Διάβασα πάλι τους ίδιους τίτλους με τους οποίους εφημερίδες προανήγγελλαν ή παρουσίαζαν πανελλαδικές απεργίες που κηρύττουν επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες η ΑΔΕΔΥ, ανώτατη συνδικαλιστική οργάνωση των δημόσιων υπαλλήλων και η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), ιστορική ανώτατη συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών, των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα, όπως λέει ο τίτλος, αλλά μόνο κατ΄ευφημισμόν είναι, αφού επί δεκαετίες επικεφαλής της είναι στελέχη του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
«Παραλύει σήμερα η χώρα λόγω της 24ωρης απεργίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, με αιχμή την ακρίβεια και το ενεργειακό κόστος», διάβασα πάλι ανήμερα της απεργίας στις 9 Νοεμβρίου 2022.
Αλλά, και ο τίτλος αυτός, όπως και ο μόνιμα ίδιος σχεδόν επί σαράντα χρόνια για κάθε «γενική» απεργία, περιέχει σε τέσσερις λέξεις τρία ψέματα:
Πρώτον, δεν «παραλύει η χώρα», αλλά μόνο ο μονίμως, κατά κανόνα, «παράλυτος» φοροδίαιτος δημόσιος τομέας τα, με τη μονιμότητα, τη μηδέν ανεργία, τη μη αξιολόγηση, τον διορισμό με ρουσφέτια κατά κανόνα, τις υψηλότερες συντάξεις, λιγότερα συντάξιμα χρόνια, μικρότερο ωράριο, «υπερωρίες» κι άλλα σε σχέση με τους μη προνομιούχους του ιδιωτικού τομέα. Σημειώνω ότι οι Έλληνες φορολογούμενοι, καταναλωτές και εργαζόμενοι, πληρώνουν για τη συντήρησή του πάνω από … 100 δις. ευρώ τον χρόνο, αλλά τα δάση και οι συνάνθρωποί μας καίγονται, περιοχές και συνάνθρωποί μας πνίγονται και πεθαίνουν από νεροποντές και χιονιάδες, στα νοσοκομεία πεθαίνουν συνάνθρωποί μας σαν σκυλιά, τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε … ρινγκ, ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός σε εφαλτήριο για την είσοδο τη Βουλή και στις κυβερνήσεις!
Δεύτερον, παραλύει μόνο, ως συνήθως, το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με τις «δημοκρατικές» πορείες και τα … «ειρηνικά» μολότοφ, μην αφήνοντας τον «λαό» να πάει στη δουλειά του, στον γιατρό του, όπου θέλει, τέλος πάντων!
Τρίτον, δεν ήταν σχεδόν ποτέ «γενική» αυτή η απεργία, διότι σε όλες σχεδόν τις άλλες περιοχές και πόλεις της χώρας, όπως διαπίστωσα (βρίσκομαι σε νησί!), οι μη προνομιούχοι βιομηχανικοί εργάτες και εμποροϋπάλληλοι (χωρίς μονιμότητα, με χαμηλότερες αμοιβές και συντάξεις, με περισσότερα συντάξιμα χρόνια, με μοναδικά θύματα ανεργίας 2.000.000 κατά την περίοδο των Μνημονίων κλπ) πήγαν κανονικά στις δουλειές τους ως … παιδιά ενός κατώτερου θεού, σαν να μη χτυπιούνται κι εκείνοι από την ακρίβεια και το ενεργειακό κόστος!
Πρωτοσέλιδος τίτλος εφημερίδας το 1991 για το ίδιο πρόβλημα και για ίδιες απεργιακές κινητοποιήσεις, πριν από … 31 χρόνια!!!
Μ’ αυτούς, λοιπόν, τους πηχυαίους τίτλους παρουσίαζαν οι ελληνικές εφημερίδες επί σαράντα χρόνια αυτές τις «γενικές» ή «πανελλαδικές» απεργίες, από εκείνες της δεκαετίας του 1980 έως και σήμερα. Απλώς, υπενθυμίζω τους τίτλους των εφημερίδων για τη μεγάλη απεργία που κήρυξαν πάλι η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ στις 11 Σεπτεμβρίου του 1990 για να «ρίξουν» την τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι οποίοι παρουσίαζαν τη χώρα μας ως επίγεια …κόλαση», όπως
-«Νεκρώνει η χώρα»
-«Μάχη θανάτου»
– «Παραλύει η χώρα»
-«Χάος»
-«Έρχεται θύελλα»
-«Χείμαρρος (απεργιακός)»
Μπροστάρηδες και τα πρώην «θύματα» Τσίπρας και Ανδρουλάκης!
Όπως διάβασα, στην πορεία των απεργών συμμετείχαν, εκτός, φυσικά, του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, και οι πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας και του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης, οι οποίοι μού θύμισαν πολλά, καθώς κι εκείνοι υπήρξαν «θύματα» παρόμοιας «παράλυσης» από ίδιες απεργίες και με τα ίδια περίπου διαχρονικά αίτια για «γενικές» απεργίες και με τις ίδιες περίπου δηλώσεις από τους κομματικούς τους αντιπάλους, μολονότι ως κόμματα κυβέρνησαν τη χώρα!
Και Άρξομαι του Αλέξη Τσίπρα πρώτον, υπενθυμίζοντας, πέρα από τις απεργίες που κήρυξαν ομόφρονα συνδικαλιστικά όργανα, και τη γνωστή ιλαροτραγική περίπτωση να καταγγέλλει το κόμμα του με … απεργίες αυτό που ψήφιζε το ίδιο κόμμα του ως … κυβέρνηση κι εκείνος ως πρωθυπουργός, δηλαδή να απεργεί κατά των μέτρων που το ίδιο μόλις έχει ψηφίσει ως κυβέρνηση!!! Τα «επεισόδια» είναι πολλά και πολύ πρόσφατα ( Ανακοινώσεις του Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, με τίτλο «Όλοι και Όλες στην Απεργία και τις Συγκεντρώσεις την Πέμπτη 12 Νοέμβρη 2015», για την απεργία στις 3 Δεκέμβρη κλπ)
Και ο Ανδρουλάκης με τα «ρετιρέ» του Ανδρέα Παπανδρέου!
Όταν μάλιστα είδα στην πορεία και τον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Νίκο Ανδρουλάκη να κάνει και δηλώσεις, θυμήθηκα πάρα πολλά για τα όσα έχει προσφέρει το ΠΑΣΟΚ στον κρατικομονοπωλιακό συνδικαλισμό και τα πόσα έχει τραβήξει από αυτόν με τις πραγματικά τότε μαζικές απεργίες. Αυτά που έκανε το ΠΑΣΟΚ κυρίως στην τριετία 1978 – 1981 με τους συνδικαλιστές του για να ρίξει την κυβέρνηση Ράλλη, τα έπαθε κι εκείνο στη συνέχεια, όπως αυτό που κάνει η γίδα στο πουρνάρι και το τραβάει το τομάρι. Τότε, ως ανταμοιβή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον περιβόητο συνδικαλιστικό Νόμο 1264/1982, ο οποίος εξέθρεψε έναν τεράστιο κρατικό κυρίως συνδικαλισμό με επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό προς την ΓΣΕΕ, οι οποίες από 1.200.000 περίπου ευρώ της περιόδου 1983 – 1985 έφτασαν τα 20.200.000 ευρώ στη δεκαετία του 2000!
Με την ευκαιρία, μάλιστα, υπενθυμίζω ότι τον Φεβρουάριο του 1987, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στο Νταβός, επιτέθηκε στους υψηλόμισθους των δημοσίων οργανισμών, τους οποίους χαρακτήρισε με τη λέξη «ρετιρέ», με αφορμή απεργία της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ και της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος (ΟΤΟΕ). Τότε, λοιπόν, επεσήμανε, μεταξύ άλλων, πως είναι απαράδεκτο οι βιομηχανικοί εργάτες, οι πραγματικοί χαμηλόμισθοι, να δίνουν μεγαλύτερη πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση απ’ ό,τι τα «ρετιρέ», οι σχετικά υψηλόμισθοι εργαζόμενοι στους οργανισμούς και στις τράπεζες. Υπενθυμίζω πάλι ότι η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε μιαν ανακοίνωσή της, η οποία δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» (25 Μαϊου 1988), με μεγίστη χαρά αναφερόταν ότι «ο υπάλληλος της ΔΕΗ θα παίρνει επίδομα 3.000 δραχμών για κάθε παιδί και 6.000 δραχμών για κάθε γυναίκα», σάμπως ο κάθε Έλληνας έχει … πολλές γυναίκες (μέχρι του σημείου αυτού της κακοποίησης της ελληνικής γλώσσας είχε φτάσει η … αγάπη προς τα «ρετιρέ»)!
Και τα «επεισόδια» της ταλαιπωρίας του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνησης κυρίως την περίοδο 1985 – 1987, όταν εφαρμοζόταν το πιο σκληρό πακέτο λιτότητας όλων των εποχών (τότε σημειώθηκε το υψηλότερο απεργιακό κύμα όλων των εποχών!) με τέσσερις πανελλαδικές απεργίες με τη συμμετοχή 1.106.420 και 1.609.175 αντίστοιχα και με 8.100.000 και 16.500.000 χαμένες ώρες εργασίας αντίστοιχα! Τα ίδια επεισόδια συνεχίστηκαν και επί Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου για τα ίδια σχεδόν προβλήματα (ασφαλιστικό, ακρίβεια, μνημόνια κλπ)
Και δηλώσεις Τσίπρα και Ανδρουλάκη απλώς «για ν΄ αγαπιόμαστε» και όχι για τα αίτια
Και όπως σε ΟΛΕΣ τις προηγούμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, οι επικεφαλής των κομμάτων απάσης εκάστοτε αντιπολίτευσης, πέρα από τη συμμετοχή στην πορεία, θα κάνουν και δηλώσεις που είναι οι ίδιες σαν να ακούει κανείς «μαγνητόφωνο». Δηλαδή, δηλώσεις όχι με καταγγελίες και προτάσεις για τα αίτια που η ίδια ιστορία (ακρίβεια, ανεργία, μείωση εισοδήματος, ασφαλιστικό κλπ) επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη φορά ως φάρσα, όπως έλεγε ο Μαρξ, και στην Ελλάδα ως ιλαροτραγωδία. Δηλαδή, ότι λύση είναι οι εκλογές. Δηλαδή, φύγε εσύ να έρθω εγώ και τα ίδια Πανατυελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου
Είναι αλήθεια ότι λύσεις εναλλακτικές εν Δημοκρατία υπάρχουν. Λυσιτελείς δεν είναι. Κι αυτό είναι το μείζον πρόβλημα στη χώρα μας…
