Δηλητηριαστική έλλειψη προοπτικής

Μια έννοια που δύσκολα εντάσσεται στην παραδοσιακή ανάλυση των οικονομικών και επιχειρηματικών εξελίξεων, όμως καταλήγει να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο: πρόκειται για την έλλειψη προοπτικής, για την αίσθηση ότι δεν υπάρχει καθαρός ορίζοντας με τις σχετικές προσδοκίες.

Δείτε ορισμένα εκ πρώτης όψεως ασύνδετα παραδείγματα. Που έχουν, ωστόσο, ένα δυσάρεστο συνδετικό στοιχείο: υπάρχουν και λειτουργούν, κάνοντας τικ-τακ, τικ-τακ. Για όποιον θέλει να ακούει.

Ηταν χαρακτηριστική δυσθυμία που εγκαταστάθηκε όταν καταγράφηκε η αδυναμία (ψέματα: η άρνηση) της Κορυφής της ΕΕ-27 να καταλήξει σε κάτι το συγκεκριμένο τόσο για τα άμεσα/πιεστικά ενεργειακά αδιέξοδα όσο και για το MFF, τον μακροπρόθεσμο Προϋπολογισμό της ΕΕ 2028-34.

Η παραπομπή σε επόμενη Σύνοδο Κορυφής («εν ανάγκη, Εκτακτη»), συν η ανάθεση στην Επιτροπή της αποστολής για αναζήτηση διεξόδου στο μπλοκάρισμα της Κορυφής – διότι περί αυτού επρόκειτο –, ήταν η γνώριμη λύση. Η οποία, όμως, σε όλους εκείνους που πόνταραν σε «ευρωπαϊκή λύση» για την ενεργειακή πίεση στα νοικοκυριά και την απειλή ασφυξίας σε επιχειρήσεις έφερε την αίσθηση χαμένης προοπτικής. Πολιτικά τραυματιστικό αυτό.

Όμως η διάψευση προσδοκιών που επιδέξια είχε οικοδομηθεί πάει βαθύτερα, στο Quo Vadis Europa. Νομίζουμε. Ας χαμηλώσουμε για λίγο τη ματιά προς κάτι πιο γειωμένο – κυριολεκτικά.

Αναφερόμαστε στο πώς απειλεί να δυσλειτουργήσει η «πατέντα» υπέρβασης του τραυματιστικού σκανδάλου (ναι, σκανδάλου) του ΟΠΕΚΕΠΕ με (α) τη μεταβίβαση της καυτής πατάτας στην ΑΑΔΕ και (β) την καθιέρωση νέου δηλωτικού μηχανισμού για τη διεκδίκηση επιδοτήσεων. Χειμώνας μπαίνει, «οι μηχανές των τρακτέρ ανάβουν» κατά τα ειωθότα, όμως η απειλή να βρεθούν με σοβαρές καθυστερήσεις στην καταβολή επιδοτήσεων («αφού δεν θα έχουν ολοκληρώσει τη διαδικασία») εκατοντάδες χιλιάδες καλλιεργητών είναι ορατή.

Οι ίδιοι αυτοί καλλιεργητές, δε, θα βρεθούν αντιμέτωποι και με το κόστος των καυσίμων (και τη διαδικασία ενίσχυσης…) και με εκείνο των λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων και λοιπών εφοδίων. Α, ναι, και ο υπουργός Γεωργίας, με μακρά πείρα των διαδρόμων των Βρυξελλών, ήδη εισπράττει τον διαπραγματευτικό ανήφορο που έχει αφήσει πίσω το έπος ΟΠΕΚΕΠΕ. Βρείτε αίσθηση προοπτικής κι εδώ…

Και ένα ακόμη παράδειγμα, που αυτό αφορά πιο περιορισμένο αλλά και πιο προβεβλημένο κύκλο συμπολιτών μας. Χτίστηκε ολόκληρο γεωοικονομικό οικοδόμημα γύρω από τον Κάθετο Διάδρομο – αναφερόμαστε στο ουσιαστικό κομμάτι, με τη διασύνδεση και ενεργοποίηση στη διαδρομή Βουλγαρίας – Ρουμανίας – Ουκρανίας και την προδιαγραφόμενη Δυτικών Βαλκανίων με βάση σμερικανικό (και νιγηριανό…) LNG – με μοχλό το διπλωματικό γκλίτερ της Κίμπερλι-Γκίλφοϊλ-που-χάσαμε.

Ο τρόπος «ανοίγματος» των αγορών όπως στη Ρουμανία ή την Αλβανία διά του αμερικανικού διπλωματικού μοχλού απέναντι στη διάσταση Βρυξελλών (που βλέπουν μια εισόρμηση αμερικανικού LNG να αντιτίθεται σε στόχους απανθρακοποίησης/κλιματικής ουδετερότητας) δείχνει δυναμική λύση. Οσο διαρκεί, βέβαια. Γιατί και οι συμφωνίες τράνζιτ με τους διαχειριστές των χωρών αυτών, συν το τελικό κόστος του φυσικού αερίου σε σχέση με εναλλακτικές διαδρομές από Κεντρική Ευρώπη, αλλά και οι αμερικανο-αμερικανικές αντιπαραθέσεις (Argent LNG έναντι της «δικής μας» Atlantic See LNG) θολώνουν την προοπτική. Οπως οικοδομήθηκε με κόπο.

Και δεν αγγίζουμε καν την –σαφώς βαρύτερη– υπόθεση του καλωδίου GSI, που τυχόν ανακοπή της προοπτικής της κι αν θα δηλητηριάσει το κλίμα.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΟΤ) – ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ