Σε μια περίεργη κατάσταση βρέθηκε πριν εβδομάδες η JPMorgan Chase όταν πρώην στέλεχος κατέθεσε αγωγή με πολλές κατηγορίες για την τράπεζα.
Η τράπεζα προσέφερε 1 εκατομμύριο δολάρια για να διευθετήσει τους ισχυρισμούς του ότι μια συνάδελφός του τον παρενόχλησε και του επιτέθηκε σεξουαλικά, ανέφερε η Wall Street Journal. Παράλληλα, η τράπεζα ανακοίνωσε ότι διερεύνησε τους ισχυρισμούς και δεν πιστεύει ότι έχουν βάση.
Αν και τέτοιες συμφωνίες σπάνια έρχονται στο φως, η πληρωμή των εργαζομένων για να εξαφανιστούν πιθανά σκάνδαλα δεν είναι μια ασυνήθιστη πρακτική σε όλες τις εταιρείες των ΗΠΑ. Οι εταιρείες προσφέρουν εδώ και καιρό συμβιβασμούς για να αποτρέψουν δικαστικές διαμάχες ή να αποφύγουν αξιώσεις που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν τη φήμη τους – ακόμη και αν τα στελέχη καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί δεν είναι βάσιμοι.
«Η συντριπτική πλειοψηφία των συμβιβασμών είναι επιχειρηματικές αποφάσεις», δήλωσε στην Journal ο Μπιλ Στάιν, συνεργάτης της εταιρείας Fisher Phillips στο Λος Άντζελες. Μερικοί εργοδότες, θέλοντας να κερδίσουν χρόνο, να αποφύγουν τα έξοδα και τους πονοκεφάλους της ανεπιθύμητης δημοσιότητας και των δικαστικών διαφορών. Με άλλα λόγια, θέλουν απλά να εξαφανιστεί το θέμα.
Τα πράγματα περιπλέκονται λόγω social media και ΑΙ
Οι υπολογισμοί για το πότε και πόσο θα διαπραγματευτούν έχουν γίνει πιο περίπλοκοι τώρα που η τεχνητή νοημοσύνη και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν εύκολα να ενισχύσουν τέτοιους ισχυρισμούς. Συχνά, η λήψη αποφάσεων περιλαμβάνει εξωτερικά δικηγορικά γραφεία, εσωτερικές έρευνες και συζητήσεις με όλους, από ειδικούς ανθρώπινου δυναμικού έως στρατηγικούς συμβούλους στις δημόσιες σχέσεις, λένε στελέχη και δικηγόροι.
Εσωτερικές καταγγελίες – για οτιδήποτε, από εκφοβισμό και παραβιάσεις πολιτικής έως ζητήματα απόδοσης και βία στον χώρο εργασίας – εμφανίζονται με αυξανόμενη συχνότητα, σύμφωνα με στοιχεία. Οι καταγγελίες για διακρίσεις, παρενόχληση και μπούλινγκ αυξήθηκαν σε 14,7 ανά 1.000 εργαζομένους το 2024, από 6,4 το 2021, σύμφωνα με την HR Acuity, μια εταιρεία που βοηθά τους εργοδότες να παρακολουθούν εσωτερικές καταγγελίες και έρευνες.
Η απόφαση για το αν θα προσφερθεί μια πληρωμή συνήθως ξεκινά με ένα ερώτημα: Είναι αλήθεια οι ισχυρισμοί;
Οι εργοδότες συχνά προσπαθούν να διερευνήσουν γρήγορα το θέμα, συνήθως παίρνοντας συνεντεύξεις από τους εμπλεκόμενους ή αντλώντας email, μηνύματα κειμένου και μηνύματα συνομιλίας μεταξύ συναδέλφων σε εταιρικές συσκευές. Εάν οι εταιρείες διαπιστώσουν ότι οι ισχυρισμοί είναι τουλάχιστον εν μέρει τεκμηριωμένοι, είναι πιθανό να προσφέρουν έναν πιο γενναιόδωρο διακανονισμό, λένε δικηγόροι και στελέχη ανθρώπινου δυναμικού.
Σε άλλες περιπτώσεις, οι εταιρείες μπορεί να θεωρούν ότι οι ισχυρισμοί είναι ανοησίες – αλλά εξακολουθούν να επιλέγουν να συμβιβαστούν. Αυτό μπορεί να συμβαίνει για διάφορους λόγους, όπως προσπάθειες άντλησης χρηματοδότησης. Το τελευταίο πράγμα που μπορεί να θέλουν είναι να τρομάξουν τους επενδυτές με μια πιθανή αγωγή.
Ο συμβιβασμός ως λιγότερα επιζήμια επιλογή
Μέρος του υπολογισμού είναι το κόστος της απόσπασης της προσοχής, καθώς αυτές οι συγκρούσεις δημιουργούν τριβές και θόρυβο.
Συχνά οι εργαζόμενοι που υποβάλλουν ισχυρισμούς προτιμούν να συμβιβάζονται ήσυχα και να προχωρούν κι αυτοί, λένε οι δικηγόροι. Εάν οι αξιώσεις -ειδικά οι πιο αισχρές- δημοσιοποιηθούν, μπορούν να πλήξουν την καριέρα ενός ατόμου, καθιστώντας πιο δύσκολη την εύρεση μελλοντικής εργασίας.
Το ποσό που είναι διατεθειμένες να πληρώσουν οι εταιρείες μπορεί να ποικίλλει σημαντικά. Για πολλούς συνηθισμένους διακανονισμούς, οι εργοδότες προσπαθούν να προσφέρουν αποζημίωση όχι μεγαλύτερη από δύο χρόνια. Ωστόσο, οι εταιρείες σταθμίζουν πολλούς παράγοντες κατά τον καθορισμό των ποσών, συμπεριλαμβανομένου του βαθμού υπαιτιότητάς τους, της αρχαιότητας των εμπλεκομένων ατόμων, του κόστους της δικαστικής διαμάχης και του κινδύνου που κάποιος θα μπορούσε να προσελκύσει σημαντική προσοχή με τις αξιώσεις του.
Μερικοί εργοδότες προτιμούν να μάχονται και να είναι όσο το δυνατόν πιο δημόσια τοποθετημένοι σχετικά με αυτό. Όταν ένας δικηγόρος στο οικογενειακό γραφείο του δισεκατομμυριούχου Μπιλ Άκμαν ζήτησε διετή αποζημίωση, αντί για τους τρεις μήνες που προσφέρθηκαν, ο Άκμαν στράφηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για συμβουλές και επιβεβαίωση, με ανάρτηση 2.400 λέξεων στο X τον Απρίλιο. Ο δικηγόρος είχε επικαλεστεί έναν μη ασφαλή χώρο εργασίας, μια περιγραφή που ο Άκμαν απέρριψε, υποσχόμενος να «πολεμήσει αυτή την ανοησία μέχρι το τέλος της γης».
Για τους εργοδότες, ο άλλος παράγοντας που περιπλέκει την υπόθεση είναι ότι ακόμη και ένας διακανονισμός μπορεί να μην κρατήσει τα πράγματα μυστικά. Ορισμένες πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Καλιφόρνια, απαγορεύουν στους εργοδότες να χρησιμοποιούν συμφωνίες εμπιστευτικότητας για να φιμώσουν τους εργαζόμενους που μιλούν για κακή πρακτική στον χώρο εργασίας.
Η JPMorgan στο στόχαστρο στελέχους
Η προσφορά της JPMorgan για διακανονισμό με τον τραπεζίτη, Τσιράγιου Ράνα, δεν εμπόδισε τους ισχυρισμούς να γίνουν viral. Ο Ράνα δεν έλαβε το 1 εκατομμύριο δολάρια – το οποίο ισοδυναμούσε με λιγότερο από δύο χρόνια αποζημίωσης στην τράπεζα, ανέφερε προηγουμένως η Journal. Αντ’ αυτού, τελικά δημοσιοποιήθηκε.
Αφού ο Ράνα υπέβαλε την αγωγή σε δικαστήριο της πολιτείας της Νέας Υόρκης, βίντεο που δημιουργήθηκαν από τεχνητή νοημοσύνη και δείχνουν τον Ράνα και την γυναίκα τραπεζίτη γρήγορα πολλαπλασιάστηκαν στο διαδίκτυο.
Οι δικηγόροι της συναδέλφου του, η οποία κατονομάζεται στην αγωγή ως Λόρνα Χαϊντίνι, δήλωσαν ότι είναι εντελώς επινοημένα και ότι οι δύο δεν είχαν ποτέ σεξουαλικές σχέσεις. Ένας δικηγόρος του Ράνα δήλωσε ότι η αλήθεια θα αποκαλυφθεί σε δικαστική διαδικασία.
Οι εργασιακές διαφορές σπάνια προκαλούν τέτοια προσοχή ή ζοφερές αξιώσεις, δήλωσε ο Στιούαρτ Σβαμπ, καθηγητής στη Νομική Σχολή Κορνέλ. Ωστόσο, οι πιθανότητες να μείνει σιωπηλή μια προδικαστική διαφορά πιθανότατα μειώνονται στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Σήμερα, «αν βγει στη φόρα», είπε ο Σβαμπ, «θα βγει πραγματικά στη φόρα».
