου ως αρχισυντάκτη με τον Γιάννη Μαρίνο, τα τέσσερα αφορούν την περιπετειώδη για τον ελληνικό Τύπο περίοδο της χούντας και τα υπόλοιπα 22 τη μεταπολίτευση με τα γνωστά συγκλονιστικά γεγονότα, όπως ενεργειακές κρίσεις, σαρωτικός μακροοικονομικός λαϊκισμός, σκληρά προγράμματα λιτότητας, ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, απειλές για έξδο από τη χώρα από την ΕΟΚ, Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος, υποκλοπές, αλυσιτελή προγράμματα σύγκλισης, στασιμοπληθωρισμός, ιλιγγιώδης αύξηση των ελλειμμάτων, του χρέους, της ανεργίας κι άλλα γνωστά που πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας μετά την άκρα του τάφου σιωπή που επιβλήθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» με την απομάκρυνση του Γιάννη Μαρίνου, ύστερα από … 35 χρόνια, από τη διεύθυνση του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και την τοποθέτηση της ταπεινότητάς μου στο «ψυγείο» έως το τέλος του 2001 (όταν αποχώρησα αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής) καθώς ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος» είχε πιά πλήρως απαξιωθεί και, τελικά, σταμάτησε την ιστορία πορεία του.
1975, στο γραφείο του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, καθηγητή και ακαδημαϊκού Ξενοφώντα Ζολώτα για συζήτηση γύρω από θέματα επικαιρότητας
Ελπίζω ότι, ύστερα από αυτά, θα με συγχωρήσετε για τις παραπάνω προσωπικές αναφορές και ότι θα θέλετε από πρώτο χέρι να σας πω μερικά ίσως άγνωστα στοιχεία που προσέδωσαν σε μιαν εβδομαδιάτικη οικονομική εφημερίδα την υπόσταση ενός αληθινού «θεσμού», όπως τον χαρακτήρισε ο αείμνηστος τότε πρόεδρός μου Χρήστος Λαμπράκης στη μνημειώδη ειδική έκδοση για τα … 60 χρόνια του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», η οποία δημοσιεύτηκε στο τεύχος 30 Απριλίου 1987. Αναφερόμενος τότε στην «τωρινή σύνθεση των συνεργατών κάτω από τη σημερινή (του Γιάννη Μαρίνου και του Δημήτρη Στεργίου») διεύθυνση» τόνισε ότι «διατήρησε και ενίσχυσε τη θεσμική αυτή προσωπικότητά του : Θεσμός κριτικής ψύχραιμης, θεσμός συζήτησης και αναζήτησης…»
Πώς όμως ένα δημοσιογραφικό εργαλείο έγινε θεσμός και απέκτησε μια «σταθερή αξία» στη δημόσια συζήτηση και ενημέρωση γύρω από θέματα και προβλήματα που απασχολούσαν το κοινωνικό σύνολο; Η απάντησή μου, η οποία εδράζεται στην πολύχρονη εμπειρία μου από καθημερινή συμμετοχή μου στη διαχείριση της ενημέρωσης μέσω του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», είναι μονολεκτική: Αλήθεια! Και ο εντοπισμός της Αλήθειας δεν γινόταν, όπως έγραφε τότε ο Θουκυδίδης («Ιστορίαι» 1.20) για ιστορικούς και «δημοσιογράφους», «αβασανίστως» και «αταλαιπώρως», αλλά με εξακρίβωσή της. Γράφει: «Οι άνθρωποι, όταν πρόκειται ακόμα και για τη δική τους πατρίδα, αβασανίστως δέχονται τα όσα ακούνε», προσθέτοντας ότι «είναι τέτοια η αδιαφορία των πολλών, ώστε «οὕτως ἀταλαίπωρος τοῖς πολλοῖς ἡ ζήτησις τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπὶ τὰ ἑτοῖμα μᾶλλον τρέπονται», δηλαδή «δεν κοπιάζουν για να εξακριβώσουν την αλήθεια, αλλά προτιμούν τα έτοιμα σχήματα», τα οποία, όπως τονίζει σε άλλο σημείο, «υμνούνται και στολίζονται περισσότερο για να τέρψουν τους ακροατές τους παρά για να πουν την αλήθεια»!
Αυτή η με «βάσανον» και «ταλαιπωρία» γνώση της Αλήθειας, η οποία αποτελούσε βασική αρχή της διεύθυνσης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», καθώς, σύμφωνα με τον «Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον», απελευθερώνει τον άνθρωπο, συνέβαλε στην εξέλιξη του ιστορικού εντύπου σε θεσμό ψύχραιμης κριτικής, γόνιμης συζήτησης και απλής ενημέρωσης. Έτσι, στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» κάναμε, μετά τη γνώση της Αλήθειας, «εύκολη δημοσιογραφία», «ελεύθερη δημοσιογραφία» (δεν βασανίζαμε το κείμενο και τον εαυτόν μας με τον φόβο τι θα πουν οι πολλοί ή οι πολιτικοί, αλλά οι ειδικοί, όπως έλεγε ο Σωκράτης στον Κρίτωνα).
Αλλά, λόγω του περιορισμένου χώρου, επιφυλάσσομαι για σπουδαιότερα στις 11 Ιουνίου 2026 κατά τη «σύσκεψη», ύστερα από … 30 χρόνια, μερικών πολύτιμων επιζώντων παλαιών δημοσιογράφων – στελεχών του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» (Παύλος Κλαυδιανός, Αντώνης Παπαγιαννίδης, Αθανάσιος Παπανδρόπουλος), που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του παραπάνω Συνεδρίου.
