Ηταν αμήχανα. Αλλά ήταν και ωραία. Το χαμόγελο του σερβιτόρου, αβέβαιο. Δεν ήταν σίγουρος για τις πρώτες κινήσεις. Ούτε αν έπρεπε να μας πιάσει την κουβέντα. Ο κίνδυνος των μικροσταγονιδίων καραδοκούσε ακόμα και μέσα από τη μάσκα. Ο κατάλογος ήταν διαθέσιμος ηλετρονικά πάνω στο τραπέζι, αλλά για σιγουριά μας ήρθε και σε χαρτί. Κανείς από το τραπέζι δεν έσπευσε να το παρατηρήσει. Δεν ήθελε να χαλάσει το κλίμα της ημέρας. Παραγγείλαμε γρήγορα και κοφτά. Ηταν ξεκάθαρο ότι κανείς δεν ήθελε να κάνει τη λάθος κίνηση. Στα γύρω τραπέζια η μυσταγωγία επεκτείνονταν. Ο φόβος μη γίνει το λάθος ήταν διάχυτος. Ανταλλαγές αμήχανων αχνών χαμόγελων και μια εσωτερική ικανοποίηση, σαν υπενθύμιση της παλιάς ζωής. Οποιος σηκώνονταν φορούσε αμέσως τη μάσκα και όποιος σηκώνονταν χωρίς να τη φοράει, μια υπενθύμιση ενοχικότητας τον έστελνε ξανά στο τραπέζι του να τη φορέσει. Οι πιο προσεκτικοί τη φορούσαν και καθήμενοι στο τραπέζι τους.
Οι συζητήσεις περιστρέφονταν αρχικά γύρω από τον εμβολιασμό. Το άγχος για τη σωστή ημερομηνία. Η αγωνία για το κατάλληλο εμβόλιο. Οι διαφορετικές απόψεις για την προτεραιοποίηση. Στη συνέχεια, τα σχέδια για την πραγματοποίηση περισσότερων πραγμάτων μετά τον εμβολιασμό. Ενα ταξίδι, ένα μπαρ, μια συναυλία. Ολα ξαφνικά επέστρεψαν στις συζητήσεις. Ολα όσα δεν τολμούσαμε ούτε να σκεφτούμε, προκειμένου να μην απογοητευτούμε, ζωντάνεψαν μπροστά μας. Εγιναν εφικτά. Προσεγγίσιμα.
Κυρίως αυτό που μένει από την πρώτη χθεσινή μέρα του ανοίγματος της εστίασης, είναι η αισιοδοξία. Η πίστη ότι έρχονται καλύτερες μέρες. Αν η πρώτη χθεσινή έξοδος ήταν η αρχή, μη γελιέστε, αυτό που έρχεται είναι ένα «ποτάμι» θετικής ενέργειας. Ενας επιταχυντής. Δεν νομίζω, ακόμα και αυτοί που το πιστεύαμε, ότι έχουν αντιληφθεί την ένταση αυτού του «ποταμιού». Τα όσα έρχονται, τη θετική προοπτική που έρχεται.
Η ευκαιρία μια νέας δυναμικής επανεκκίνησης είναι μοναδική. Τόσο για την κοινωνία και την οικονομία όσο και για κάθε έναν από εμάς. Τα όσα θα γίνουν μέσα στους επόμενους μήνες, μετά το άνοιγμα, θα περιγράφουν και την Ελλάδα που θα υπάρχει μετά από 5 ή ακόμα και 10 χρόνια.
Οι χώρες βρίσκονται μια ή δύο το πολύ φορές σε έναν αιώνα, σε μια τέτοια στιγμή. Σε μια στιγμή ορόσημο. Και δείχνουμε προετοιμασμένοι. Περισσότερο από πριν την πανδημία. Αυτό φαίνεται από το πώς χρησιμοποιούμε την τεχνολογία στην καθημερινοτητά μας, πώς ψωνίζουμε, πώς επικοινωνούμε. Αρκεί να προσέξουμε, να μην αφήσουμε κανέναν πίσω. Η πανδημία τόνισε ακόμη περισσότερο τις ανισότητες, τις αγωνίες των μικρομεσαίων στρωμάτων, τη δυσαρέσκεια για τη δημοκρατία μας.
Μπορεί ο κορωνοϊός να άλλαξε τη ζωή μας. Μπορεί να βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάτι που δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε. Φαίνεται ωστόσο ότι είμαστε κοντά στο να το αντιμετωπίσουμε. Και η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη. Τουλάχιστον για ένα σημαντικό διάστημα. Μετά, το καθετί, ο καθένας, θα βρει την ισορροπία του. Θα «ζυγιστούμε» ξανά, απλά αυτή τη φορά μπορούμε να μη βγούμε «ελλιποβαρείς».
