Είπαμε ότι με την ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής Εποπτείας της Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή, έγιναν και γίνονται «σαρωτικοί έλεγχοι» για διαπίστωση φαινομένων αισχροκέρδειας και επιβλήθηκαν (ορθώς) και επιβάλλονται (ορθώς) βαριά πρόστιμα σε παραβάτες και ο γενικός πληθωρισμός τον περασμένο Μάιο …συγκρατήθηκε (θα ήταν διαφορετικά υψηλότερος λένε!) στο 5,2%, έναντι … 2,5% τον αντίστοιχο μήνα του 2025 (βλέπε Πίνακα)
Είπαμε ότι χωρίς την επιβολή του πλαφόν, που επηρεάζει 5.000 -6.000 κωδικούς (αντιπροσωπεύουν το 55% – 60% επί των συνολικών πωλήσεων στα σούπερ μάρκετ), η κατηγορία «Διατροφή» θα συμμετείχε στη διαμόρφωση του παραπάνω πληθωρισμού με περισσότερες από τις 0,73 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι 0,55 ποσοστιαίων μονάδων τον αντίστοιχο μήνα του 2025. Κυρίως, η αύξηση των κρεάτων (με κυρίαρχο το μοσχάρι) θα ήταν υψηλότερη από … 17,6% με αντίστοιχη επίπτωση υψηλότερη από …0,32 μονάδες, δηλαδή σχεδόν διπλάσια από την επίπτωση των κρεάτων γενικώς από το 2025 , που ήταν 0,24 ποσοστιαίες μονάδες (βλέπε Πίνακα)!
Είπαμε ότι χωρίς τις «συμφωνίες κυρίων» με τους βενζινοπώλες, η αύξηση της τιμής της βενζίνης θα ήταν υψηλότερη από 21,5% και με αντίστοιχη επίπτωση υψηλότερη από … 1,01 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι σημαντικής μείωσης (-0,50 μονάδες) τον αντίστοιχο μήνα του 2025 (βλέπε Πίνακα)
Βλέπουμε όμως ότι οι δύο παραπάνω κατηγορίες αγαθών συμβάλλουν και συνέβαλαν και τον περασμένο Μάϊο στην αύξηση του γενικού πληθωρισμού κατά 2,35 ποσοστιαίες μονάδες ή κατά 45,2%, έναντι μόνο 0,15 ποσοστιαίων μονάδων ή μόνο 6% τον αντίστοιχο μήνα του 2025 (βλέπε Πίνακα).
Τι γίνεται ή τι θα γίνει με τις δύο άλλες κατηγορίες αγαθών και υπηρεσιών που εξίσου ή ακόμα εφιαλτικότερα «εμπίμπρασι» (κατακαίουν) τον οικογενειακό προϋπολογισμό, για να θυμηθούμε τον διδακτικό αισώπειο μύθο «Κοχλίαι», με τα σαλιγκάρια δηλαδή, τα οποία «των οικιών εμπιμπραμένων» αυτά … τραγουδούσαν (στην πραγματικότητα τσιρίζαν από πόνο»)! Δηλαδή, τί θα κάνουμε με τη στέγαση,τα ξενοδοχεία, τα εστιατόριο, καφενεία, κυλικεία, τις υπηρεσίες γενικώς που δεν είναι κατά κανόνα στα ράφια, αλλά και τον περασμένο Μάϊο προικοδότησαν τον πληθωρισμό κατά … 2,71 ποσοστιαίες μονάδες ή κατά …52,1%, έναντι μόνο κατά 1,48 μονάδες τον αντίστοιχο μήνα του 2025; Είπαμε, βέβαια, ή καλύτερα προειδοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι η συμβολή στον πληθωρισμό αγαθών και υπηρεσιών, όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, μεταφορές κλπ., που επηρεάζονται έντονα από κάθε ενεργειακή κρίση, όπως η παρούσα, θα είναι εντονότερη σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που αφήνει αθωράκιστη αυτούς τους τομείς χωρίς την προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.
Οι «Κυρίες επί των Τιμών» είναι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις!
Καλές (για επικοινωνιακούς λόγους και για δηλώσεις ότι «δίνεται συνεχής μάχη κατά της ακρίβειας») είναι οι «συμφωνίες κυρίων» με τις παραγωγικές τάξεις, αλλά «οι Κυρίες Επί των Τιμών» εξακολουθούν να είναι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία των αγορών, της παραγωγής και του τομέα των υπηρεσιών. Κι όλα αυτά τα δεινά ουκ έρχονται μόνα τους. Η χώρα μας συνεχίζει να έχει μακράν το υψηλότερο ποσοστό υπερβολικής στεγαστικής επιβάρυνσης στην Ευρώπη (υπερτριπλάσια από ό,τι στην ΕΕ), το υψηλότερο στεγαστικό κόστος σε αναλογία με το διαθέσιμο εισόδημα (πληθυσμός σε υπερβολική στεγαστική επιβάρυνση 40% του εισοδήματος και πάνω) και το υψηλότερο ποσοστό νοικοκυριών που έχουν ληξιπρόθεσμες στεγαστικές οφειλές (ενοίκια, δόσεις δανείων, λογαριασμοί κοινής ωφέλειας κ.λπ).
Στη νέα έκθεσή για την αξιολόγηση της Ελλάδος η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει ότι στον τομέα της στέγασης η κατάσταση για τα νοικοκυριά έχει χειροτερέψει, επιβεβαιώνοντας διαπιστώσεις άρθρου μου υπό τον τίτλο «Κεραμίδα» αντί ακριβό κεραμίδι» που δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 4 Ιουνίου 2026, ότι «οι αυξήσεις των τιμών των κατοικιών και των ενοικίων ξεπέρασαν την αύξηση των εισοδημάτων και η οικονομική δυνατότητα απόκτησης στέγης έχει επιδεινωθεί, εξαιτίας του συνδυασμού υψηλής ζήτησης και υποτονικής κατασκευαστικής δραστηριότητας.
Εννοείται ότι όλα αυτά τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με «κωδικούς», «πλαφόν» και ανεξάρτητες αρχές και, φυσικά, ούτε «με συμφωνίες κυρίων», οι οποίες συνοδεύτηκαν από πανηγυρική αποτυχία το 1998 και το 1999, καθώς μόνο οι μειώσεις φόρων και τελών συνέβαλαν στη σχετική συρρίκνωση του πληθωρισμού σε επίπεδα για ένταξη στην ΟΝΕ! Οι απογοητευτικές διαπιστώσεις που προκύπτουν από στοιχεία της Eurostat, είναι πολλές, αλλά παραμένουν στο απυρόβλητο: Στην Ελλάδα ο δείκτης τιμών κατοικίας προς το εισόδημα αυξήθηκε κατά 13% και οι τιμές κατοικίας αυξήθηκαν με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς στην ΕΕ. Γενικώς, η έκθεση του Ευρωπαϊκού Πακέτου διαπιστώνει ότι η κατάσταση είναι προβληματική και υπάρχει ανάγκη για ένα εθνικό παρατηρητήριο στέγασης προκειμένου να παρακολουθείται η κατάσταση στέγασης των ευάλωτων ομάδων.
Όλα θυσία στον βωμό της … «αναπτυξιακής υπεραπόδοσης της ελληνικής οικονομίας»
Αλλά, οι έντονες και επίμονες πληθωριστικές πιέσεις και η διεύρυνση της απόστασης από την Ευρωζώνη, όσον αφορά τη μεταβολή του εναρμονισμένου Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΕνΔΤΚ), όπως προκύπτει από τη συνεχή και επίμονη αρθρογραφία συντακτών του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και από μελέτες ειδικών επιστημόνων – οικονομολόγων, δεν οφείλονται μόνο στη στέγαση ή την ενεργειακή κρίση. Απλώς, η επίκλησή τους λειτουργεί ως άλλοθι για «απενοχοποίηση» από πράξεις, παραλείψεις και επιλογές, οι οποίες στο βωμό διάφορων «ωραιοποιημένων» επιλογών, βασανίζουν εν τω πυρί του πληθωρισμού τους «πληβείους», το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού με τους εξοντωτικούς άμεσους και, κυρίως, έμμεσους φόρους, τη φορολογική κι όχι μόνο υπερβολική επιβάρυνση της κατοικίας.
Το ανέκδοτο της Συνταγματικής Αναθεώρησης με επιταγές για τήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας!
Όλα, λοιπόν, τα είχε η Μαριορή, ο ετοιμαζόμενος νέος πλουμιστός «φερετζές’ της συνταγματικής τήρησης της δημοσιονομικής σταθερότητας μάς έλειπε και που θυμίζει το φρέσκο ανέκδοτο ότι οι «μεταρρυθμίσεις της τρόικας ήταν απολύτως αναγκαίες» για γίνει η χώρα μας, στο όνομα της … δημοσιονομικής εξυγίανσης, ένα απέραντο κεραμιδαριό μετά το 2010 και σήμερα στο όνομα της «δημοσιονομικής υπεραπόδοσης»! Υπέρ της πρότασης αυτής είναι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας επειδή, όπως επεσήμανε κατά τη συνέντευξή του στη διήμερη επετειακή εκδήλωση για τα 100 χρόνια του ‘Οικονομικού Ταχυδρόμου», «το δημοσιονομικό πρόβλημα παρ’ ολίγο να γίνει η αιτία της καταστροφής της Ελλάδας στο παρελθόν, αρκετές φορές στο παρελθόν και στο πιο πρόσφατο παρελθόν, θα έλεγα ότι σωστό θα ήταν, κατά την άποψή μου, να προβλεφθεί στο Σύνταγμα κάτι λογικό γι’ αυτό». Δηλαδή, προτείνεται, το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης να γίνει συνταγματική επιταγή και να συνεχιστεί η λεηλασία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας εν ονόματι της δημοσιονομικής και μόνο σταθερότητας και εξασφάλισης, πάση θυσία, του αναγκαίου … «δημοσιονομικού χώρου» για να εμφανίζεται αξιόπιστη η χώρα για νέα δάνεια!
Αλλά, πέρα από την πικρή διαπίστωση ότι το δημοσιονομικό ήταν στη χώρα μας πάντα καταστροφικό είτε ως «υπερβολικό έλλειμμα» πριν και μετά τα μνημόνια, είτε σήμερα με το υπερβολικό πλασματικό «πλεόνασμα», υπάρχουν και πολλά άλλα μόνιμα καταστροφικά προβλήματα που προκαλούνται από την παραπάνω επιλογή και που αποτυπώνονται σε όλους τους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες που δημοσιεύουν η Eurostat, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ. Υπενθυμίζω τα γνωστά προγράμματα τάχα σταθερότητας και σύγκλισης, που συνοδεύονταν από τα γνωστά αντίστοιχα σκληρά πακέτα μέτρων λιτότητας και, ιδιαίτερα, από την εφιαλτική εφαρμογή των μνημονίων. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι η προσπάθεια για δημοσιονομική εξυγίανση και σταθεροποίηση στηριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην ανάλωση όλων των δυνάμεων της οικονομίας και κοινωνίας, δηλαδή σε ένα εκρηκτικό μείγμα αύξησης των εσόδων (κυρίως φορολογικών) και μείωσης των δαπανών με άγριες περικοπές μισθών, συντάξεων, με «κούρεμα» ιδιωτικής περιουσίας (ομόλογα), με μείωση δηλαδή των εισοδημάτων που πλήττει θανάσιμα την εγχώρια παραγωγή. Είχαν, δηλαδή, μια τρομακτική συσταλτική επίπτωση στην οικονομική δραστηριότητα, καθώς, όπως και σήμερα (κι ας λένε τα αντίθετα) δεν προωθούνταν παραλλήλως οι αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Τα αποτελέσματα είναι εφιαλτικά από τη θυσία των πάντων στον βωμό της δημοσιονομικής εξυγίανσης και σταθερότητας στη συνέχεια. Το μεν έλλειμμα μειωνόταν, αλλά παραλλήλως όλα τα’ σκιαζαν καταιγιστικά οι ολέθριες συνέπειες αυτής της μοναδικής σχεδόν μέριμνας ή οικονομικής επιογής, όπως σήμερα! Η ύφεση συνεχώς γινόταν βαθύτερη, εκατοντάδες θέσεις εργασίας χάνονταν, η ανεργία κάλπαζε (έφτασε έως το 27%!), οι μέσες ονομαστικές αποδοχές στο σύνολο της οικονομίας υποχωρούσαν δραματικά, ο πληθωρισμός, παρά την ύφεση, διατηρούνταν σε υψηλά επίπεδα, κυρίως λόγω (όπως και σήμερα) της αύξησης των έμμεσων φόρων, ο ετήσιος ρυθμός πιστωτικής επέκτασης προς τον εγχώριο ιδιωτικό τομέα ήταν μηδενικός. Δηλαδή, και τότε, όπως και σήμερα, διαπιστωνόταν (αλλά ματαίως!) ότι η δημοσιονομική προσαρμογή είναι διατηρήσιμη και οδηγεί σε ταχύτερη πραγματική ανάκαμψη της οικονομίας όταν βασίζεται κυρίως σε μείωση της κυβερνητικής σπατάλης, στην αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων κι όχι στη μείωσή τους με την αύξηση φόρων και ονομαστικές αυξήσεις που τιος τρώει η «μαρμάγκα» του πληθωρισμού και της ατιμαριθμοποίητης φορολογικής κλίμακας, με τις γνωστές συνέπειες: αρνητική εθνική αποταμίευση, μείωση των επενδύσεων κι άλλα ηχηρά οχληρά.
Έκανα αυτή τη δυσάρεστη αναδρομή διότι και σήμερα (τα τελευταία κυρίως τέσσερα χρόνια) η προσπάθεια της εξασφάλισης και τήρησης της δημοσιονομικής σταθερότητας έχει γίνει σε βάρος όλων σχεδόν των άλλων οικονομικών και κοινωνικών δεικτών ή, καλύτερα, με διεύρυνση του χάσματος με την Ευρωζώνη. Και επανέρχομαι στον πληθωρισμό που αφορά το σημερινό μου σχόλιο. Αν η τήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας περιβληθεί το ένδυμα της συνταγματικής επιταγής, τότε όλα τα αίτια που συντηρούν και εντείνουν τα τελευταία χρόνια τις γνωστές επίμονες πληθωριστικές πιέσεις και τη μόνιμη διαφορά μεταξύ του εθνικού και εναρμονισμένου δείκτη τιμών καταναλωτή, θα είναι … συνταγματικά! Άλλωστε, και μερικά θέματα, όπως, για παράδειγμα, τα αναδρομικά των συνταξιούχων, έχουν κριθεί από το του Συμβουλίου της Επικρατείας περισσότερο … δημοσιονομικά, παρά νομικά (γι αυτό και δεν έχουν ακόμα καταβληθεί έστω κι αυτά τα ψίχουλα από περικοπές που κρίθηκαν περιπετειωδώς ως αντισυνταγματικές…).
Να περιληφθούν στη Συνταγματική Αναθεώρηση και άλλες …επιταγές για την προστασία από πολλά άλλα παράπλευρα δεινά!
Αν, λοιπόν, περιληφθεί στη Συνταγματική Αναθεώρηση η επιταγή της τήρησης, πάση θυσία, της δημοσιονομικής σταθερότητας, τότε θα πρέπει, για την προστασία της εισοδηματικής σταθερότητας των νοικοκυριών, την ενίσχυση της αποταμίευσης, την ενίσχυση της ανάπτυξης και των επενδύσεων, να περιληφθεί και η συνταγματική επιταγή αντίστοιχα για την … προστασία των νοικοκυριών σύμφωνα με την οποία θα κρίνονται ως … αντισυνταγματικά εκάστοτε κυβερνητικά μέτρα., που στο όνομα της αναγκαίας συνταγματικής «διατηρήσιμης αναπτυξιακής υπεραπόδοσης της ελληνικής οικονομίας», προκαλούν παράπλευρα δεινά στην ελληνική οικονομία, την κοινωνία και τις επιχειρήσεις, όπως μόνιμες πληθωριστικές πιέσεις, υπερχρέωση του κράτους, έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, υπερφορολόγηση, κρατικά «φέσια» που δεν πληρώνονται, αύξηση των τιμών ενέργειας κλπ.
Συνεπώς, με την ίδια λογική θα πρέπει ο οικονομικός και δημοσιονομικός ρόλος του Συντάγματος να ενισχυθεί και με άλλες … επιταγές που να αφορούν την προστασία από το υψηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, την ανεργία, τη φτώχεια, τη λιτότητα και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και των δεικτών ευημερίας (χαμηλή δημόσια δαπάνη για την υγεία, την παιδεία, δημόσιες υποδομές σε σχέση με τον μέσον ευρωπαϊκό όρο κλπ)
