array(5) {
  ["ai_cats"]=>
  array(1) {
    [0]=>
    string(20) "Business and Finance"
  }
  ["ai_subcats"]=>
  array(2) {
    [0]=>
    string(16) "Defense Industry"
    [1]=>
    string(22) "Manufacturing Industry"
  }
  ["ai_tone"]=>
  string(7) "neutral"
  ["ai_dv_cat1"]=>
  string(8) "Business"
  ["ai_dv_cat2"]=>
  NULL
}

ΗΠΑ: Το απρόσμενο εμπόδιο στην παραγωγή των Patriot

Η κρίσιμη έλλειψη ενός ειδικού υλικού από ρεγιόν «μπλοκάρει» την παραγωγή των Patriot και αναδεικνύει την ασφυκτική αλληλεξάρτηση της πολεμικής βιομηχαίας

ΗΠΑ: Το απρόσμενο εμπόδιο στην παραγωγή των Patriot

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του ot.gr στην Google

Ένα υλικό που δύσκολα θα φανταζόταν κάποιος ότι συνδέεται με την πολεμική βιομηχανία έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους περιοριστικούς παράγοντες για την παραγωγή των προηγμένων αμερικανικών πυραύλων Patriot.

Πρόκειται για το ρεγιόν, μια τεχνητή ίνα ύφανσης, η οποία, έπειτα από ειδική επεξεργασία, αποκτά ιδιότητες απαραίτητες για την κατασκευή κινητήρων πυραύλων και την αντοχή τους σε ακραίες θερμοκρασίες.

Νωρίτερα φέτος, ανώτατος αξιωματούχος του Πενταγώνου συναντήθηκε με έναν προμηθευτή που βρίσκεται αρκετά χαμηλά στην αλυσίδα εφοδιασμού ενός από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς κατασκευαστές πυραύλων, προκειμένου να συζητήσουν ένα επείγον ζήτημα: την εξασφάλιση μεγαλύτερων ποσοτήτων του συγκεκριμένου υλικού.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «The Wall Street Journal», το ενδιαφέρον του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας δεν αφορούσε το συνηθισμένο ρεγιόν που χρησιμοποιείται στην ένδυση, αλλά μια ανθρακοποιημένη μορφή του, ικανή να αντέχει σε θερμοκρασίες χιλιάδων βαθμών. Το υλικό είναι απαραίτητο για την κατασκευή των προηγμένων αναχαιτιστικών πυραύλων Patriot, οι οποίοι έχουν αυξημένη ζήτηση διεθνώς, καθώς αποτελούν βασικό μέσο αντιπυραυλικής άμυνας.

Μόνο ένα προϊόν αυτού του τύπου έχει πιστοποιηθεί για χρήση στην πλέον προηγμένη έκδοση των Patriot, τους PAC-3 MSE. Παράγεται από την ArianeGroup στη Γαλλία και διανέμεται στη Βόρεια Αμερική αποκλειστικά μέσω της Park Aerospace, η οποία διαθέτει εργοστάσιο στο Κάνσας. Καθώς τα αμερικανικά αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων μειώνονται, το Πεντάγωνο ζήτησε από την Park να αυξήσει τις προμήθειες, ώστε να επιταχυνθεί η παραγωγή. Σύντομα, ωστόσο, έγινε σαφές ότι η εταιρεία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, καθώς εξαρτάται από τις περιορισμένες δυνατότητες παραγωγής του Γάλλου προμηθευτή της.

Το πρόβλημα βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κοντά στους αμπελώνες του Μπορντό. Εκεί, η ArianeGroup, κοινοπραξία των ευρωπαϊκών αεροδιαστημικών ομίλων Airbus και Safran, παράγει το ειδικό ανθρακοποιημένο ύφασμα, το οποίο αποστέλλει στην Park για περαιτέρω επεξεργασία.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Park Aerospace, Brian Shore, γνωρίζει ότι η άσκηση πιέσεων από το Πεντάγωνο δεν αρκεί για να εξασφαλίσει μεγαλύτερες ποσότητες. «Είναι γαλλική εταιρεία. Δεν μπορείς να την εκφοβίσεις. Απλώς θα διακόψει τη συνεργασία μαζί σου», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αποκαλύπτει ένα πολύ ευρύτερο πρόβλημα της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας: την αδυναμία της να αυξήσει γρήγορα την παραγωγή κρίσιμων οπλικών συστημάτων, εξαιτίας των περίπλοκων και ευάλωτων αλυσίδων εφοδιασμού. Συχνά, ένα ή δύο εξειδικευμένα εξαρτήματα, τα οποία κατασκευάζονται από μικρούς προμηθευτές αρκετά επίπεδα κάτω από τον βασικό ανάδοχο, αρκούν για να παραλύσουν ολόκληρη την παραγωγική διαδικασία. Επιπλέον, πολλά από αυτά προέρχονται από το εξωτερικό, χωρίς να υπάρχουν άμεσα διαθέσιμες αμερικανικές εναλλακτικές λύσεις.

Η συρρίκνωση της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας

Οι σημερινές δυσκολίες έχουν τις ρίζες τους στις αποφάσεις που ελήφθησαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι ΗΠΑ επιδίωξαν να αξιοποιήσουν το λεγόμενο «μέρισμα ειρήνης», περιορίζοντας τις στρατιωτικές δαπάνες. Στη συνάντηση του 1993, που έμεινε γνωστή ως «Τελευταίο Δείπνο» (Last Supper), αξιωματούχοι της κυβέρνησης Κλίντον ενημέρωσαν τους επικεφαλής της αμυντικής βιομηχανίας για τις επικείμενες περικοπές.

Τις επόμενες δεκαετίες, οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες αεροδιαστημικής και άμυνας συγχωνεύθηκαν και περιορίστηκαν δραστικά. Από 51 βασικούς αναδόχους απέμειναν μόλις πέντε. Ταυτόχρονα, συρρικνώθηκαν τα δίκτυα των εξειδικευμένων προμηθευτών τους. Πολλά μηχανουργεία και μικρές βιομηχανίες εγκατέλειψαν την αμυντική παραγωγή ή έκλεισαν, ενώ σημαντικό μέρος της μεταποιητικής δραστηριότητας μεταφέρθηκε στο εξωτερικό. Η εξέλιξη αφορούσε ένα ευρύ φάσμα προϊόντων, από την επεξεργασία ορυκτών και την ανάμειξη χημικών ουσιών έως την κατασκευή καλωδίων, περιβλημάτων, επιστρώσεων και μικροκυκλωμάτων.

Μαζί με τις παραγωγικές εγκαταστάσεις χάθηκε και πολύτιμη τεχνογνωσία. Εξειδικευμένοι εργαζόμενοι έχασαν τις θέσεις τους, ενώ δεκαετίες εμπειρίας και τεχνικών δεξιοτήτων δεν αναπληρώθηκαν. Ενδεικτικό είναι ότι, κατά τη δεκαετία που προηγήθηκε σχετικής έκθεσης του Πενταγώνου το 2022, ο αριθμός των μικρών επιχειρήσεων στην αμερικανική αμυντική βιομηχανική βάση μειώθηκε κατά 40%.

Η εξάρτηση από περιορισμένο αριθμό προμηθευτών δημιουργεί πρόσθετους κινδύνους. Στοιχεία της εταιρείας αμυντικού λογισμικού Air, από τον Μάρτιο, δείχνουν ότι περισσότερο από το 70% των προμηθευτών δεύτερης βαθμίδας των πυραύλων PAC-3 προμηθεύουν επίσης το αντιπυραυλικό σύστημα THAAD. Η αλληλεπικάλυψη είναι ακόμη μεγαλύτερη στην τρίτη βαθμίδα της εφοδιαστικής αλυσίδας. Έτσι, μια φυσική καταστροφή, μια απεργία ή η χρεοκοπία ενός προμηθευτή μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις στην παραγωγή πολλών διαφορετικών οπλικών συστημάτων.

Το Πεντάγωνο επιχειρεί πλέον να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση. Έχει υπογράψει επταετή συμφωνία με τη Lockheed Martin, κατασκευάστρια των πυραύλων Patriot, καθώς και συμφωνία με την L3Harris, η οποία προμηθεύει τους κινητήρες στερεού καυσίμου. Παράλληλα, απευθύνεται απευθείας σε προμηθευτές τρίτης και τέταρτης βαθμίδας, προσπαθώντας να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα σημεία συμφόρησης. Όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή του, εργάζεται διαρκώς για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας των αλυσίδων εφοδιασμού και την πιστοποίηση νέων προμηθευτών.

Γιατί το ρεγιόν είναι τόσο σημαντικό

Ο PAC-3 MSE είναι αναχαιτιστικός πύραυλος τεχνολογίας «hit-to-kill», δηλαδή καταστρέφει τον στόχο του μέσω άμεσης πρόσκρουσης. Κάθε μονάδα κοστίζει περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια και απαιτεί σχεδόν δύο χρόνια για να κατασκευαστεί, καθώς αποτελείται από εκατοντάδες εξαρτήματα.

Η Lockheed Martin αναλαμβάνει την τελική κατασκευή, αλλά εξαρτάται από άλλες εταιρείες για κρίσιμα συστήματα. Η Boeing προμηθεύει τα συστήματα εντοπισμού και καθοδήγησης στόχου που βρίσκονται στην κεφαλή του πυραύλου, ενώ η L3Harris κατασκευάζει τον κινητήρα στερεού καυσίμου διπλής ώσης, ο οποίος συμβάλλει στην αύξηση της εμβέλειάς του.

Η διαδρομή του ρεγιόν αποτυπώνει την πολυπλοκότητα αυτής της αλυσίδας. Οι ίνες παράγονται αρχικά σε εργοστάσιο στην Τσεχία, το οποίο ανήκει σε ταϊλανδικό όμιλο χημικών. Στη συνέχεια μεταφέρονται στη Γαλλία, όπου υφαίνονται και μετατρέπονται σε ύφασμα. Η ArianeGroup το ανθρακοποιεί στις εγκαταστάσεις της κοντά στο Μπορντό και το διαθέτει με την εμπορική ονομασία Raycarb.

Η Park Aerospace, μοναδικός διανομέας του προϊόντος στη Βόρεια Αμερική, το επικαλύπτει με ειδικά σχεδιασμένη ρητίνη σε εγκαταστάσεις ελεγχόμενης θερμοκρασίας στο Κάνσας. Κατόπιν το αποστέλλει στην L3Harris, όπου τοποθετείται σε διαδοχικές στρώσεις στο εσωτερικό των ακροφυσίων των κινητήρων στερεού καυσίμου.

Η διαδικασία απαιτεί εξαιρετική ακρίβεια. Ακόμη και ένα μικροσκοπικό ελάττωμα στη δομή του κινητήρα μπορεί να προκαλέσει απόκλιση του πυραύλου από την πορεία του. Γι’ αυτό κάθε νέο υλικό πρέπει να υποβληθεί σε πολυετείς δοκιμές και να πιστοποιηθεί πριν χρησιμοποιηθεί. «Μπορεί να εργάζεσαι επί δύο χρόνια, όλα να δείχνουν ότι πηγαίνουν καλά και στην τελευταία δοκιμή να αποτύχει κάτι. Τότε βρίσκεσαι ξανά στο σημείο μηδέν», εξηγεί ο Shore.

Η ιδιαιτερότητα του υλικού ανακαλύφθηκε το 1958 από ερευνητές της αμερικανικής Union Carbide. Διαπίστωσαν ότι το συνηθισμένο ρεγιόν, όταν θερμαίνεται αργά υπό συνθήκες κενού, μετατρέπεται σε μορφή ανθρακονήματος με εξαιρετική αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες. Στο εσωτερικό του ακροφυσίου δημιουργεί ένα προστατευτικό αφαιρετικό στρώμα, το οποίο καταναλώνεται σταδιακά, απορροφώντας θερμότητα και προστατεύοντας τον κινητήρα από την τήξη, καθώς η καύση του προωθητικού υλικού αναπτύσσει θερμοκρασίες άνω των 5.000 βαθμών Φαρενάιτ.

Από την αμερικανική παραγωγή στη γαλλική εξάρτηση

Για μεγάλο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, ο μοναδικός παραγωγός ρεγιόν αεροδιαστημικής ποιότητας στη Βόρεια Αμερική βρισκόταν στο Front Royal της Βιρτζίνια. Το εργοστάσιο αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα τη δεκαετία του 1980 και, παρά την οικονομική ενίσχυση ύψους 38 εκατομμυρίων δολαρίων από τη NASA και το Πεντάγωνο, έκλεισε το 1989, έπειτα από περιβαλλοντικές παραβάσεις και απόρριψη επικίνδυνων χημικών ουσιών στον ποταμό Shenandoah.

Την παραγωγή ανέλαβε στη συνέχεια η North American Rayon Corp. (NARC), με εργοστάσιο στο Τενεσί. Ωστόσο, και αυτή αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, διακόπτοντας οριστικά την παραγωγή το 1998. Η NASA και το Πεντάγωνο είχαν στο μεταξύ δημιουργήσει αποθέματα, τα οποία όμως άρχισαν να εξαντλούνται στα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Τότε στράφηκαν στη γαλλική Snecma Propulsion Solide, η οποία είχε αναπτύξει μια ειδική επεξεργασία για ίνες ρεγιόν υψηλής αντοχής, αρχικά σχεδιασμένες για χρήση σε ελαστικά αυτοκινήτων. Το προϊόν της, με την ονομασία C2, αποδείχθηκε ισάξιο ή ανώτερο από το αμερικανικό υλικό της NARC. Το 2005 πιστοποιήθηκε, σε συνεργασία με αμερικανική εταιρεία υλικών που αργότερα ενσωματώθηκε στην Park Aerospace, για χρήση στα ακροφύσια των Patriot. Η Snecma αποτελεί σήμερα μέρος της ArianeGroup.

Η εξάρτηση αυτή επανήλθε στο προσκήνιο μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και την αυξανόμενη χρήση των Patriot για την αναχαίτιση ρωσικών βαλλιστικών και υπερηχητικών πυραύλων. Η ένταση των συγκρούσεων ανέδειξε ότι οι μεταψυχροπολεμικοί υπολογισμοί για τις αμυντικές ανάγκες δεν ανταποκρίνονταν πλέον στη νέα πραγματικότητα. Η προοπτική παρατεταμένων πολέμων ή ταυτόχρονων συγκρούσεων σε πολλαπλά μέτωπα, ακόμη και μεταξύ μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, απαιτεί πολύ μεγαλύτερα αποθέματα οπλικών συστημάτων.

Το Πεντάγωνο επιχείρησε να δώσει μακροπρόθεσμες εγγυήσεις στη βιομηχανία, υπογράφοντας πολυετείς συμβάσεις. Στόχος είναι η παραγωγή των PAC-3 MSE να ξεπεράσει τους 2.000 πυραύλους ετησίως έως το τέλος του 2030, δηλαδή να υπερτριπλασιαστεί. Ωστόσο, η αυξημένη κατανάλωση πυραύλων στον πόλεμο με το Ιράν επιδείνωσε την κατάσταση, ενώ η μείωση των αποθεμάτων άφησε την Ουκρανία περισσότερο εκτεθειμένη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του αμερικανικού ινστιτούτου CSIS, έως τα τέλη Ιουλίου τα αμερικανικά αποθέματα είχαν μειωθεί κατά περίπου 65% σε σχέση με τα επίπεδα πριν από την έναρξη του πολέμου, τον Φεβρουάριο.

Οι εναλλακτικές και το πρόβλημα του χρόνου

Η Park Aerospace προσπαθεί να αυξήσει τις διαθέσιμες ποσότητες. Έχει προκαταβάλει 5 εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση νέας γραμμής παραγωγής στο γαλλικό εργοστάσιο της ArianeGroup, η οποία αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2028. Ωστόσο, η πρόσθετη παραγωγή δεν θα επαρκεί για να καλύψει την αμερικανική ζήτηση. Παράλληλα, έχει συμφωνηθεί προκαταρκτικά η κατασκευή εργοστασίου στις ΗΠΑ, με την Park να δεσμεύεται για προκαταβολή 25 εκατομμυρίων δολαρίων. Εφόσον τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα, η μονάδα θα λειτουργήσει περίπου το 2030.

Μια δεύτερη ευρωπαϊκή πηγή είναι η γερμανική Enka, με έδρα το Όμπερνμπουργκ. Η εταιρεία παράγει ρεγιόν κυρίως για ανδρικά κοστούμια και γυναικεία ενδύματα υψηλής ραπτικής, μια αγορά που συρρικνώθηκε μετά την πανδημία λόγω της εξάπλωσης της τηλεργασίας. Τον Ιανουάριο του προηγούμενου έτους ενημέρωσε τον μοναδικό Αμερικανό εισαγωγέα της, την ICF Mercantile, ότι σχεδίαζε να διακόψει την παραγωγή.

Έπειτα από παρέμβαση του διευθύνοντος συμβούλου της ICF, Dave Ronner, αμερικανικές αμυντικές εταιρείες και το Πεντάγωνο δεσμεύτηκαν να αγοράσουν περισσότερους από 470.000 λίβρες ρεγιόν, περίπου 213 τόνους, μέσα σε δύο χρόνια. Η παραγγελία ανέβαλε το κλείσιμο του εργοστασίου, αλλά δεν το απέτρεψε οριστικά. Σύμφωνα με τον Ronner, η παραγωγή ενδέχεται να σταματήσει το 2028, εάν δεν εξασφαλιστούν νέες παραγγελίες.

Την ίδια στιγμή, εξετάζονται εναλλακτικά υλικά και πιο φιλικές προς το περιβάλλον μέθοδοι παραγωγής ρεγιόν στις ΗΠΑ. Ο Ronner και ο William Kaukler, μηχανικός αεροδιαστημικής στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οι προσπάθειες βρίσκονται ακόμη σε αρχικό στάδιο.

Η Park, από την πλευρά της, σχεδιάζει να κατασκευάσει νέο εργοστάσιο στην Οκλαχόμα, επενδύοντας 65 εκατομμύρια δολάρια, ενώ συνεργάζεται με την L3Harris για τη δοκιμή του ρεγιόν της Enka και άλλων πιθανών προμηθευτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να καλύψουν προσωρινά το κενό μέχρι να λειτουργήσει η αμερικανική μονάδα της ArianeGroup. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, καμία εναλλακτική πηγή δεν έχει ολοκληρώσει επιτυχώς τη διαδικασία πιστοποίησης.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι απλώς η αύξηση της παραγωγής πυραύλων, αλλά η ανασυγκρότηση μιας ολόκληρης βιομηχανικής αλυσίδας που χρειάστηκε δεκαετίες για να συρρικνωθεί και θα απαιτήσει χρόνια για να αποκατασταθεί. Όπως συνοψίζει ο Brian Shore, ακόμη και αν βρεθούν προσωρινές λύσεις, η εξασφάλιση επαρκών ποσοτήτων ρεγιόν θα εξακολουθήσει να αποτελεί μεγάλη πρόκληση.

OT Originals
Περισσότερα από World

ot.gr | Ταυτότητα

Διαχειριστής - Διευθυντής: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Διευθυντής Σύνταξης: Χρήστος Κολώνας

Ιδιοκτησία - Δικαιούχος domain name: ΟΝΕ DIGITAL SERVICES MONOΠΡΟΣΩΠΗ ΑΕ

Μέτοχος: ALTER EGO MEDIA A.E.

Νόμιμος Εκπρόσωπος: Ιωάννης Βρέντζος

Έδρα - Γραφεία: Λεωφόρος Συγγρού αρ 340, Καλλιθέα, ΤΚ 17673

ΑΦΜ: 801010853, ΔΟΥ: ΚΕΦΟΔΕ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ηλεκτρονική διεύθυνση Επικοινωνίας: [email protected], Τηλ. Επικοινωνίας: 2107547007

Μέλος

ened
ΜΗΤ

Aριθμός Πιστοποίησης
Μ.Η.Τ.232433

Cookies