Η Fed επιλέγει την επιμονή

Δια στόματος του νέου επικεφαλής της, Κέβιν Γουόρς, η Fed αναγνωρίζει ότι ο πληθωρισμός αποδείχθηκε σημαντικά πιο ανθεκτικός από όσο η ίδια εκτιμούσε μόλις ένα τρίμηνο νωρίτερα, και προσαρμόζει αναλόγως τη συνολική της στάση.

Σε αδρές γραμμές, το πραγματικό ΑΕΠ προβλέπεται να αυξηθεί κατά 2,2% το 2026, 2,3% το 2027 και 2,2% το 2028, ενώ η ανεργία αναμένεται να παραμείνει καθηλωμένη γύρω στο 4,2 με 4,3%. Η οικονομία, με άλλα λόγια, δεν δείχνει σημάδια ουσιαστικής επιβράδυνσης, και ακριβώς εκεί εντοπίζεται η δυσκολία, καθώς η ίδια η ανθεκτικότητα που στηρίζει την απασχόληση τροφοδοτεί και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Ωστόσο, το βαρύνον στοιχείο της έκθεσης κρύβεται στις εκτιμήσεις για τις τιμές, διότι ο δείκτης PCE αναθεωρήθηκε για το 2026 στο 3,6%, από 2,7% που προέβλεπε η Fed τον Μάρτιο. Παράλληλα, ο δομικός PCE υπολογίζεται στο 3,3% από 2,7%, ενώ η επιστροφή στον στόχο του 2% μετατίθεται πλέον ουσιαστικά στο 2028.

Εξάλλου, η απάντηση της κεντρικής τράπεζας ήταν να μετακινήσει τη διάμεση πρόβλεψη για το επιτόκιο πολιτικής στο τέλος του 2026 στο 3,8%, από 3,4% προηγουμένως, ανεβάζοντας ταυτόχρονα τις προβολές και για τα επόμενα έτη.

Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές και ενιαίο: υψηλότερα επιτόκια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Καθοριστικής σημασίας είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών της Επιτροπής τοποθετεί τους κινδύνους γύρω από τον πληθωρισμό προς τα πάνω, γεγονός που εισάγει μια ξεκάθαρη ασυμμετρία: το ενδεχόμενο επιπλέον αυστηροποίησης βαραίνει περισσότερο από εκείνο μιας πρόωρης χαλάρωσης.

Για τα χρηματιστήρια, το συμπέρασμα είναι εποικοδομητικό, με σαφή προτίμηση προς την ποιότητα και την αξία. Με την πρωθύστερη παρατήρηση ότι η ισχυρή ονομαστική ανάπτυξη λειτουργεί ως καύσιμο για τα εταιρικά κέρδη, συνάγεται ευχερώς το συμπέρασμα πως όταν η οικονομία τρέχει με ΑΕΠ άνω του 2% και πληθωρισμό στο 3,6%, οι ονομαστικές πωλήσεις των επιχειρήσεων διογκώνονται και τα περιθώρια των ισχυρότερων μεταξύ τους αντέχουν τις πιέσεις.

Το περιβάλλον αυτό ευνοεί τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, τον ενεργειακό και τον βιομηχανικό κλάδο, καθώς και κάθε επιχείρηση που επωφελείται άμεσα από την ονομαστική επέκταση της οικονομίας.

Η αντίστροφη όψη είναι εξίσου σαφής, καθώς τα υψηλά επιτόκια συμπιέζουν τις αποτιμήσεις των εταιρειών που στηρίζονται σε μακρινές, μελλοντικές ταμειακές ροές.

Έτσι, οι μετοχές ποιότητας, δηλαδή εκείνες με υψηλή κερδοφορία, ισχυρό ισολογισμό και ροές που υλοποιούνται στο παρόν παρά σε ένα αβέβαιο μέλλον, διατηρούν δομικό πλεονέκτημα έναντι των ακριβών μετοχών ανάπτυξης.

Στην αγορά ομολόγων η εικόνα είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη όλων. Όταν η Fed αναβαθμίζει ταυτόχρονα τον πληθωρισμό και την προβλεπόμενη τροχιά των επιτοκίων, οι μακροπρόθεσμοι τίτλοι στερούνται κάθε εύλογης αφορμής για ισχυρή άνοδο.

Οι αποδόσεις στο δεκαετές και στο τριακονταετές ομόλογο έχουν σοβαρούς λόγους να παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα (χαμηλές τιμές στη δευτερογενή αγορά), ενώ το βραχύ άκρο της καμπύλης προσφέρει ελκυστική απόδοση με περιορισμένο κίνδυνο διάρκειας.

Η λογική συνέπεια είναι μια στρατηγική μειωμένης ληκτότητας, με παραμονή στο μπροστινό τμήμα της καμπύλης και αποφυγή στοιχημάτων υπέρ ενός ράλι στους μακροπρόθεσμους τίτλους. Διότι ένα τέτοιο ράλι θα απαιτούσε είτε σαφή επιβράδυνση της οικονομίας είτε ταχύτερη αποκλιμάκωση του πληθωρισμού. Και κανένα από τα δύο δεν προεξοφλείται από τις τρέχουσες προβλέψεις.

Για το δολάριο, οι προβλέψεις της Fed λειτουργούν υποστηρικτικά. Ο συνδυασμός υψηλότερου πληθωρισμού και υψηλότερων επιτοκίων διασφαλίζει ότι τα αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία εξακολουθούν να προσφέρουν ελκυστικές αποδόσεις σε σχέση με τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες.

Οίκοθεν νοείται πως όσο η διαφορά επιτοκίων παραμένει υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών και όσο η Fed διατηρεί τη σφιχτή της πολιτική ενώ άλλες κεντρικές τράπεζες ωθούνται προς χαλάρωση, το αμερικανικό νόμισμα διατηρεί στέρεη στήριξη έναντι του ευρώ και των νομισμάτων χαμηλότερης απόδοσης.

Ο χρυσός κινείται σε ένα πιο σύνθετο πλαίσιο, το οποίο όμως οδηγεί σε θετικές προσδοκίες. Ειδικότερα, αν και τα ονομαστικά επιτόκια ανεβαίνουν, ωστόσο το πραγματικό επιτόκιο παραμένει μόλις οριακά θετικό. Τούτο δε ισχυεί από την συνθήκη της παραμονής του PCE στο 3,6% και του επιτοκίου πολιτικής στο 3,8%.

Δεν πρέπει να αμελείται το γεγονός ότι η Fed, στην πραγματικότητα, τρέχει πίσω από τον πληθωρισμό αντί να βρίσκεται μπροστά του, και αυτό αφαιρεί το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον του πολύτιμου μετάλλου.

Ταυτόχρονα, η δραστική αναθεώρηση των πληθωριστικών προβλέψεων υπενθυμίζει ότι ο κίνδυνος επιμονής υψηλού πληθωρισμού παραμένει υπαρκτός, στηρίζοντας τη θέση του χρυσού ως μέσου αντιστάθμισης απέναντι σε νομισματικούς και δημοσιονομικούς κινδύνους.

Επομένως, η ενδεδειγμένη στάση είναι η διατήρηση μιας στρατηγικής έκθεσης, με ανοχή στη μεταβλητότητα που πιθανότατα να προέλθει από το ισχυρό δολάριο και όχι από ισχυρές εκροές μεσοπρόθεσμου χαρακτήρα.

Συνολικά, το κυρίαρχο σενάριο παραμένει εκείνο της ομαλής προσγείωσης. Η ανάπτυξη συνεχίζεται, η ανεργία διατηρείται χαμηλά και η οικονομία αποφεύγει την ύφεση.

Το τίμημα αυτής της ανθεκτικότητας είναι ένας πληθωρισμός που επιμένει πάνω από τον στόχο και μια κεντρική τράπεζα που κρατά τα επιτόκια περιοριστικά για περισσότερο χρόνο.

Το περιβάλλον που διαμορφώνεται ευνοεί τις ποιοτικές μετοχές αξίας, στηρίζει το δολάριο, περιορίζει τις προοπτικές των μακροπρόθεσμων ομολόγων και διατηρεί τον χρυσό ως στρατηγικό εργαλείο προστασίας.

Τέλος, οι καταλύτες ανοδικής συνέχισης στα Χρηματιστήρια (ειδικά στις ΗΠΑ) φαίνεται να αφορούν στα θεμελιώδη των εισηγμένων και το γενικότερο επενδυτικό κλίμα, και όχι στα μακροοικονομικά αυτά καθαυτά.

Ο επενδυτής που τοποθετείται σήμερα, θα στηριχτεί στην επιμονή του. Η Fed μόλις του έδωσε βάσιμο λόγο να το πράξει.

Ο Συμεών Μαυρουδής είναι Διαχειριστής Α/Κ και ιδιωτικών χαρτοφυλακίων στη Fast Finance ΑΕΠΕΥ