«Πονάει χέρι κόβει κεφάλι»

Ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – γνωστό σε όλους μας και ως ΔΝΤ – μάς έχει συνηθίσει σε ακραίες προτάσεις και επιθετικά μέτρα, για ζητήματα που αφορούν την πραγματική οικονομία, τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, είναι γνωστό τοις πάσι.

Άλλωστε, όλοι εμείς, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουμε βιώσει στο πετσί μας ή μάλλον στην τσέπη μας τα σκληρά μνημονιακά μέτρα που είχε επιβάλει το ΔΝΤ, με το «λάθος στον παρονομαστή», δηλαδή το ιστορικό σφάλμα υπολογισμού του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, το οποίο παραδέχθηκε επίσημα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά τη διάρκεια του πρώτου ελληνικού μνημονίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι περικοπές που επέβαλε να προκαλέσουν βαθιά, απρόβλεπτη ύφεση και δραματική συρρίκνωση του ΑΕΠ, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που είχε αρχικώς υπολογίσει.

Τα χρόνια πέρασαν, η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια με τη βοήθεια των θυσιών του ελληνικού λαού, αλλά το ΔΝΤ δεν λέει να βάλει μυαλό και εξακολουθεί, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, να προκρίνει ως λύσεις σε διάφορα ζητήματα μέτρα που βασίζονται στη γνωστή παροιμία «πονάει χέρι κόβει κεφάλι»

Έτσι, λοιπόν, για μία ακόμη φορά ξαναχτύπησε, σε μία προσπάθεια να προτείνει λύση στο μείζον θέμα των κλειστών ακινήτων και στο πως αυτά θα μπορούν να ξαναπέσουν στην αγορά. Η έλλειψη προσφοράς ακινήτων (νεόδμητων ή παλαιών) είναι ίσως η βασικότερη αιτία αύξησης των τιμών καθώς υπολείπεται κατά πολύ της ζήτησης.

Τι έρχεται να μας προτείνει αυτή τη φορά το ΔΝΤ ως λύση να βρεθούν ξανά στην αγορά τα κλειστά ακίνητα; Να τα φορολογήσουμε ή για την ακρίβεια να υπερφορολογήσουμε τους ιδιοκτήτες τους.

Εκτιμά λοιπόν το ΔΝΤ ότι αν επιβάλει μία σκληρή φορολογία στους εν λόγω ιδιοκτήτες για τα ακίνητα που κρατούν ακόμη κλειστά θα λυθεί το πρόβλημα. Θα τρομάξουν οι ιδιοκτήτες και θα σπεύσουν να τα νοικιάσουν σωρηδόν, άρα βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης θα έχουμε άμεση πτώση των τιμών.

Έχουν σκεφτεί όμως εκεί στο ΔΝΤ γιατί τα περισσότερα ακίνητα παραμένουν κλειστά; Δηλαδή έχουν αντιληφθεί ότι κάποια ακίνητα για να εκμισθωθούν απαιτούνται πολλές χιλιάδες ευρώ ώστε από χρέπια να ξαναγίνουν κατοικήσιμα και οι ιδιοκτήτες τους δεν διαθέτουν αυτά χρήματα; Έχουν σκεφτεί ότι σε πολλές περιπτώσεις έχουν αποκτηθεί μέσω κληρονομιάς όπου πολλοί ιδιοκτήτες μπορεί και να μην μιλάνε μεταξύ τους; Έχουν αντιληφθεί ότι πρώτα πρέπει να σκεφτούμε να δώσουμε κίνητρα για να δημιουργηθούν οι συνθήκες να «πέσουν» αυτά τα ακίνητα στην αγορά και μετά να σκεφτούμε να τιμωρήσουμε τους ιδιοκτήτες τους; Δηλαδή πάντα πρέπει να ακολουθούμε μία τιμωρητική πολιτική για να βρούμε μία λύση; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας ιδιοκτήτης έχει ένα ακίνητο που είναι σε κατάσταση να το νοικιάσει, δηλαδή να του αποφέρει εισοδήματα και αυτός από καπρίτσιο να θέλει να το κρατάει κλειστό.

Χαρακτηριστικά αναφέρει στην πρόσφατη έκθεσή του το ΔΝΤ ότι «οι προσπάθειες αξιοποίησης των υφιστάμενων κατοικιών, θα μπορούσαν να συνδυαστούν με στοχευμένα αντικίνητρα για την παρατεταμένη ύπαρξη κενών ακινήτων (π.χ. πρόσθετοι φόροι στα κλειστά ακίνητα – vacancy surtaxes ) σε περιοχές υψηλής ζήτησης, καθώς και με αποφασιστικές ενέργειες για τη μείωση των εμποδίων στην κινητικότητα στον τομέα της στέγασης (π.χ. αλλαγές στο κληρονομικό δίκαιο, ταχεία τακτοποίηση σε περιπτώσεις δικαστικών διαφορών ή ζητημάτων συμμόρφωσης».

Ας ξεκίναγαν οι αναλυτές του ΔΝΤ με τις ενέργειες που πρέπει να ακολουθηθούν για να μην υπάρχουν εμπόδια στον τομέα στέγασης και αν έβλεπαν ότι αυτά δεν λειτουργούν να προχώραγαν σε προτάσεις για πιο επιθετικές πολιτικές. Δεν γίνεται κάθε φορά να ξεκινάνε ανάποδα. Δηλαδή πρώτα να φορολογήσουμε και μετά να μειώσουμε τα όποια εμπόδια.

Το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ευτυχώς έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά στις προτάσεις τους ΔΝΤ και έσπευσαν αρμοδίως να «σβήσουν την όποια φωτιά» πήγαινε να ανάψει λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν υπάρχει καμία σκέψη να υιοθετήσουμε τέτοιο μοντέλο επιπλέον φορολόγησης “κενών” ακινήτων». Ελπίζουμε στην πορεία να μην τους αλλάξει γνώμη το ΔΝΤ.